همه مقصران ناکامی بارسلونا

خبرورزشی: آبی و اناری‌ها، شنبه شب در فینال جام حذفی مقابل والنسیا هم یک تیم کاملاً بی‌برنامه و سردرگم نشان دادند و با نمایشی ناامید‌کننده شکست خوردند تا هواداران تیم، بیش از همه به دنبال مقصران این ناکامی باشند.

ارنستو والورده بیش از همه در کانون انتقاد‌ها قرار دارد. اگر قبل از این فقط بابت ناکامی در آنفیلد و مقابل لیورپول در لیگ قهرمانان زیر سؤال بود، حالا بابت این شکست جدید با توفانی از انتقاد‌ها روبه‌رو شده است. بازیکنان هم به‌جز مسی، نمی‌توانند از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنند. بقیه مقصران این ناکامی می‌توانند بخش فنی باشگاه بابت انتخاب‌هایشان هنگام خرید‌ها باشند و در نهایت هم کادر مدیریتی و شخص بارتومئو، رئیس باشگاه را نیز باید در این ناکامی‌ها سهیم دانست.

ارنستو والورده

در این مقطع، نگاه‌ها بیش از همه به سرمربی تیم است. او مقصر است که نتوانسته تیم را اولاً از نظر روحی و روانی آماده حضور در نبرد آنفیلد کند ضمن اینکه سال گذشته هم در لیگ قهرمانان اروپا ناکامی مشابهی همراه بارسلونا تجربه کرده بود. نکته دوم هم این است که او نتوانست بعد از آن شکست، تیمش را طوری بازیابی کند که در فینال جام حذفی موفق باشند. در این مورد آخر، او ترکیبی را به میدان فرستاد که احتمال شکست خوردن آن کاملاً زیاد بود و در نهایت نیز همین‌طور شد.

اصرار به بازی دادن به کوتینیو که تازه از مصدومیت برگشته، نشان می‌دهد که گویا او جرأت بیرون نشاندن چنین بازیکنی را ندارد. از طرف دیگر او بازیکنی مثل جیسون موریو، مدافع کلمبیایی را خریده که تقریباً هیچ‌وقت به او بازی نداد و معلوم نشد چنین خریدی (هرچند به طور قرضی) اصولاً با چه هدفی بود. در زمینه سبک بازی نیز، والورده در اکثر بازی‌ها با سیستم ۲-۴-۴ و با تکیه بر فوتبال مستقیم و مبتنی بر سانتر به میدان می‌رفت، مدلی که نه هواداران باشگاه می‌پسندیدند و نه کادر مدیریتی و البته بخش مهمی از بازیکنان تیم.

بازیکنان

لیونل مسی در این تیم بارسلونا، تنها بود. اگر ستاره آرژانتینی یک روز خوب کار نمی‌کرد، تیم از هم می‌پاشید که در مقاطعی نیز همین اتفاق افتاد. در آنفلید و مقابل لیورپول که با شکست ۴-صفر بارسا و حذف آن‌ها از لیگ قهرمانان اروپا همراه شد، لئو سه پاس گل داد که اگر هم‌تیمی‌هایش فقط از یکی از آن‌ها استفاده می‌کردند حالا بارسلونا در فینال لیگ قهرمانان حضور داشت.

مقابل والنسیا هم او یک گل زد و یک بار هم توپ را به تیر دروازه زد. ناکامی در آنفیلد حاصل یک مشکل گروهی بود. قطعاً کادر فنی هم خوب کار نکرد، اما بدون واکنش بودن بعضی از بازیکنان که در بالاترین سطح فوتبال جهان همه عنوان‌ها را کسب کرده‌اند هم در نوع خود بسیار عجیب بود و هیچ توجیهی نداشت. گل چهارم لیورپول که یک گل خنده‌دار بود، نشانه‌ای کامل از ضعف مفرط بازیکنان بارسا بود.

مشکل اساسی دیگر این است که هسته اصلی تیم در حال پیر شدن است. میانگین سنی خط هافبک تقریباً بالای سی سال است و بقیه خطوط تیم نیز نزدیک به همین عدد هستند و مشخص است که در بازی‌های طولانی یک فصل، تیم دچار افت می‌شود.

مدیر فنی و ورزشی باشگاه

پپ سگورا، مدیر ورزشی باشگاه بیش از همه مورد انتقاد است. می‌گویند او به سبک پاسکاری‌های متعدد علاقه‌ای ندارد و به همین دلیل به سراغ بازیکنان فیزیکی و تنومند می‌رود. تابستان گذشته بازیکنانی مثل ویدال، لانگله، مالکوم و آرتور به بارسا آمدند. آن‌ها عملکرد بدی نداشتند.

دو تای اول به خصوص لانگله به خوبی اهداف تیم را برآورده کردند. آرتور برزیلی هم شروع خوبی داشت هرچند که با گذشت زمان دچار افت شد. در زمستان موریو و بواتنگ به تیم اضافه شدند، دو بازیکنی که هیچ زمانی برای بازی کردن پیدا نکردند. یکی از آن‌ها به خواسته والورده بود و دیگر به عهده کمیته فنی باشگاه. هر دو هم البته بدون پول به باشگاه آمدند.

ریاست

بارتومئو به عنوان رئیس باشگاه نیز باید سهمش را در این ناکامی بپذیرد. او از والورده حمایتی کامل داشت و قرارداد او را هم تمدید کرد. در مورد برخی بازیکنان هم برای تمدید قرارداد کاملاً با خواسته‌هایشان مدارا کرد، اما حالا باید در مورد کمیته فنی و مدیر ورزشی باشگاه تصمیم بگیرد.

از زمان حضور او تغییرات در این بخش خیلی زیاد بوده است. از سوبی‌سارتا، رائول سانیهی، آلبرت سولر و روبرت فرناندس گرفته تا رکساچ، برایدا، ماستره، بورداس و حالا هم سگورا، آبیدال و پلانس. البته نمی‌توان گفته همه این انتخاب‌ها اشتباه بوده، بلکه باید مشکل را در جای دیگری جست‌وجو کرد.