بازیگران درخشان تاریخ سینما (۲۰): گرگوری پک

برترین ها: الدرد گرگوری پک، متولد ۵ آوریل ۱۹۱۶ و درگذشته به تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۰۳، هنرپیشۀ امریکایی و یکی از محبوب ترین بازیگران سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ بود. پک تا اواخر سال های ۱۹۸۰ نقش های اصلی فیلم ها را بازی می کرد. او با بازی در نقش آتیکوس فینچ در فیلم «کشتن مرغ مقلد»، در سال ۱۹۶۲ جایزۀ بهترین بازیگر مرد آکادمی را به دست آورد. همچنین برای بازی در فیلم های «کلیدهای پادشاهی» (۱۹۴۴)، «یک سالگی» (۱۹۴۶)، «قرارداد شرافتمندانه» (۱۹۴۶) و «ساعت ۱۲ در آسمان» (۱۹۴۹) برای همین جایزه نامزد شد.

دیگر فیلم های شاخص او عبارتند از: «طلسم شده» (۱۹۴۵)، «تعطیلات رُمی» (۱۹۵۳)، «موبی دیک» (۱۹۵۶ و سریال آن در (۱۹۹۸)، «توپ های ناوارون» (۱۹۶۱)، «تنگۀ وحشت» (۱۹۶۲ و بازسازی آن در (۱۹۹۱)، «چگونه غرب تسخیر شد» (۱۹۶۲)، «طالع نحس» (۱۹۷۶)، «پسران برزیلی» (۱۹۷۸).

پک در سال ۱۹۶۹، به پاس تلاش های انسان دوستانه اش در طول زندگی، مدال آزادی را از رئیس جمهور وقت لیندون جانسن دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹ انستیتوی فیلم امریکا نام پک را در رتبۀ دوازدهم فهرست بزرگترین بازیگران مرد سینمای کلاسیک هالیوود قرار داد. او در سال ۱۹۸۳ در فهرست بین المللی خوش پوش ترین های تالار مشاهیر نیز قرار داشت.

گرگوری در شهر لایولا ایالت کالیفرنیا به دنیا آمد. مادرش مری آیرس و پدرش گریگوری پرل پک، شیمیدان و داروساز، بودند که در ۵ سالگی او از هم جدا شدند. بنابراین وی به مادربزرگش سپرده شد. بهترین خاطرات کودکی او مربوط است به سینما رفتن های هفتگی با مادربزرگ و سگش که همه جا دنبالش بود. بعد از اتمام تحصیلات دانشگاهی، کار خود را در تئاتر برادوی شروع کرد. در سال ۱۹۴۲ اولین نمایشش را و دو سال پس از آن اولین فیلمش «روزهای افتخار» را در هالیوود بازی کرد.

بازی در فیلم بعدی، «کلیدهای پادشاهی»، در ۱۹۴۴ که برای بازی در آن نامزد جایزه شد، از او یک ستاره ساخت. حضور در صحنۀ نمایش ویژگی هایش را نمایان کرد و به خاطر آنها شناخته شد. او بلندقامت، تنومند و قهرمان منش بود، با نجابتی آشکار که فراتر از نقش هایش بود. در سال ۱۹۴۵، در فیلم «طلسم شده» به کارگردانی آلفرد هیچکاک در نقش مردی فراموشکار متهم به قتل ظاهر شد. برای فیلم «یک سالگی» (۱۹۴۶)، بار دیگر نامزد دریافت جایزه از آکادمی شد و جایزۀ گُلدن گلوب را برد. پک در فیلم های وسترن درخششی خاص داشت و در آثار گوناگونی مانند «دوئل زیر آفتاب» (۱۹۴۶) به کارگردانی دیوید اُ سلزنیک، «آسمان زرد» (۱۹۴۷) و فیلم تحسین شدۀ جنگجوی «مسلح» (۱۹۵۰) ظاهر شد. برای بازی در فیلم های «قرارداد شرافتمندانه» (۱۹۴۷)، که به یهودی ستیزی پرداخته است، و «ساعت ۱۲ در آسمان» (۱۹۴۹)، داستان دلهرۀ شدید از یک واحد بمب افکن نیروی هوایی در جنگ دوم جهانی، باز هم نامزد جایزۀ اسکار شد.

