۷ درس از زندگي ‌رويا نونهالي به بهانه تولد ۴۹ سالگي‌اش

برترین ها: رويا نونهالي شايد در دنياي رسانه‌ها كم‌حرف باشد اما حرف براي گفتن بسيار دارد. به همين دليل، تنها با نگاهي به مصاحبه او با «مشق آفتاب»، مي‌توانيم يك دنيا درس بگيريم. او كه دانش آموخته نقاشي است، سابقه فعاليت در كنار برجسته‌ترين كارگردانان ايران را در كارنامه دارد و تاكنون چند سيمرغ را از جشنواره فيلم فجر به خانه برده است. اما نونهالي فقط يك بازيگر موفق نيست بلكه حرف‌هايي خواندني و شنيدني هم دارد. او كه براي خيلي از ما تصويرگر دنياي زنان است، بهمن ماه ۱۳۹۰، ۴۹ ساله شد. به همين بهانه نگاهي به گفته‌هاي مطبوعاتي‌اش مي‌اندازيم تا از جملاتش، درس بگيريم.



رويا نونهالي كه در سال‌هاي فعاليتش جاي خيلي از زنان اين خاك نشسته، صحبتي از جنگ ميان زنان و مردان به ميان نمي‌آورد. او معتقد است، هر جامعه و حتي هر خانواده، موفقيتش را مديون تعامل 2جانبه مردان و زنان و مادران و پدران است.‌ رويا نونهالي در چنين خانواده‌اي متولد شده و مي‌گويد: «در خانواده ما آدم بودن حرمت خودش را دارد. قرار است آدم‌ها به قدر آدم بودن‌شان حرمت داشته باشند. اگر بهترند حتما حرمت بيشتري دارند. در مورد پدرم اين برداشت با نوعي مهرباني و عاطفه نسبت به ما كه دخترانش هستيم و مادرم كه حتما خيلي مهم است و دوست داشتني، همچنان جريان دارد. اين شيوه‌اي است كه يك مرد در زندگي با همسر و 5 دخترش اختيار كرده است و حتما نقش مديريت مادرم را بايد در گيومه گذاشت. حتي مي‌توان گفت اين شيوه‌اي است كه مادرم (يك زن) در زندگي با همسر و 5 دخترش اختيار كرده است.» بر همين اساس او مي‌گويد: «شيوه زندگي مشترك را زن و مرد مشتركا ترتيب مي‌دهند. فرهنگ زيستن زن و مرد در جامعه هم تابع همين تعامل 2جانبه است كه بايد به توفيق و باور مفهوم موفقيت در جامعه ختم شود.»



رويا نونهالي مي‌خواهد كه با تمام وجود زندگي كند. او مي‌گويد: «هرگز آرزوي مردن نكرده‌ام. با همه مشكلات و معضلات هرگز، حتي براي يك آن ذوق و شوق زن بودن را از دست نداده‌ام. اين يك واقعيت است و شعار هم نمي‌دهم. خلأ‌هايي در زندگي هست كه باعث مي‌شود انسان آرزو كند، كاش در موقعيت‌ فعلي‌اش قرار نداشت؛ حالا فرقي نمي‌كند اين انسان زن باشد يا مرد. شايد يك مرد هم بعضي مواقع به‌دليلي مسئوليت‌هايي كه به گردن دارد آرزو كند كه‌اي كاش زن بود.»



رويا نونهالي نگاه ويژه‌اي به زندگي و قرارداد‌هايش دارد. تعريف او از حقوق‌بشر، ساده اما تامل‌برانگيز است. او معتقد است: «قرار نيست تمام حرمت آدميزاد به ميزان توفيقش بستگي داشته باشد. دركل آدميزاد عنوان نماينده‌اي براي پروردگار روي زمين صاحب حرمت است و همه نمايندگان همه مجالس به يك اندازه توانايي و حرمت ندارند اما نماينده مجلس بايد ذاتا محترم باشد. در روزگار معاصر به‌همين حرف‌ها و حرمت‌ها مي‌گويند حقوق بشر.»



