بازجویی سرپایی و سخت از برزو ارجمند

مجله ایده آل : پرسیدن سؤال‌هایی كه بار منفی دارند از برزو ارجمند برایمان خیلی سخت بود. پسر بازیگوش و دوست‌‌داشتنی سریال‌های تلویزیونی با تصویری كه در بین مخاطبان دارد، آنقدر مثبت است كه كار ما را برای پرسیدن این سؤال‌ها سخت‌تر كند اما گپ و گفت خودمانی ما با او بهتر از آن چیزی كه فكرش را می‌كردیم، از آب درآمد. او در صحبت‌هایش به ما گفت كاراكتری كه از برزو ارجمند می‌شناسیم تا چه اندازه شبیه چهره واقعی‌اش در زندگی عادی است. بهتر است بیشتر از این توضیح ندهیم؛ سؤال و جواب‌ها را بخوانید و برزو ارجمند را بیشتر بشناسید. این یک بازجویی محترمانه از یک بازیگر محترم است که نشستن روی صندلی متهم، اذیتش نکرد.


برزو ارجمند در همه فیلم‌ها كاراكتر شیرینی دارد. در زندگی واقعی چقدر شبیه فیلم‌هایت هستی؟

من در هر نقشی كه بازی می‌كنم جنبه‌های مشترك خودم و نقشم را یكی كرده بعد به آن نقش اضافه و كم می‌كنم. بعضی از نقش‌ها هم هستند كه هیچ وجه تشابهی بین من و آنها وجود ندارد، حتی آنجا هم سعی می‌كنم یك چیزهایی كه در حالت‌های بد یا خوب روحی داشته‌ام را به یاد بیاورم تا بتوانم به نقش نزدیك شوم؛ معمولا اگر این نزدیكی اتفاق نیفتد نتیجه خوبی به دست نمی‌آید. در پرونده كاری‌ام كارهای خیلی ضعیف هم داشته‌ام كه وجه اشتراك را نتوانسته‌ام بین خودم و نقش پیدا كنم و آن كسی كه راهبر من بوده یعنی كارگردان پروژه با اینكه كلیت كار را در ذهن خودش حل و فصل كرده، نتوانسته من را درست راهنمایی كند.

خـودت فكـــر می‌كنی علت اینكه همه تو را با این شخصیت شیرین و دوســت‌داشتنی مــی‌شــناسند، چیست؟

در واقع همیشه تمام تلاشم را می‌كنم كه آدم خوبی باشم اگر اسم این كاراكتر را، كاراكتر شیرین می‌گذارید شاید اینطور است اما اصولا در زندگی خیلی ادای چیزی را درنمی‌آورم و بیشتر از همه خودم هستم كه شاید این قضیه برمی‌گردد به نوع فرهنگ خانواده‌ام، نوع بزرگ شدنم و تقابلم با مردمی كه از بچگی با آنها آشنایی داشته‌ام؛ تا به امروز كه توجه بیشتری به من می‌شود.

به عنوان یك بازیگر ترجیح می‌دهی آن كسی كه در فیلم نمایش می‌دهــی باشی یا دوست داری كاراكتر دیگری را بازی كنی؟

قطعا آن نقشی كه در فیلم بازی می‌كنم، من نیستم اما یكسری ویژگی‌های مشترك را بین خودم و نقش پیدا می‌كنم تا بتوانم به آن نزدیك شوم نه اینكه به مردم بگویم من در زندگی‌ام هم همین هستم.



در بیشتر نقش‌هایی كه بازی می‌كنی كاراكتر مثبت و بامزه‌ای داری؛ فكر نمی‌كنی بعد از مدتی این نقش در ذهن مردم باقی بماند؛ نمی‌ترسی كه بعد از مدتی به تكرار برسی؟

