محمد احمدزاده: رفتم نزدیک داعش!

همشهری تماشاگر: احمدزاده که سال 1329 در انزلی به دنیا آمد، فوتبال در سال 1354 و در سن 15 سالگی با تیم نوجوانان ملوان آغاز کرد و در سال 57 به عضویت تیم بزرگسالان ملوان درآمد. او در سال 60 پنج ماه از دوران سربازی خود را در تیم تهران جوان ادامه داد اما پس از آن و در بین سال های 61 تا 64 رشته ورزشی خود را به بسکتبال و تنیس روی میز تغییر داد اما با اینحال در اواخر سال 64 به فوتبال و ملوان بازگشت و در سال 65 با این تیم به قهرمانی جام حذفی رسید.

او سال 70 به بانک تجارت پیوست و دو سال آخر فوتبالش را در این تیم سپری کرد و از آن به بعد بود که در تیم های مختلف به مربیگری پرداخت و حالا مدتی است که در استان کردستان عراق و در تیم اربیل مربیگری می کند.


احمدزاده از شرایطی که در دوران بازیگری داشته تا ماجراجویی اش در اربیل و نزدیک بودن به داعش صحبت کرد.

شما به همراه بهمن صالح نیا، نصرت ایراندوست و فرهاد پورغلامی جزو چهار مربی بودید که بیش از چهل سال در ملوان مربیگری کردید اما این تیم در فصل گذشته سه مربی عوض کرد و این موضوع اصلا از لحاظ آماری برای ملوان خوب نبود.

- آمار یک طرف قضیه است. این تعداد کم مربی نشان می داد ملوان چه اصالتی دارد و ما در فصل گذشته یک جورهایی این اصالت را از دست دادیم. همانطور که گفتید ما در چهل سال چهار مربی داشتیم اما در یک سال این همه تغییر در تیم ما انجام شد و در واقع باید گفت که ملوان از اصل خودش فاصله گرفت و تنها خوبی فصل گذشته این بود که اواخر فصل چند برد به دست آمد و ملوان در لیگ برتر ماند.

شما گفتید که ملوان یک سرمایه گذار بزرگ می خواهد. زمانی که شما بازی می کردید، شرایط این باشگاه چگونه بود؟

- زمان ما شرایط خیلی فرق می کرد و اصلا هزینه ها اینقدر وحشتناک نبود. در واقع تقاضای بازیکنان برای بازی در تیم هایی مثل ملوان ملاک اصلی بود و همه عشق به فوتبال و پیراهن داشتند اما حالا پول جایگزین همه اینها شده. شاید باور نکنید اما قرارداد من با ملوان در سال ۶۵ که قهرمان جام حذفی شدیم، ماهی هزار تومان بود. تازه فقط من این مبلغ را می گرفتم و خیلی ها هم کمتر از من قرارداد داشتند.


با این ماهی هزار تومان چه کار می کردید؟

- کار خاصی نمی شد کرد. همین که غذای مختصری بخوریم و خرج ماهیانه مان را درآوریم. آن موقع ملوان مخارج خود را با کمک های مردمی تامین می کرد. در واقع انجمنی به نام دوستداران ملوان وجود داشت که پول ها را جمع می کرد و به باشگاه می داد تا حقوق بازیکنان را بدهند.

البته هزار تومان سال ۶۵ مثل ماهی یک میلیون تومان حالا بود، اینطور نیست؟

- شاید. در کل ۱۲ هزار تومان در سال یا به قول شما ۱۲ میلیون. الان کدام بازیکن فوتبال یا حتی کدام ورزشکار حرفه ای یک رشته دیگر ۱۲ میلیون تومان می گیرد. همه بازی های ما برای ملوان از روی علاقه و تعصب به این تیم بود نه چیز دیگر. ما سفرهای مان به شهرهایی مثل مشهد، اهواز، تهران و جاهای دیگر را با اتوبوس ارتش می رفتیم و خرج زیادی انجام نمی دادیم.

اما با حضورتان در بانک تجارت وضع تان خوب شد؟

- بله؛ همینطور است. من دو سال آخر فوتبالم را در بانک تجارت بازی کردم و دوتا هفتصد هزار تومان گرفتم که آن موقع پول خوبی بود. البته من خیلی زود و در سن ۳۱ سالگی فوتبال را کنار گذاشتم.

الان اوضاع مالی تیم تان در عراق چگونه است؟

- تیم اربیل یکی از ۱۴ تیم لیگ کردستان عراق است که از لحاظ مالی نسبت به تیم های دیگر کمتر هزینه کرده است اما پرداخت هایشان به موقع است و مثل تیم های خودمان نیست که ۵۰ درصد را بدهند و بقیه قرارداد را هم روی یخ بنویسند!

نگران داعشی ها نبودید که برای مربیگری به عراق رفتید؟

- نه؛ خب کردستان عراق امنیتش نسبت به بقیه جاهای این کشور خیلی بیشتر است و فقط زمانی که ام برای بازی به کرکوک رفته بودیم، شرایط مان کمی سخت شد اما در کل باید بگویم که خلق من جوری است که آدم ماجراجویی هستم و برای همین تصمیم گرفتم به عراق بروم.

AFC که لیگ شما را قبول ندارد؟

- نه؛ اقلیم کردستان عراق استقلال طلب هستند و تا وقتی که یک کشور جداگانه نشوند، نمی توانند زیر نظر کنفدراسیون فوتبال آسیا فعالیت کنند.


راستی گویا شما به غیر از فوتبال، در چند رشته ورزشی دیگر هم به صورت حرفه ای کار می کردید.

- بله؛ من بعد از آنکه خدمتم تمام شد برگشتم انزلی و دوباره به ملوان رفتم و سال ۶۱ را هم با ملوان بودم ولی اواخر فصل به دلایلی که فکر کنم ذکرش لزومی نداشته باشد به مدت ۳ سال از فوتبال دور بودم و در این مدت سه سال به ورزش اول خودم که بسکتبال بود پرداختم. حضورم در بسکتبال همزمان با زمان حضورم در تیم نوجوانان ملوان بود و دو رشته را به طور همزمان انجام می دادم. در سطح کلی و آموزشگاه ها بسکتبال بازی می کردم و بین سال ۶۱ تا ۶۴ جدی بسکتبال را دنبال کردم و عناوینی هم در سطح استان و کشور به دست آوردم. من هم سرمربی و هم کاپیتان تیم بسکتبال انزلی بودم و به مسابقات قهرمانی کشوری نیز راه یافتیم و با تیم استان گیلان و بسکتبال هم که مقام نیاورم و دو سه سال قهرمان تنیس روی میز انزلی شدم و به مسابقات قهرمانی استان و کشور هم رفتم. خلاصه هر جا که ورزش بود، حضور داشتم؛ از جمله والیبال، شطرنج، بیلیارد و غیره.