بعد از موفقیت های پی در پی تصمیم گرفت تنها در نقش هایی بازی کند که دوستشان دارد و به بازی در نقش های قهرمانانه و خارق العاده ای مثل «کاپیتان هوراشیو هورن بلوئر» (۱۹۵۱) و «موبی دیک» (۱۹۵۶) ادامه داد. در اولین فیلم ادری هپبورن (تعطیلات در رُم) همبازی او بود. پک بعد از چهار باز نامزدی برای اسکار، برای بازی در نقش وکیل آتیکوس فینچ در «کشتن مرغ مقلد» (۱۹۶۲) برندۀ اسکار شد. در اوایل دهۀ ۱۹۶۰ در دو فیلم ظاهر شد که نسبت به فیلم های قبلی اش تیره تر بودند، «تنگۀ وحشت» (۱۹۶۲) و «کاپیتان نیومن» (۱۹۶۳)، که به شیوۀ زندگی مردم می پرداخت. در سال ۱۹۶۱، در فیلم «توپ های ناوارون»، یکی از پرفروش ترین های آن سال، با قدرت نقش آفرینی کرد.

در اوایل دهۀ ۱۹۷۰، دو فیلم «محاکمۀ کیتنزویل ناین» (۱۹۷۲) و «کبوتر» (۱۹۷۴) را بازی کرد، و در این زمان بود که زندگی حرفه ای سینمایی اش متوقف شد. در فیلم ترسناک «طالع نحس» (۱۹۷۶)، نقش رابرت تورن را بازی کرد. پس از آن، به نقش های فوق معمولی خود که به آنها معروف بود، بازگشت، مثل «مک آرتور» (۱۹۷۷) و فیلم پر اقبال «پسران برزیلی» (۱۹۷۸) که در آن نقش نازی هولناک دکتر یوزف منگله را داشت. در دهۀ ۸۰ با سریال های کوتاه «آبی و خاکستری» (۱۹۸۲) و «سرخ و سیاه» (۱۹۸۳) به تلویزیون پا گذاشت. در ۱۹۹۱ در نسخۀ بازسازی شدۀ فیلمش «تنگۀ وحشت» (۱۹۶۲)، در نقشی دیگر، برای مارتین اسکورسیزی بازی کرد. در همان سال در فیلم «پول دیگران» ظاهر شد.

پک در سال ۱۹۶۷ جایزۀ بشردوستانۀ ژان هرشولت را دریافت کرد. همچنین نشان آزادی ریاست جمهوری امریکا به او اعطا شد. وی که همواره از نظر سیاسی پیشرو بود، در جنبش هایی مثل اعتراضات ضد جنگ، حقوق کارگران و حقوق مدنی فعالیت می کرد.

در فیلم «یک سالگی»، در نقش ازرا پنی باکستر، رفتار گرم و محبت آمیزش با شخصیت هایی که نقش همسر و پسرش را داشتند، باعث سردرگمی منتقدانی شد که اصرار داشتند وی بازیگر بی روحی است. «دوئل زیر آفتاب» نشان دهندۀ اشراف او به عنوان بازیگر بر اولین نقش "خلاف معمول" خود، یک تفنگدار بی رحم هوسران، بود. «قرارداد شرافتمندانه» تأییدی بود بر توانایی او در ژانر "وجدان اجتماعی"، در فیلمی که به یهودی‌ستیزی ریشه‌دار اما ظریف آمریکای متحد اواسط قرن می پرداخت. «ساعت ۱۲ در آسمان» اولین فیلم از فیلم های موفق فراوانی بود که پک در آنها نقش مرد مبارز شجاع، تأثیرگذار و در عین حال انسان را بر عهده داشت.

ویژگی های خاص پک عبارتند از: او اغلب نقش آدم خوب های شجاع، شرافتمند و قهرمان را بازی می کرد که شاهد بی عدالتی بود و با آن می جنگید؛ صدای بم شاخصی داشت؛ فیلم هایش اغلب نمایانگر دیدگاه های سیاسی آزادی خواهانه اش بود؛ قامت خیره کننده ای داشت؛ اغلب نقش رهبر ها یا اشخاص مقتدر را بازی می کرد.

پک در اکتبر ۱۹۴۲ با گرتا کوکونن (۱۹۱۱-۲۰۰۸ متولد فنلاند) ازدواج کرد و از این ازدواج صاحب سه پسر به نام های جاناتان، استیون و کَری پل شد. آنها در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۵ طلاق گرفتند. سپس با ورونیک پاسانی، گزارشگر فرانسوی ازدواج کرد. آنها دو فرزند به نام های آنتونی و سسیلیا دارند. در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۳، پک ۸۷ ساله در اثر بیماری تنفسی (برونکوپنومانیا)، در خواب درگذشت. همسرش ورونیک در لحظۀ مرگ کنارش بود.