این ماجرا به كارگردان‌ها ربط دارد. در‌واقع به كسانی كه در حوزه فیلمسازی فعالیت دارند و من را به عنوان بازیگر انتخاب می‌كنند، بستگی دارد به اینكه آنها چقدر ریسك‌پذیر هستند تا از بین پیشنهاداتی كه می‌دهند نقش كمی متفاوت از من بخواهند، چون به هر حال از این حرفه باید ارتزاق كنی و نان بخوری.گاهی باید نقشی را قبول كنی برای اینكه احتیاج مالی داری، كسانی كه در این سینما هستند و من با آنها كار كردم كه این ریسك را كرده‌اند و آمدند روی جنبه دیگری از نوع بازی‌ام كار كردند، اتفاقا تعدادشان اصلا زیاد نیست. در كل شاید ۵-۴ كارگردان حاضر به چنین ریسكی شوند. بیشتر كارگردان‌ها فكر می‌كنند خب، حالا كه فلانی در این نقش خوب بوده است دوباره همان را تكرار كند. البته تمام تلاشم این بوده كه در یك كار شبیه كار دیگر نباشم ولی پیشنهاد بازی در نقش‌های مشابه متاسفانه همیشه وجود داشته و خواهد داشت.

آیا پیش آمده كه در این مدت در نقش‌های منفی هم حاضر شده باشی؟

بله، برزوخان سپه‌سالار نقش مثبتی نیست اما نقش منفی به معنای بدمن را در سال ۸۰ در فیلم «زمان شوریدگی» محمدعلی نجفی بازی كردم كه با این حال آن تجربه را خیلی دوست داشتم.

فكر نمی‌كنی برای اینكه نقش منفی بازی كنی باید كمی بدجنسی در خونت باشد و اگر این بدجنسی را نداشته باشی بازی برایت سخت می‌شود؟

نه، پدرم تمام عمر نقش منفی بازی كرده اما من هیچ ویژگی منفی‌ای در وجودش ندیده‌ام.

از نظر انسانی چطور آدمی هستی؟

اگر از خودم بگویم كه اتفاق خوبی نیست. مردم و دوستانی كه با من هستند و در موردم قضاوت می‌كنند باید بگویند. ولی فكر می‌كنم هر كسی در زندگی‌اش دوست دارد تاثیرگذار و مثبت‌اندیش باشد، من هم تمام تلاشم را كرده‌ام كه این اتفاق برایم بیفتد.



مهم‌ترین خصیصه‌ای كه در جامعه رنجت می‌دهد چیست؟

تملق خیلی من را رنج می‌دهد.

اگر بتوانی یكی از خصوصیات خودت را پاك كنی كدام را انتخاب می‌کنی؟

من در زندگی‌ام خیلی با دلم تصمیم می‌گیرم، خیلی بیشتر از آنكه بخواهم عقلانی فكر كنم. این را هم قبول دارم كه هیچ كس از آن اندازه‌ای كه من می‌توانم از زندگی لذت ببرم لذت نمی‌برد و آنجایی هم كه ضربه می‌خورم آنقدر شدید ضربه نمی‌خورد. شاید دوست داشته باشم كمی منطقی‌تر تصمیم بگیرم نه اینكه فقط با دلم جلو بروم.



این روزها بین بعضی بازیگران عارضه خودشیفتگی و غرور خیلی به چشم می‌خورد، تو خودت هیچ وقت دچار این عارضه شده‌ای؟

نه، خدا را شكر هیچ وقت مغرور نبوده‌ام، چون در این 18 سال كار حرفه‌ای‌ام همیشه پله‌پله بالا آمده‌ام، در حقیقت هیچ پرش بزرگی در بازیگری نداشته‌ام. به همین دلیل قدر موقعیتی كه برایم به وجود آمده را می‌دانم، چون برای آن خیلی زحمت كشیده‌ام. به شهادت تمام دوستانم می‌گویم كه من همان برزویی هستم كه 20 سال پیش بوده‌ام. گرچه هر‌چه سن بالاتر می‌رود كم‌حوصله‌تر می‌شوی، فشار و بار مسئولیت زندگی را روی شانه‌هایت بیشتر حس می‌كنی و این مسائل خوا‌ه‌ناخواه روی رفتار تو تاثیر خواهد گذاشت اما من سعی كردم جوگیر نشوم.

با توجه به اینكه بازیگر هستی و به شدت مورد قضاوت قرار می‌گیری، خودت هیچ وقت در مورد دیگران قضاوت می‌كنی؟

همه آدم‌ها قضاوت كردن را تجربه می‌كنند و این مختص قشر ما بازیگرها و شما خبرنگارها نمی‌شود، گاهی پیش می‌آید وقتی یك نفر را می‌بینی بی‌دلیل و ناخودآگاه حس منفی نسبت به او داری اما بعد متوجه می‌شوی طرف آدم مثبتی است. در كل اهل قضاوت كردن نیستم و اگر از كسی خوشم نیاید به جای قضاوت كردن معاشرتم را با او قطع می‌كنم.