رويا نونهالي از آن دسته بازيگراني نيست كه در هر فصل و هر سال با كار جديدي به سينما يا تلويزيون بيايد. او محدود اما آگاهانه انتخاب مي‌كند و به همين دليل در ذهن‌ها مي‌ماند. نونهالي مي‌گويد: «من بازيگرم و در بين چيزهايي كه به من پيشنهاد مي‌شود نقشي را انتخاب مي‌كنم، بعد سعي مي‌كنم نقش را در متن دنياي نمايشي به سمت ويژگي‌هاي متناسب با نقش كه با ديدگاه من موافق‌اند و باعث مي‌شوند نقش را دوست داشته باشم، هدايت كنم. اين شيوه ممكن است باعث شود كم‌كم نقش‌هاي كمتري به تو پيشنهاد شود ولي در عين حال اكثر پيشنهادها قدري نزديك به انتخاب‌هاي تو باشند.»



او خودش را يك فرد موفق مي‌داند و معتقد است: «تعريف موفقيت هم سخت است و هم آسان. همان سهل‌ممتنع معروف. سخت است اگر معناي موفقيت، رسيدن باشد. رسيدن به چيزي كه خودت مي‌خواهي يا عرف و عادت و ارزش‌گذاري اجتماعي از تو مي‌خواهد و آسان است اگر بپذيري كه موفقيت مي‌تواند به اين معنا باشد كه بداني چه كاري از دستت برمي‌آيد و با شناخت توانايي‌هاي خودت بهترين خودت باشي. در مورد خودم، بله، من احساس مي‌كنم موفقم؛ چون هميشه خواسته‌ام و سعي كرده‌ام نمانم، در جا‌نزنم و در حركت باشم تا شايد كاشف بهترين كيفيت خودم باشم.»



بعيد است كه كاري از او ديده باشيم اما نقشش را فراموش كرده باشيم. او راز ماندگار شدن نقش‌هايش را اينگونه بيان مي‌كند: «دوست ندارم نقش زن بي‌دست و پا‌ و بي‌عرضه و نيازمند قيم را بازي كنم. اگر مرد هم بودم خوشم نمي‌آمد نقش چنين مردي را بازي كنم. مگر آن‌كه مي‌توانست جايي، خود را از مهلكه برهاند. آدم‌ها دوست دارند با نقش‌هاي نمايشيِ ثابت قدم و قابل‌قبول همدل شوند. «قابل‌قبول» نكته مهمي است؛ «قابل‌قبول» در مورد توانايي‌هاي يك آدم، در مورد يك نقش نمايشي يعني اين‌كه بتواند «بهترينِ خودش» باشد و وقتي درباره نقش و نمايش حرف مي‌زنيم، نقش‌هاي متفاوت با حافظه كوتاه‌مدت بيننده زيبايي پيدا ‌كند و چه بهتر اگر حتي در حافظه بلندمدت او هم بماند.»



اهل كليشه‌پردازي نيست اما از ساده‌ترين حرف‌هايي كه كمتر به ذهن‌مان مي‌آيند، زيبا‌ترين تفسيرها را ارائه مي‌دهد. از نظر او مشكل جامعه ما و هر جامعه ديگر، فراموش كردن همين حرف‌هاي ساده است. نونهالي مي‌گويد: «چقدر حيف كه بعضي حرف‌هاي خوب حيف مي‌شوند. آنقدر گفته مي‌شوند، تكرار مي‌شوند و ناديده گرفته مي‌شوند كه از رمق مي‌افتند. مثل «عدالت» كه از حضرت‌علي(ع) نقل است، يعني هر چيز در جاي خود و چقدر حيف كه اجراي اين جمله به ظاهر ساده كار دشواري است. تشخيص جاي درست هر چيز كار ساده‌اي نيست. تشخيص دادن كار ساده‌اي نيست و هر چه دنيا شلوغ‌تر مي‌شود، كار سخت‌تر مي‌شود.»