چلسی فرصت زیادی به ساری نمی‌دهد، او باید تغییر رویه دهد

وبسایت نود: چلسی چهارشنبه شب در لیگ برتر دوباره شکست خورد تا برای دومین مسابقه متوالی در لیگ جزیره بازنده باشد، آن هم با اختلافی عجیب با ۴ گل! در مقابل تیمی کم بضاعت (البته جسور) و میان جدولی همچون بورنموث.

اوضاع در چلسی این روزها خوب نیست و ساری هم به وخیم تر شدن وضع کمک کرده است! وقتی اوضاع این گونه پیش می رود، زمان مناسبی نیست که از بازیکنان تان انتقاد کنید یا مدعی شوید شرایط و فرصت لازم برای تغییر در آنان وجود ندارد.

البته که اوضاع نسبت به چند سال قبل تغییر کرده و آبراموویچ کمتر دست به اخراج های ناگهانی می زند، پیش تر شاهد بوده ایم که مربیان جدید به استفموردبریج می آمدند و بدون آن که حتی یک فصل کامل در چلسی بمانند، این تیم را ترک می کردند. اما باز هم ساری باید مراقب باشد تا به سرنوشت مربیانی همچون آندره ویاش بواش و یا فلیپه اسکولاری دچار نشود.

پیشرفت تیم و کسب جام، دو فاکتور کلیدی موفقیت از منظر آبراموویچ برای مربیان تیمش محسوب می شوند. و البته این دو، شرط لازم و کافی هستند، مالک روس به یکی از اینها اکتفا نمی کند و همیشه خواهان هر دو است.

چلسی و ساری ژانویه سختی را پشت سر گذاشتند، درست است که آنها به فینال جام اتحادیه رسیدند و در جام حذفی هم به مرحله بعد راه یافتند ولی دو شکست در لیگ برتر باعث شد آبی های لندن برای اولین بار در این فصل در خارج از منطقه سهمیه قرار گیرند.

بعد از شکست ۲-۰ مقابل آرسنال، ساری در صحبت هایی عجیب به انتقاد از بازیکنانش پرداخت و مدعی شد تهییج این گروه از بازیکنان کاری سخت است. بدتر اینکه بعد از شکست ۴-۰ مقابل بورنموث بار دیگر همین کار را انجام داد و این بار با عباراتی تندتر گفت: یازده بازیکنش درون زمین نه مثل یک تیم، که همچون یازده بازیکن منفرد حضور داشتند. و شاید من فرد مناسبی برای تهییج آنها نباشم.

در چنین شرایطی وقتی مربی دست به انتقاد از بازیکنانش در رسانه ها میزند و از این می گوید که بازیکنانش حرفهای او را متوجه نمی شوند، سخت است که بتوان راه بازگشتی را متصور شد.

اواخر نوامبر بود که چلسی در بازی مقابل تاتنهام شکست خورد و اولین باخت فصلش را بعد از 18 مسابقه بدون شکست تجربه کرد. اما در 18 مسابقه بعد از آن، آنها 5 بار شکست خورده اند و بدتر اینکه از شروع سال 2019 میلادی، چلسی نتوانسته در بازی های خارج از خانه گلزنی کند.

البته حامیان ساری، دلایلی دارند که از این مربی 60 ساله حمایت کنند. چلسی در تابستان زمان زیادی را تلف کرد تا کونته را کنار بگذارد و استخدام ساری به تعویق افتاد. در نتیجه این مربی ایتالیایی فرصت لازم برای حضور در تور پیش فصل و آشنایی بیشتر با بازیکنان را در تابستان نداشت. همچنین او در بدو کارش در چلسی مهاجمی مطمئن را در ترکیب خود نداشت، موراتا و ژیرو در طی مدت حضورشان در چلسی هرگز مهاجمی نشان ندادند که تضمین حداقل 20 گل در طول یک فصل را بدهند. حال آنکه چلسی مهاجمان گلزنی همچون کاستا و دروگبا را پیش تر در ترکیب خود داشت.

اما چلسی در همین مدت هم نسبتاً حمایت خوبی از ساری داشته است، آنها جورجینیو را از دستان سیتی ربودند تا خط هافبک ساری را تقویت کنند و هیگواین دیگر شاگرد قدیمی ساری را به استمفوردبریج منتقل کردند تا او ناکامی موراتا و ژیرو را جبران کند.

نکته مهم در این میان، اصرار ساری بر استفاده از سیستم و ترکیب دلخواهش است. جورجینیو بعد از شروع خوبش در فصل جاری، مدتی است که افت کرده، تنزل عملکرد او در پستی که کانته متخصص آن است، باعث شد تا بهره وری لازم از کانته نیز گرفته نشود. ساری چهره ای نشان داده که کمتر انعطافی از خود در مقابل تغییر رویه کاری اش نشان می دهد، اما پیش تر هم مربیانی مثل اسکولاری و ویاش بواش با اصرار فراوان روی فلسفه کاری خود، در نهایت خیلی زود شغل شان را از دست دادند.

اسکولاری هم شروع خوبی در چلسی داشت و در 13 مسابقه نخستش، 9 برد کسب کرد ولی تیم قدری افت کرد و در حالی که در 36 مسابقه فقط 6 شکست را تجربه کرده بودند، در اوایل فوریه از کار برکنار شد. ویاش بواش نیز تنها 40 بازی روی نیمکت چلسی حضور داشت و در نهایت ماه مارچ، پیش از پایان فصل، بود که از کار برکنار شد.

ساری باید تغییراتی در تیم و رویه های خود بدهد، پیش از آنکه آبراموویچ دست به کار شود. این هشداری جدی است!