جلال حسینی، مردی در میانه‌ی آتش

ایران ورزشی: سیدجلال حسینی سوژه جدید فوتبال ایران است. مردی ایستاده در میانه‌ی اتمسفر دوقطبی فوتبال ایران که بدل به یکی از نمادهای حمله هواداران سرخ و به تعبیر بهتر هواداران برانکو به کارلوس کی‌روش شده است.

جلال حسینی، مدافعی با کوله باری از تجربه و یک کیفیت بی بدیل و رشک برانگیز که در روزهای پایانی دهه چهارم زندگی‌اش همانند یک جوان با طراوت و انرژیک در ترکیب پرسپولیس می‌درخشد و یک ستاره بی بدیل به شمار می آید. دستاوردهای فوتبالی صخره سرخ غیرقابل انکار است.

مردی که در کلونی بی یار و یاور پرسپولیس حکم ژنرالی را دارد که داشتنش یکی از خوشبختی های برانکو محسوب می شود. جلال حسینی، همو که با استواری‌اش در برابر مهاجمان گرسنه حریف، فریادهای تکان دهنده اش، رگ های بیرون زده اش و البته صلابت، خونسردی، تعصب و البته گل های سرنوشت سازش به راستی یک ستاره واقعی برای پرسپولیس لقب گرفته.

ابرستاره ای که چه در زمین و چه در کیفیت جلوتر از همه ستاره های ریز و درشت ایستاده و تاثیرش فوق العاده اش بر ارتش سرخ انکار شدنی نیست و ورای تعاریف و کلیشه های موجود قرار می گیرد. شاید بهترین تعریف از ستاره پرسپولیس را هنک تن کاته سرمربی الجزیره داشت، همو که با چمدانی از تجربه از بارسا گرفته تا چلسی، ستاره کهنه کار پرسپولیس را به سوپرمن تشبیه کرد که همیشه در بزنگاه های کلیدی کار را برای پرسپولیس در می‌آورد.

یک کهنه سوار خسته در لشکر بی سردار و بی سرباز سرخ که هرگز از پا نمی افتد. جلال حسینی، او که سپر نمی اندازد و تسلیم برایش واژه‌ای بی‌معناست.

سیدجلال حسینی بعد از یک فصل غرورانگیز و پرحادثه، سرانجام تصمیم گرفت تا از عرصه ملی خداحافظی کند و پیراهن تیم ملی را به صندوقچه خاطرات بسپارد.

تصمیمی دشوار و سخت که بی تردید کارلوس کی‌روش در آن نقش اساسی داشت. سرمربی تیم ملی که در یک تصمیم بحث برانگیز و مجادله آور پیش از جام جهانی روی نام مدافع پرسپولیس قلم قرمز کشید و ترجیح داد تا صخره سرخ را به روسیه نبرد و جای او را به نفرات جوانتر بدهد.

تصمیمی که هرگز به مذاق هواداران سرخ خوش نیامد و به شدت شخص کی روش و تیم ملی را در آستانه جام مورد عتاب قرار دادند اما جام جهانی و مهمتر از همه نمایش جانشین سیدجلال حسینی در ترکیب تیم ملی ثابت کرد تا چه اندازه حق با کی‌روش بوده و سرمربی تیم ملی درست تصمیم گرفته.

تصمیم امروز سیدجلال برتافته از همین اتفاق بود. چه آنکه او می دانست که با حضور کی‌روش هیچ شانسی برای حضور دوباره در تیم ملی و بازی در جام ملت ها نخواهد داشت و از همین رو تصمیم گرفت تا با پیراهن تیم ملی وداعی حسرت بار داشته باشد.

تصمیمی دیر و البته منطقی که پیشنهاد کی‌روش به او در آستانه جام جهانی بود تا او وداعی باشکوه‌ و سرافرازانه با تیم ملی داشته باشد اما جلال حسینی در آن مقطع با همان یکدندگی که خاص شخصیت اوست، پیشنهاد سخاوتمندانه کی‌روش را نپذیرفت تا حالا بدون هیچ ضیافتی با فوتبال ملی وداع کند.

وداعی که حالا دوباره فضای دوقطبی فوتبال ما را داغ کرده و بهانه ای برای حملات بی رحمانه و خشمگینانه هواداران سرخ به کی روش شده.

مردی که تنها جرمش خط زدن نام سیدجلال حسینی آن هم به واسطه سن و سال است و در جام جهانی ثابت کرده که این تصمیم تا چه اندازه درست بوده اما در دعوا هیچوقت حلوا خیرات نمی کنند و رقبا همیشه از کوچکترین روزنه و بهانه برای حمله و تخریب رقیب استفاده می کنند و چه بهانه های بهتر از خداحافظی سیدجلال که در تمام این سال ها ستاره و نماد پرسپولیس بوده.

جلال حسینی البته در کنفرانس خداحافظی اش هرگز کلامی در نقد کی‌روش و زیر سئوال بردن تصمیمش بر زبان نیاورد و با تشکر از سرمربی تیم ملی با رفتاری جنتلمنانه کوشید تا حاشیه ها را مهار کند. در مقابل کی‌روش نیز واکنشی جالب به این خداحافظی و رفتار مدافع سابقش داشت و با واژه‌های غرورانگیز و باشکوه از سیدجلال تقدیر و تشکر کرد اما این رفتارها برای خاموش کردن آتش دعواها کافی نبودند.

نقدهای بی رحمانه و واژه های آتشین حالا کی‌روش را هدف گرفته‌اند اما کاش در میانه آتش جدیدی که به پا شده به یاد بیاوریم که در این فوتبال تقریبا هیچ ستاره ای حتی بزرگ‌تر، شهیرتر و پرافتخارتر از جلال حسینی نیز وداعی درخور نام و افتخاراتش نداشته و غریبانه و در عزلت از تیم ملی خاحداحافظی کرده. بدرقه بد سنت دیرینه این سرزمین است؛ از سیاست گرفته تا هنر و البته فوتبال و سیدجلال حسینی قطعا آخرین نفر در این معرکه نخواهد بود.