چرا رئال مادرید در بحران قرار ندارد؟

وبسایت نود: شرایط به نظر خوب نیست. رئال مادرید در سه مسابقه اخیرش دو شکست و یک تساوی داشته است. آن ها ۳۲۹ دقیقه است که گلی به ثمر نرسانده اند. اگر بخواهیم در چارچوبی بزرگتر طلسم پنج ساعت ناکامی در گلزنی را بسنجیم، باید گفت که آخرین باری که آن ها به این میزان در گلزنی ناکام بودند، سال ۲۰۰۷ و تحت هدایت کاپلو بود، پیش از آن که حتی بکام راهی فوتبال آمریکا شود.

در عین حال، رئال مادرید با ناکامی در گلزنی مقابل زسکامسکو، برای اولین بار در طی دو سال اخیر در این تورنمنت اروپایی، نتوانست در یک بازی گلزنی کند. یعنی بعد از ۲۹ بازی. جالب اینجا بود که دروازه بان حریف، آکنفیف در طی ۱۲ سال اخیر در لیگ قهرمانان، تنها دو کلین شیت داشته است.

اوضاع بازیکنان نیز در هفته های اخیر خوب نبوده است. کریم بنزما بعد از شروع خوبش در فصل جاری، دوباره به همان مهاجم گل نزن سابق بدل شده است. لوکا مودریچ بعد از پشت سر گذاشتن فصلی فوق العاده و درو کردن انواع و اقسام عناوین و بعد از یک تابستان سخت همراه تیم ملی کرواسی، در ۳۳ سالگی به نظر خسته می آید. با این شرایط کار سخت لوپتگی برای پر کردن جای زیدان سخت تر از قبل هم جلوه می دهد.

رئال مادرید هفته قبل مقابل سویا واقعاً عملکرد بدی داشت. آن ها شنبه نیز در دربی مادرید در مقابل اتلتیکو نمایش درخشانی ارائه نکردند، هر چند که تقابل با تیم سیمئونه در مسابقات بزرگ، همچون رفتن به دندانپزشکی، کار سخت و طاقت فرسایی است. در نهایت هم روز سه شنبه و جدال با زسکامسکو فرا رسید. رئال مادرید در روسیه، خیلی زود و در همان ۹۰ ثانیه ابتدایی گل خورد. گلی که به مدد مجموعه ای از اشتباهات رقم خورد که از کروس آغاز و به ناکامی ناواس در دفع توپ ختم شد.

اما اشتباهات فردی رقم می خورند، و خیلی نمی توان تقصیر را متوجه سرمربی تیم دانست. ضمن این که رئال مادرید در دیدار مقابل زسکامسکو، از لحاظ خلق موقعیت خیلی هم بد عمل نکرد و چندین بار تا مرز رسیدن به گل تساوی پیش رفت. که این اتفاق در مقابل تیمی که از همان دقیقه نخست مسابقه و بعد از رسیدن به گل، اتوبوس پارک کرد، بد به نظر نمی رسد.

در عین حال نباید فراموش کرد که رئال مادرید سه شنبه شب، گرت بیل، ایسکو، سرخیو راموس و مارسلو را در ترکیب اصلی نداشت، مودریچ از اواسط نیمه دوم به زمین آمد و کارواخال نیز به دلیل مصدومیت در نیمه اول زمین مسابقه را ترک کرد.

اگر بخواهیم نمای کلی را هم در نظر بگیریم، شرایط رئال مادرید آنقدرها هم بد نیست. آن ها هم امتیاز با بارسلونا صدرنشین لیگ اسپانیا به حساب می آیند و تا این هفته در مقابل دو تیم از سه تیم دیگر بالای جدول، بازی کرده اند. در لیگ قهرمانان نیز اگرچه صدرنشین نیستند ولی یک امتیاز با صدر فاصله دارند و در هفته اول هم موفق شدند رم را که به نظر جدی ترین رقیب آن ها در صدرنشینی است، شکست دهند.

از این لحاظ نمی توان شرایط کنونی رئال مادرید را بحرانی درنظر گرفت. اما در عین حال می توان مواردی را به عنوان اشکال مطرح کرد.

فلورنتینو پرز از جدایی زیدان و رونالدو می توانست به عنوان فرصتی برای بازسازی تیم استفاده کند. می توانست منجر به اتخاذ تصمیماتی سخت در مورد امثال مودریچ و دیگران شود. پرز می توانست به جای جذب ماریانو دیاز (که فقط یک فصل خوب در لیون داشت و در هر صورت خیلی نمی توان او را ستاره به حساب آورد) یا اصرار روی این باور که ویسینیوس می تواند به تیم اصلی کمک کند، به فکر خرید یک مهاجم گلزن باشد.

اما او تصمیم گرفت بار دیگر از سیاست قدیمی اش فاصله بگیرد و ستاره ای را به کهکشان سابقش اضافه نکند. تصور پرز این بود و است که لوپتگی می تواند از بازیکنان حال حاضر تیم، مبارزانی بهتر بسازد و به پیشرفت آن ها کمک کند.

رئال مادرید بدون بزرگانی همچون رونالدو، بیل و راموس و همینطور مارسلو، در بازی های خود فقدان رهبری را حس می کند. در زمان فقدان این رهبری در مستطیل سبز، تیم باید به سیستم بازی خود متکی شود. اما مشکل اینجاست که سیستم لوپتگی در مقابل تیم هایی که بسته بازی می کنند و به دنبال دفاع محض هستند، به شدت ایسکو محور است.

جای تعجب ندارد که نتایج ضعیف اخیر در زمان غیبت این بازیکن رقم خورده است. بدون مودریچ و ایسکو، بار سنگینی در میانه میدان روی دوش کروس قرار دارد. و اگر در این بین، آسنسیو هم روز بدی را سپری کند، آن چه را خواهید دید که در هفته گذشته دیدید.

رئال مادرید در سه فصل اخیر با ستارگان و به مدد روحیه تیمی خود نتایجی فوق العاده را کسب کرد، اما سبک کاری لوپتگی متفاوت است. او بیشتر فوتبال محور است، بیشتر به ساختار تیم اهمیت می دهد و تیم هایش سازماندهی منظمی هم دارند. بنابراین لوپتگی به زمان نیاز دارد.