فرهنگی‌های انقلابی؛ از گلریز تا حتی مخملباف

برترین‌ها : این مطلب نگاهی فهرست‌وار به برخی هنرمندانی دارد که در سال‌های ابتدایی پس از انقلاب، نگاهی همدلانه و همراه داشتند، مورد خاص فهرست بی‌گمان «مخملباف» است.

رسول صدرعاملی

«رسول صدرعاملی» کارگردان سینما و تلویزیون همسفر آِیت‌الله خمینی (ره) در پرواز موسوم به انقلاب (پاریس - تهران) که در طول سه ماه حضور ایشان در فرانسه تنها خبرنگار ایرانی بود که گزارش‌ها و عکس‌هایش را در روزنامه «اطلاعات» می‌توانستیم مشاهده کنیم.

«رسول صدرعاملی» با اشاره به دوران فعالیتش پیش از انقلاب به عنوان خبرنگار در روزنامه «اطلاعات» این‌گونه ماجرا را روایت کرد: من از سال ۵۲ تا ۵۹ خبرنگار روزنامه اطلاعات بودم. سال ۵۷، ۲۱ سالم بود و برای تحصیل در رشته جامعه‌شناسی در دانشگاهی در شهر مونت‌پلیه فرانسه به سر می‌بردم که خبر آوردند تلگرامی برایم رسیده، سردبیر اطلاعات از من خواسته بود برای تهیه گزارش به پاریس و نزد امام خمینی بروم. امام خمینی در پاریس در ساختمانی ۸ طبقه سکونت داشتند و به علت اعتراض همسایه‌ها به رفت‌وآمد زیاد ملاقات‌کنندگان با امام در این ساختمان، تصمیم گرفتند به نوفل لوشاتو بروند که من هم همراه ایشان رفتم.»

صدرعاملی بعدها در سینما حضور فعال داشت و دارد، «من ترانه 15سال دارم»، «دختری با کفش‌های کتانی» از جمله آثار اوست.

محسن مخلباف

روایت انقلابی‌گری مخملباف در دوران پهلوی و پس از انقلاب، جوانی را برای مخاطب تصویر می‌کند که نمونه‌ای از یک انقلابی پر شور، متعصب و آرمانگراست. وقتی پانزده ساله بود، در یک گروه چریکی فعالیت می‌کرد و دو سال بعد در جریان حادثه‌ای با حمله به یک پلیس شهربانی، او را خلع سلاح کرد، سپس دستگیر شد و به زندان افتاد و تا قبل از سال ۵۷ هم در زندان ماند.

در سال سوم محکومیت مخملباف، انقلاب به پیروزی رسید و وی از زندان آزاد شد. از سال ۵۹ به حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی پیوست. «مخملباف» در ابتدا فیلم‌هایی مذهبی و انقلابی مثل «دو چشم بی‌سو» و «بایکوت» ساخت.اورادیکال‌ترین قرائت را از انقلاب و انقلابی‌گری داشت، اما گذر زمان خط فکری او را عوض کرد و حتی در سال ۸۸ به نیروهای معترض انقلاب پیوست، ساخت فیلم‌هایی با محتوای متفاوت در خارج از کشور و موضع‌گیری‌های گاه و بیگاه سیاسی او را در نقطه مقابل خودِ دهه شصتی‌اش قرار داد.

محمد گلریز

«محمد گلریز»، از خوانندگان موسیقی سنتی و پاپ ایرانی است. «محمد گلریز» در خانواده‌ای رشد کرد که همگی اهل هنر و موسیقی بودند.

پس از انقلاب و با ورود به رادیو به‌طور رسمی کار خود را آغاز کرد.«محمد گلریز» از همان دوران، قطعات بسیاری را اجرا کرد که اغلب آن‌ها جزو کار‌های ماندگار محسوب می‌شوند. معروف‌ترین آثار وی را می‌توان «خجسته باد این پیروزی» و «دریغا دریغا» نامید. او تقریبا برای هر مناسبت یک قطعه‌ی مناسبتی دارد، البته که در سالیان اخیر اثری از او نیست و همان موزیک‌های معمولا با تنظیم ساده و تک خطی تنها کارهای کارنامه اوست.

علی موسوی گرمارودی

«علی موسوی گرمارودى» در چندین ‏دوره در عرصه شعر و ادبیات کشور حضور مؤثر داشته است و از پیشتازان شعر مذهبى امروز شناخته مى‌شود.

با پیروزی انقلاب اسلامی، «موسوی گرمارودی» به همراه «طاهره صفارزاده» کانون فرهنگی نهضت اسلامی را بنیاد نهاد.

حمید سبزواری

«حمید سبزواری» در عرصه شعر و ادب فعال بود که با سرود‌ها و منظومه‌های حماسی، هنر خویش را در مسیر انقلاب ۵۷ به خدمت گرفت.

«حمید سبزواری» گزارشگر انقلاب است. او را برخی به عنوان پدر شعر انقلاب اسلامی ایران نام نهادند.

قیصر امین پور

«قیصر امین پور» یکی از برجستگان ادبیات انقلاب در میان شاعران معاصر فارسی است. «قیصر امین پور» هم به لحاظ مضامین عرفانی، انسانی و هم به لحاظ مضامین اجتماعی شاعر موفقی بود.

«قیصر امین پور» که یکی از شعرای پیشتاز انقلاب است، البته در سال‌های اخیر شعرهای عاشقانه@ی او بیشتر مورد توجه نسل‌های جدید قرار گرفته.

رضا رویگری

قطعه «ایران ایران» یا «الله الله الله» یکی از ماندگارترین آثار موسیقایی دوران انقلاب اسلامی است که در بهمن ماه سال ۱۳۵۷ با موسیقی «فریدون خشنود» و صدای «رضا رویگری» پیش روی مخاطبان قرار گرفت.

«رضا رویگری» در هفتمین جشنواره بین‌المللی شعر انقلاب حوزه هنری در سال ۹۶ درباره قطعه «ایران ایران» عنوان کرده است: «آن زمان اصلا فکر نمی‌کردم این سرود، از استودیو خارج شود؛ زیرا همچنان حکومت پهلوی دوم روی کار بود. پیشنهاد خواندن این سرود را آقای خشنود، آهنگساز کار با من مطرح کردند. صدای من را شنیده بودند و می‌خواستند صدایی این ترانه را بخواند که قبلا شنیده نشده باشد و در عین‌حال با حال و هوای ملودی سازگار باشد. گویا به یکی دو نفر هم پیش از این پیشنهاد داده بودند.»