مهدی پاکدل: سراغ اجرا نمی روم، بسیار خجالتی ام (۲)

برایم جذاب تر است که الان «راسکولنیکوف» بازی کنم و توانایی هایم را در صحنه نشان بدهم. این نشان دادن توانایی در سینما خیلی طول می کشد و ماجرا دارد. مگر قرار است من برای بازی نقشی ویژه، سبک زندگی ام را عوض کنم؟ با همان رفیق های خودمان در تئاتر کنار هم خوشیم و کار می کنیم. بین «محمد» و «کیمیا»، فیلمی هم ساختم که خود آن خیلی از این ماجراها را برایم روشن کرد. با خودم گفتم ما اصلا کجای کار هستیم؟

طبیعی است که نمی شود با این شرایط کار کرد و کارگران ها هم کمتر سمت تلویزیون می روند. همین طور بازیگرانی که کیفیت کار برایشان مهم است. من هم ترجیح می دهم تا وقتی اوضاع بهتر نشده، حتی در برنامه های معمولی هم نورن. من خودم را فرزند تلویزیون می دانم و موقعیت فعلی ام را مدیون آن هستم. دروغ که نمی توانم بگویم و مردم به واسطه سریال هایی که بازی کرده ام، به من محبت داشتند دارند. ولی وقتی آن شکل عوض می شود، ترجیح می دهم در کاری حضور داشته باشم که در شأن کاری و حرفه ای من باشد.

چون من دوستی قدیمی با آقای جوان دارم ،دقیقا سال پی قبل از اکران «محمد (ص)» گفت که بیا درباره آن گپ بزنیم. رفتم و خیلی برایم جالب بود. به نظرم برنامه ای است که می تواند به دلیل صادقانه بودن و مدل بی پروای خودِ رامبد، واقعیت درونی هنرمندها را نشان بدهد.

خیلی خوشحالم که به «خندوانه» رفتم. بازخوردهایش هم خوب بود و همین الان هم وقتی مردم در خیابان من را می بینند، به این اشاره می کنند که چقدر برنامه شیرینی بود و فکر می کردیم خیلی جدی باشی! خیلی ها فکر می کنند من زندگی واقعی هم شبیه نقش هایم جدی هستم مثل قاضی سریال «کیمیا».

من در تئاتر، کار طنز زیاد کرده ام. خیلی جواب داده و خودم و مردم دوست داشته ایم. همین «همسایه آقا» که الان روی صحنه داریم، خیلی موقعیت های کمیک دارد. در سینما و تلویزیون بهتر است بگویم موقعیت پیش نیامده برای موردی که دلخواه من باشد و فکر می کنم بتوانم رگه های طنز را در آن اجرا کنم. شاید کارگردان ها فکر می کنند بهتر است نقش های جدی را با من در میان بگذارند. تلویزیون خیلی رسانه قدرتمندی است و متاسفانه الان قدرتش خیلی کم شده است. ترجیح می دهم تا وقتی به آن قدرت سابق بازنگشته، به تلویزیون برنگردم.

قرار است انتشارات «ثالث» مجموعه عکس هایم را از سال ۸۵ تا ۹۵ در قالب ۱۰۰ قطعه روانه بازار کند. اینکه عکاسان به من محبت دارند، بیشتر به خاطر برادرم مسعود است که عکاس حرفه ای سینماست.

ذره ای احساس می کنم مسیر فیلمسازی متفاوت شده است. من از وقتی چشم باز کردم در عالم هنر، فکر میکردم برای ساختن فیلم باید لنز و دوربین را بشناسی، نوع روایت و مناسبات کار با بازیگران را بدانی و در جریان اندازه نما و کار با فیلمبردار باشی. بعد از فیلم اول، دیدم انگار اینها مهم نیست. کلک، دروغ و شوآف کردن را باید یاد می گرفتم و خوشبختانه بلد نبودم.

با این همه قطعا من در فیلم بعدی ام سعی می کنم در همین سبک و سیاق و با همین اندیشه ورزی باشد. من سینمایی را دوست دارم که اندیشه بر آن حاکم باشد.این نوع سینما مورد علاقه من است که مخاطب را به تفکر وادارد. آن مناسبات را باید آدم یاد بگیرد تا در تجربه های دوم و سوم، فیلمی کامل بسازد.

قطعا. الان دیگر اولویت اول من کارگردانی است تا بازیگری. ترچیح می دهم در سینما پشت دوربین قرار بگیرم و مسائلی را که فکر می کنم جالب است به تصویر بکشم. البته فیلمسازی سخت و گران شده و خیلی از فیلمسازان صاحب نام و درجه یک هنوز دنبال ثابت کردن خودشان و به دست آوردن سرمایه هستند. آن وقت از منِ جوان چه انتظاری دارید؟ تازه من به نوعی جزو خوش شانس ها در این سینما هستم. آن قدر جوان ها با ایده های ناب و درخشان هستند که نمی توانند ایده هایشان را به دلیل همین مسایل اجرایی کنند.

ما چهار، پنج نفر بودیم در آن اتفاق بزرگ که برای سینمای ایران شکل می گرفت. ما هم سعی می کردیم به آقایان فرهادی، حسینی و خانم ترانه علیدوستی انرژی بدهیم. من دو سال با فرید سجادی حسین در پروژه «کیمیا» ار کرده بودم و نتیجه کار او و همکارانش را در «فروشنده عاشقانه نگاه می کردم. آنها هم به نظرم از دیدن ما دلگرم شده بودند. اینکه از این اتفاق خوشحالیم. تماشای جایزه گرفتن دوستان، لحظاتی دلچسب و دلنشین بود و وصف آن واقعا در کلام نمی گنجد.

دقیقا. البته ماجرای «دورهمی» کمی فرق می کرد. احساس کردم کسی که در آن موقعیت قرار می گیرد و قرار است راهبر آن فضا باشد، کمی سن و سالش به من نمی خورد. خیلی از حرف هایی که الان آقای مدیری می زند، مردم باور می کنند به خطر جاافتاده بودن و سن مناسب ایشان است. او می تواند مردم را خطاب قرار بدهد ولی من در سن و سالی هستم که اگر این حرف ها را بزنم، مردم می گویند بیا پایین بابا! بنابراین ترجیح دادم نباشد.

به طور شاخص دو کار بود که تا مراحل نهایی رفتم ولی به هر دلیل نشد؛ برای «سنتوری» تست هم دادم و آقای داریوش مهرجویی خیلی پسندید. کار البته به قرارداد نرسید. آن پروژه عقب افتاد و من هم درگیر کاری دیگر شدم و نشد که در «سنتوری» بازی کنم. همیشه حسرتش را خوردم چون نقش علی سنتوری را دوست داشتم. سریال «زیر تیغ» آقای محمدرضا هنرمند هم با اینکه قرارداد داشتم، نشد بازی کنم؛ همان نقشی که در نهایت کورش تهامی بازی کرد.

و کارهای آینده؟

این روزها در فیلم سینمایی «نرگس مست» به کارگردانی جلال الدین دری با هم بازی می کنیم؛ فیلمی تاریخی درباره یک گروه موسیقی با فیلمنامه ای درجه یک است. «دری» سابقه تئاتری درخشان دارد و این نخستین کار سینمایی اوست.