من پیشنهاد دارم، پس پول بیشتری می‌خواهم

خبرورزشی: به نقل و انتقالات تابستانی نزدیک می‌شویم؛ متأسفانه هر‌گاه به این روز‌ها نزدیک می‌شویم، فشار مالی شدیدی به باشگاه‌ها وارد می‌شود به این دلیل که برای عقد قرارداد با بازیکنان دلخواه مجبور به افزایش رقم‌های قرارداد می‌شوند! یکی از دلایل اصلی ورشکستگی باشگاه‌ها نیز همین است. عقد قرارداد بالاتر از توان مالی باشگاه.

بزرگ‌ترین معضل فصل نقل و انتقالات بازارگرمی بازیکنان است که شیوه اش هر سال تغییر می‌کند. در گذشته مدیر برنامه‌های بازیکن همزمان با چند باشگاه وارد مذاکره می‌شد و در مذاکره با یک باشگاه پرده از پیشنهادات دیگر باشگاه‌ها برمی‌داشت و در این بین با تیمی قرارداد امضا می‌کرد که رقم مالی بیشتری را پیشنهاد می‌داد. به واقع این شکل مذاکره و قرارداد مثل بازار‌های حراجی بود. هر که بیشتر پیشنهاد می‌داد، برنده می‌شد.

بازیکنی که مدیر برنامه نداشت هم این‌طور رفتار می‌کرد. با یک باشگاه قرارداد می‌بست و این قرارداد آغاز تعهد نبود، بلکه دستاویز رفتن به تیم‌های بزرگ‌تر و دستیابی به پول بیشتر بود که خوشبختانه فدراسیون فوتبال قانونی وضع کرد که قرارداد‌های داخلی و حتی قرارداد‌های روی کاغذ هم رسمی و دارای اعتبار است و اگر بازیکنی به باشگاهی تعهد بدهد و شانه خالی کند، محروم و جریمه نقدی می‌شود.

با گذشت زمان شیوه بازارگرمی تغییر کرد. حالا بازیکن از پیشنهاد خارجی و دستمزد دلاری حرف می‌زند! این موجب می‌شود باشگاه دست و پای خود را گم کند و به دنبال راه‌های جدیدی برای تمدید قرارداد باشد. در این بین فشار هواداران هم برای عقد قرارداد با بازیکن مورد علاقه موجب بالا رفتن قرارداد می‌شود چراکه با فشار هوادار، باشگاه ملزم می‌شود حتماً بازیکن مورد نظر را در اختیار بگیرد.

راه برون‌رفت از بحران نقل و انتقالات این است که باشگاه با بازیکن قرارداد‌های بلندمدت ببندد نه یک‌ساله. از سویی در جریان فصل و براساس متد تیم‌های اروپایی با بازیکن وارد مذاکره شود چراکه در پایان فصل پای پیشنهاد دیگر تیم‌ها به میان می‌آید، اما در جریان فصل خبری از پیشنهادات دیگر باشگاه‌ها نیست. البته که این‌طور نیست بازیکنی که می‌گوید من از تیم خارجی پیشنهاد دارم؛ قطعاً دروغ می‌گوید. برخی از بازیکنان به طور واقعی با پیشنهاد مواجه می‌شوند. اینجا هوشمندی و مدیریت صحیح پیشنهاد از سوی باشگاه است که می‌تواند یک سرانجام خوب به همراه داشته باشد؛ هم برای بازیکن و هم برای باشگاه.

در باشگاه به طور حتم باید افراد مطلعی در زمینه نقل و انتقالات فعال باشند. اگر بازیکنی می‌گوید فلان تیم خارجی مرا می‌خواهد، دعوتنامه رسمی از بازیکن بخواهند و حتی اگر لازم شد با باشگاه خارجی مذاکره کنند تا حقیقت را مطلع شوند. پرداختن به این موضوعات به باشگاه کمک می‌کند در فصل نقل و انتقالات قرارداد‌های حقیقی منعقد کند و از همه مهمتر تحت فشار قرار نگیرد. همان‌طور که اشاره شد قرارداد‌های بلندمدت و مذاکره در جریان فصل برای تمدید قرارداد بحران‌ها را کمتر خواهد کرد.