بزرگ‌ترین دروغ عمرت؟

من با پدرم قرار گذاشته بودم هیچ وقت به او دروغ نگویم اما گفته بودم زمانی كه متوجه شدید به شما دروغ گفته‌ام، بدانید مجبور شده‌ام كه دروغ بگویم، پس به رویم نیاورید.فكر می‌كنم دروغ گفتن بزرگ‌تر و كوچك‌تر ندارد. اشكال دروغ گفتن این است كه بابت یك دروغی كه گفته‌ای مجبوری هزار دروغ دیگر هم بگویی. البته همه آدم‌ها به هر حال دروغ می‌گویند اما كم و زیاد دارد. باور کردن كسی كه می‌گوید اصلا دروغ نمی‌گویم برایم سخت است.یك جایی مجبور می‌شوی دروغ بگویی و فكر كنی مصلحتی بوده است اما به هر حال دروغ گفته‌ای.

این روزها حسادت خیلی شایع شده است؛ هیچ وقت به بازیگر خاصی حسادت كرده‌ای؟

به كسی حسادت نمی‌كنم اما شده كه به نقش بازیگری حسادت كنم. خیلی پیش می‌آید كه بگویم وای من دوست داشتم فلان نقش را بازی می‌كردم اما برایم پیش نیامده است.

بهترین كسـی كـه می‌شناسی و دوست داری رفتارت مثل او باشد، چه كسی است؟

تاثیرگذارترین آدمی كه در زندگی كاری و خصوصی‌ام وجود داشت و كارم را با ایشان شروع كردم، مرحوم مهرداد فخیمی، فیلمبردار برجسته كشورمان بود. وقتی ایشان فوت كردند واقعا نبودنش را حس كردم. البته خیلی‌ها در زندگی‌ شخصی من تاثیرگذار بوده‌اند مثل پدرم و همسرم. استاد عبدالله اسكندری، مهران مدیری، حسین لطیفی و بهرام بهرامیان كسانی هستند كه از آنها آموخته‌ام و این تجربه‌ام را با خودم به كارهای دیگر هم برده‌ام اما كسی كه فقدانش هنوز هم اذیتم می‌كند، مهرداد فخیمی است.



با توجه به اینكه هر چه می‌گذرد آدم‌ها پیچیده‌تر می‌شوند، این پیچیدگی را هیچ وقت در خودت حس كرده‌ای؟

فكر می‌كنم وقتی سن آدم بالاتر می‌رود كمی دورتر می‌ایستد تا ببیند وقت برداشت چیزهایی كه كاشته چه زمانی است. احتمال دارد آنچه كاشته‌ای به بهره نرسد. به اینطور مسائل فكر می‌كنم اما اصولا آدم پیچیده‌ای نیستم.

بعضی‌ها معتقدند لذتی كه در انتقام هست در بخشش نیست، نظر شما چیست؟

من به هیچ وجه اهل انتقام و بخشش و كشمكش‌ نیستم؛ در زندگی‌ام طوری رفتار می‌كنم كه باعث انتقام‌جویی كسی نشوم یا مورد بخشش كسی قرار نگیرم و در كل سرم به كار خودم است. عاشق زندگی‌ و همسرم هستم؛ به همین دلیل خیلی برایم اتفاق نمی‌افتاد كه مورد بخشش قرار بگیرم یا كسی را ببخشم.

بعد از بازیگر و معروف شدن، روند زندگی‌ات چه تغییری كرد؟

طبیعی است وقتی یك توجه 70میلیونی داری، پیش می‌آید یك روزی خسته باشی و حوصله هیچ چیز را نداشته باشی؛ اما در همان حال مجبوری جواب مردم را با محبت بدهی. همه این مسائل مسئولیت‌های روی دوشت است به دلیل اینكه مردم سرمایه تو هستند. اینكه مردم چگونه در موردم فكر ‌كنند و حرف بزنند باعث می‌شود كه بدانم آیا آنها دوست دارند من را ببینند یا نه.