گرت بیل چگونه قهرمان کشورش شد؟

هفته نامه شماره یک: وقتی آخرین قدم هایش را در ورزشگاه لومیر لیون بر می داشت تا به سمت هموطنانش برود، همه چشم ها به سوی او دوخته شده بود. به سوی شاهزاده ولز که خاص ترین بازیکن تاریخی ترین بازی فوتبال کشورش بود. دیگر مردم ولز به گرت بیل تنها به عنوان بازیکنی نگاه نمی کردند که در سال ۲۰۱۳ با ۸۵ میلیون پوند گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال لقب گرفت بلکه او اکنون بازیکنی بود که می تواند حتی مدافعین غول های فوتبال اروپا را به تنهایی و در حالی که پیراهن قرمز کشورشان را بر تن دارد، بیمناک کند.

او اگرچه نبرد را به کریستیانو رونالدو باخته بود، اما تا همین جای کار هم برای کشورش تاریخ سازی کرده بود و وقتی به سکوهای متعلق به پرشورهای ولزی می رسید، کسی دیگر به این تنش دو نفره فکر نمی کرد. برای آنها گرت بیل همان شاهزاده ولزی همیشگی بود.

پسر خانواده

ممکن است که حقوق سالانه اش ۱۵ میلیون پوند باشد و علاوه بر آن از تبلیغات برای شرکت های معروف دنیا ۱۰ میلیون پوند دیگر هم به جیب بزند اما اینها باعث نمی شود که وقتی به کاردیف می رسد، وظایف همیشگی اش را فراموش کند. بیل همانطور که از عنکبوت می ترسد، لب به مشروبات الکلی نمی زند و از رانندگی با لامبورگینی فرار می کند چرا که باعث کشیدگی بیش از اندازه همسترینگ های زانوهایش می شود، به همان اندازه مقید به وظایف دوران کودکی اش است و ترجیح می دهد در کنار پدر و مادرش باشد تا اینکه به همراه دوستانش با یک جت شخصی برای گذراندن تعطیلات به دوبی سفر کند. کاری که او دقیقا در همین لحظات که به همراه تیم ملی ولز از فرانسه به خانه بازگشته، در حال انجام آن است و آرون رمزی و جو لدلی را در سفر تفریحی شان به امارات همراهی نمی کند.

یک بار یکی از معلمان دوران دبیرستان بیل گفته بود که او یکی از متواضع ترین دانش آموزانی بود که داشته و خوشحال است که به تحصیلاتش کمک کرده و حالا همان معلم به شاگردش که به بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ولز بدل شده، افتخار می کند.

استقبال ۳۳ هزار نفری

کریس کولمن و تیم ملی ولز در حالی از رسیدن به فینال جام ملت های اروپا ناکام ماندند که در مرحله نیمه نهایی مغلوب کریس رونالدو و یارانش شدند؛ تیمی که تا پیش از آن نتوانسته بود هیچ تیمی را شکست دهد و در عوض ولزی ها فقط یکبار مغلوب همسایه شان انگلیس شده بودند. با این حال کولمن و شاگردانش و مهمتر از آنها، مردم ولز می دانستند که چه کار بزرگی انجام دادند و به همین خاطر بود که استقبالی ۳۳ هزار نفری را برای بازگشت بازیکنانشان فراهم دیدند.

ولز در شرایطی فرانسه را ترک کرد که بهترین نتیجه فوتبال این کشور را در هر گونه رقابت بین المللی ۱۴۰ سال اخیر که در آن شرکت کرده بود، به دست آورد. عملکرد آنها حتی بیش از درخشش ستاره های راگبی ولز بر قلب مردمشان نشست و میراث بزرگی را برای نسل آینده فوتبال ولز بر جای گذاشت. نتایج قابل قبول ولز یکی از باشکوه ترین استقبال ها را در پایتخت این کشور رقم زد و اتوبوس حامل بازیکنان به زحمت توانست از قلعه کاردیف تا ورزشگاه اصلی شهر که هزاران طرفدار در انتظار ستاره هایشان به خصوص گرت بیل بودند، حرکت کند.

خاطره ای برای دوران پیری

بیل مانند همه بازیکنان هم تیمی اش جلو آمد و برای مردم کشورش صحبت هایی انجام داد. او از این مسابقات به عنوان خاطره ای گرانبها برای دوران پیری و تعریف برای نوادگانش یاد کرد: «ما بسیار به بازی فنیال نزدیک بودیم و از دست دادن آن واقعا ناامیدکننده بود اما به نتایج مان افتخار می کنیم. به آن چیزی که اکنون به دست آوردیم افتخار می کنیم.

این برایمان اکنون دردآور است چرا که تازه است اما ما یک سفر شگفت آور داشتیم. فکر می کنم کشورمان بیش از خود ما از این سفر لذت برد. این لحظاتی که در کنار هم قرار داریم سرشار از خاطرات است که در زندگی مان جاری خواهدشد و آنها را فراموش نخواهیم کرد و برای همه ما بسیار خاص خواهدبود.»

بیل در حالی به خانه بازگشت که در مقایسه با پیش از مسابقات، اعتبار بیشتری به دست آورده بود. او در هر سه بازی مرحله گروهی موفق به گلزنی شد و در بازی های مراحل یک هشتم و یک چهارم نهایی مقابل ایرلند شمالی و بلژیک نیروی موثری برای پیروزی های مهم تیمش بود. گران ترین بازیکن جهان حالا با عتماد به نفس بیشتری به اسپانیا باز می گردد تا فصل جدید را زیر نظر زیدان و در کنار رونالدو در رئال مادرید آغاز کند؛ فصل که رئال در آن می تواند برنده اتفاقات یورو ۲۰۱۶ باشد چرا که دو بازیکن اصلی خود را در بهترین حالت از این رقابت ها تحویل گرفت.