شایعات نقل و انتقالاتی همیشه وجود دارد و برخی از بازیکنان به طور حتم بازارگرمی می‌کنند تا قرارداد‌های بیشتری امضا کنند. اینجا باشگاه باید با هوش باشد که بازی نخورد. از همه مهمتر قرارداد‌هایی که امضا می‌شود تعهد ایجاد می‌کند و زمانی هم که تعهد ایجاد می‌شود، باشگاه باید به آن پایبند باشد. همان‌طور که بازیکن تلاش می‌کند قرارداد بیشتری ببندد، باشگاه هم باید در تلاش باشد قراردادی تنظیم کند که به سود باشگاه باشد.

نمونه‌هایی برای ثبت در تاریخ

محمد بلبلی؛ نقره‌داغ شد

بازیکن تیم سپیدرود رشت ابتدای فصل با فولاد قرارداد امضا کرد درحالی که از باشگاهش رضایتنامه نگرفته بود! جالب اینکه بعد از عقد قرارداد با فولاد، استقلالی شد! بی‌آنکه احساس کند خطری او را تهدید می‌کند، اما کمیته تعیین وضعیت این بازیکن و باشگاه استقلال را نقره‌داغ کرد. در این خصوص قوانین باید قوی‌تر شود تا هیچ بازیکنی جرأت نکند حتی در خیال با دو تیم قرارداد امضا کند.

محمد انصاری؛ عکس گران‌قیمت

محمد انصاری پیش از اینکه با ایرج عرب، مدیر وقت باشگاه پرسپولیس وارد مذاکره شود به دیدار مدیر باشگاه تراکتور رفت و عکس یادگاری با او را به ایرج عرب نشان داد و نتیجه آن شد که با مبلغ دلخواه با پرسپولیس تمدید کرد و برخی می‌گویند قرارداد او دوبرابر شده است! بدون شک اگر مالک باشگاه تراکتور می‌دانست عکس او موجب افزایش قرارداد محمد انصاری می‌شود این کار را نمی‌کرد.

خطیر؛ افشاگری مؤثر

خطیر، معاون اجرایی باشگاه مسئول مذاکره با بازیکنان شد. او بعد از پایان جلسه خود با وریا و سیدحسین حسینی خواسته‌های این دو بازیکن را اعلام رسمی کرد. این افشاگری مؤثر واقع شد و در نهایت این دو بازیکن به خاطر فشار هواداران مجبور به تمدید قرارداد شدند، نه با درخواست‌هایی که داشتند. آن‌ها در نهایت مجبور شدند با خواسته‌های مالی باشگاه کنار بیایند.

فرشید باقری؛ با پرسپولیس بست، استقلالی شد

فرشید باقری از جمله بازیکنانی بود که با تیم پرسپولیس قرارداد داخلی بست، اما در نهایت استقلالی شد. عکس این قضیه هم وجود داشته است. این‌ها نشان می‌دهد بازیکن براساس منافع خود تیم را انتخاب می‌کند و چه خوب که از این پس قوانین به شکلی است که اگر بازیکنی وسوسه شود نمی‌تواند قرارداد اولیه خود را ملغی اعلام کند.

قاسم دهنوی؛ دریافت پول هم تعهد ایجاد نمی‌کرد

قاسم دهنوی هم از جمله بازیکنانی بود که در فصل نقل و انتقالات با تیم‌های متعددی مذاکره می‌کرد و قرارداد می‌بست و در نهایت یکی از تیم‌ها را انتخاب می‌کرد، چون نمی‌توانست توأمان در دو تیم بازی کند! او یک‌بار با سپاهان قرارداد امضا کرد و حتی از این تیم پول گرفت، اما در نهایت برای پرسپولیس بازی کرد. او ۵۰ میلیون تومانی که از سپاهان گرفته بود را بعد‌ها برگرداند.