تفاوت استقلال و پرسپولیس در لیگ قهرمانان

روزنامه قانون:

داریوش یزدانی/ بازیکن پیشین استقلال

اگر بخواهیم مقایسه ای بین کیفیت بازی تهاجمی السد و استقلال و نوع رفتار های تاکتیکی دو تیم داشته باشیم باید بگویم فاصله استقلال و السد در فاز هجومی خیلی زیاد است. السد بازیکنان توانمندی در فاز هجومی دارد و این مساله را آمار این تیم در بازی های گذشته اش به خوبی نشان می داد.

تیم استقلال می توانست با سه دفاع مرکزی و با سیستم ۱-۲-۴-۳ بازی کند. در این حالت می‌توانست هنگام دفاع ۵ نفره شود تا مهاجمان مرکزی و کناری السد به خوبی کنترل شوند. دو مدافع راست و چپ مرکزی نیز می توانستند پوشش خوبی برای مدافعان کناری استقلال باشند. در این نوع چینش، مدافع مرکزی تیم نیز می توانست عامل خوبی برای تعادل فاز دفاعی تیم باشد و به این ترتیب آن فاجعه پیش نمی آمد.

بازیکنان السد خودخوا ه بودند وگرنه استقلال گل های بیشتری را دریافت می کرد. ضمن اینکه دو هافبک دفاعی استقلال باید فقط باید برای مهار ضد حملات حریف کار می کردند. اشتباه استراتژیک شفر این بود که خط دفاع تیمش مدام جلومی‌آمد و بازیکنان السد به خاطر سرعت خوبی که در فاز هجومی داشتند می‌توانستند به راحتی از این اشتباه استفاده کنند.

در فاز هجومی، استقلال به مهاجمی نیاز دارد که گلزنی کند نه اینکه مدام به میانه زمین برگردد و برای توپ‌گیری بجنگد. استقلال در میانه زمین هافبک های زیادی داشت و نیاز نبود که گرو به عقب برگردد. این تیم ظرفیت های خوبی داشت اما از آن ها به خوبی استفاده نشد. به نظر من بازی السد به خوبی آنالیز نشده بود. به صرف داشتن ۱۰۰هزار هوادار نمی توانیم قهرمان آسیا بشویم.

دوره این حرف ها گذشته است. در فوتبال امروز اگر یک میلیون هوادار هم برای شما به ورزشگاه بیاید تا رفتار تاکتیکی درستی در زمین نداشته باشید شاید از هر ۱۰بازی در یک بازی موفق باشید. مسابقه دیگر نماینده ایران یعنی پرسپولیس را نیز تماشا کردم. سبک بازی هردو تیم را پسندیدم. دو مدافع کناری پرسپولیس نفوذهای بسیار کمی داشتند و در زمین خودشان باقی می ماندند.

کمال کامیابی نیا فقط در یک سوم دفاعی زمین خودشان بود و برای گرفتن توپ می جنگید اما در استقلال، فرشید باقری مدام به کناره ها می رفت یا نیومایر مدام به جلو حرکت می کرد، به همین دليل استقلال نتونست میانه زمین را کنترل کند اما در بازی الدحیل-پرسپولیس هردو تیم این کار را به خوبی انجام دادند و سعی می کردند تا جایی که امکان دارد بازی حریف را قابل پیش بینی کنند.

استقلال نه تنها بازی خودش را غیرقابل پیش بینی می کرد بلکه بازی حریف را هم غیر قابل پیش بینی می کرد.

متاسفانه بازیکنان استقلال نه اصل پرس را به خوبی رعایت کردند و نه پوشش خوبی برای یکدیگر بودند نه تعادل برقرار بود و نه تیم توازن خوبی داشت. از نوع بازی استقلال در همان ابتدای نیمه اول مشخص بود که ممکن است شکست بخورد. برخلاف اعتقاد بسیاری که استقلال را در نیمه اول خوب می دانند، به نظر من تنها در ۱۰الی۱۵ دقیقه ابتدایی بازی بد نبود اما رفته رفته بازي از دست خارج شد.

خیلی مبتدی بازی کردند.من فکر می کنم مشکل بزرگ استقلال بیش از اینکه بخواهیم راجع به تعویض های این تیم صحبت کنیم استراتژی آن است. این مساله مشکل اصلی استقلال بود. به نظر من استقلال به خوبی پرسپولیس برای این بازی توجیه نبود. تعویض های پرسپولیس تغییر زیادی در روند بازی هجومی نداشت و همچنین ساختار دفاعی تیم نیز دچار تغيیر نشد و با همان صلابت و قدرت تا پایان بازی دفاع کردند.

برانکو هیچ تغییری در استراتژی اولیه خودش پیش نیاورد که این موضوع یک امتیاز مثبت برای پرسپولیس است. یک باخت خفیف دادند و در تهران این شانس را دارند که اگر خوب دفاع کنند و اسیر ضد حملات سریع و تغییر جهت بازی که الدحیل انجام می دهد، نشوند، می‌توانند تیم قطری را حذف کنند. پرسپولیس موقعیت های خطرناک زیادی را به الدحیل نداد و مدل بازی دفاعی این تیم قابل احترام بود.

در پایان باید به این مساله اشاره کنم، بازیکنان با کیفیتی در استقلال وجود دارند که اگر استراتژی خوب داشته باشند می توانند نتایج خوبی بگیرند. نمی گویم به راحتی می توانند قهرمان آسیا شوند اما می توانند نمایشي خیلی بهتر از این را ارائه دهند. امیدوارم در بازی برگشت احساساتی به دنبال حمله و گل زدن به حریف نباشند. می‌توان با بازی منطقی و حساب شده در ضد حملات دوبار دروازه السد را باز کرد و سربلند بیرون آمد.

من منفی گرا نیستم اما یک شکست بد دیگر از السد، غرور هواداران و اعتبار باشگاه را خدشه‌دار می‌کند. روحیه بازیکنان پایین می آید و آن ها وارد یک افت ذهنی می شوند و زیر فشار می روند. در این صورت برگشت تیم برای ادامه لیگ، جام حذفی و فصل جدید لیگ قهرمانان کار بسیار بسیار سختی خواهد بود.

این یک آینده نگری است که در مورد آن صحبت می کنم. این شکست که در ابتدای فصل برای استقلال به وجود آمد می تواند تلنگری باشد که برای آینده برنامه ریزی بهتر و قوی‌تری داشته باشیم.