گل‌محمدی؛ پپ یا دیه‌گو سیمئونه در پرسپولیس

ایلنا: اگر ایده‌آلیست باشید از این پرسپولیس با بهترین متریال ممکن، بهترین نمایش ممکن در استانداردهای فوتبال ایرانی را طلب خواهید کرد اما گاهی باید جایی برای واقعیت‌ها کنار گذاشت و از فکت‌های ممکن به نتیجه‌ای رسید که اعتدال را به نفع کادر فنی فعلی این تیم برمی‌گرداند. در واقع همانطور که یحیی گل‌محمدی بعد از بازی با تراکتور گفت نمی‌شد از او و کادرش توقع داشت بعد از ۱۲ روز شکل فوتبال پرسپولیس را کن‌فیکن کنند اما آنچه عصر یکشنبه در ورزشگاه آزادی ثبت شد یک برد مهم و شیرین اما زشت بود که حتی چند گام از نمایش‌های تیم کالدرون عقب‌تر قرار می‌گیرد!

قرار است پرسپولیس با یحیی و اندیشه‌هایش زیباتر بازی کند. زیبایی یک واژه کلی است اما اگر فوتبالی‌تر معنی‌اش کنیم می‌شود فوتبالی پویا و جذاب مبتنی بر مالکیت بالا، پرس شدید و البته خلق موقعیت‌های زیاد. این نکته‌ای است که یحیی و دستیارانش روی آن تأکید دارند اما از سوی دیگر تأکید می‌کنند فشردگی مسابقات و زمان کم برای بازسازی تیم، آنها را مجبور خواهد کرد که نتیجه‌گرا باشند.

در چنین وضعیتی احتمالاً در بازی‌های فشرده پرسپولیس طی ۵ هفته پیش‌رو شیب صعودی پرسپولیس به سوی فوتبال داینامیک و آنچه تیم‌های بزرگ دنیا ارائه می‌دهند بسیار کند پیش خواهد رفت و شاید در همین‌جا متوقف شود. درست جایی که تیم کالدرون ایستاده بود یا برانکو در فصل آخر حضورش در پرسپولیس به آن رسید و تکان نخورد.

آمار می‌گوید نمایش پرسپولیس مقابل تراکتور در تهران چیزی شبیه به فاجعه بوده و احتمالاً این مسابقه در رده بدترین نمایش‌های این تیم در فصل جاری قرار خواهد گرفت هر‌چند آنچه در پایان روی اسکوربورد نقش بست آنقدر اهمیت دارد و شیرین است که این برد زشت را در پس پرده نگه خواهد داشت و همه خیلی زود از این بازی عبور کرده و به پله بعدی فکر خواهند کرد.

پرسپولیس با دو گل حریف قلدر و پرمهره‌اش را شکست داد، آن هم در شرایطی که توپ را به تیم مقابل داده بود و برای ضربه زدن به حریف، آن را به زمین خود کشاند و در موقع مقتضی ضربات نهایی و کشنده را وارد آورد. خیلی‌ها می‌گویند این دو گل با همان ویژگی تیم کالدرون به دست آمد. اینکه تیم با ضدحمله‌های برق‌آسا و در کسری از ثانیه فاز انتقال توپ از جلوی دروازه خودی به دروازه حریف را انجام می‌دهد و در لحظه نهایی اگر مهاجمی با کیفیت در نقطه مناسب باشد کار حریف تمام است.

عصر دوشنبه هم امیری و هم علیپور کیفیت لازم برای رقم زدن این اتفاق را داشتند اما آنچه اینجا اهمیت دارد سبک بازی پرسپولیس در این بازی بزرگ بود که حتی در طول مسابقه نیز تغییری نکرد. تیم یحیی زشت شروع کرد، زشت ادامه داد و زشت هم برنده شد. آنها ۶۳ درصد مالکیت توپ را به حریف دادند و تعداد پاس‌های‌شان تقریباً نصف تیم حریف بود (۲۶۴ به ۴۶۶) و درصد پاس‌های موفق هم به همین نسبت ناامید‌کننده به نظر می‌رسید (۱۶۷ به ۳۸۰). غیر از دقت پاس، پرسپولیس با حربه‌ای که برگزیده بود موقعیت گل زیادی هم نساخت. آنها در طول ۹۰ دقیقه سه شانس گل داشتند و با اینکه به حریف هم موقعیت زیادی ندادند (شانس گل تراکتور هم سه تا بود) اما از این سه شانس دو گل تمیز ساختند که نه با کار تیمی فوق‌العاده بلکه بیشتر با مهارت و کیفیت دو بازیکنش (علیپور و امیری) به دست آمد و موقعیت دیگر هم با ضربه ایستگاهی (شانسی که کمال در شروع بازی از دست داد) ثبت شد.

پرسپولیس یک پنجم حریف کرنر زد (۱ به ۵)، یک چهارم حریف سانتر کرد (۴ به ۱۶) و در نبردهای هوایی هم ناموفق‌تر از حریف بود (۱۰ به ۱۵) تا آمار حکایت از نمایش ضعیف این تیم مقابل تراکتور داشته باشد.

بخشی از این آمار البته با توجه به تغییرات کادر فنی و تمرین یک خط در میان تیم پرسپولیس توجیه می‌شود اما یحیی گل‌محمدی که دوست داشته و دارد با فلسفه‌ای شبیه فلسفه پپ گواردیولا (بازی مالکانه با پرس شدید) حریفانش را به چهارمیخ بکشد، نه به شکل او بلکه دقیقاً خلاف روش پپ عمل کرد و درست شبیه به تیم دیگو سیمئونه پیروز شد؛ جمع شدن در زمین حریف، خطاهای متعدد برای خراب کردن بازی تیم و در نهایت ضربه مرگباری که جایی برای جبران باقی نمی‌گذارد. شاید این راهکار او برای بردن بازی‌های بزرگ پیش‌رو در فاصله‌های کوتاه باشد.