هنر نزد ایرانیان است و بس!

روزنامه ایران ورزشی: تیم ملی کشتی فرنگی این روزها شرایط غمبار و ناراحت کننده‌ای را برای علاقه مندان کشتی ایران رقم زده است. تیمی که با داشتن ۵ عنوان دار جهان در ترکیبش یکی از بهترین تیم‌های تاریخ بود که راهی مسابقات جهانی شد اما با کسب یک نقره و یک برنز در هفت وزن یکی از بدترین نتایج تاریخ کشتی فرنگی را رقم زد. تیم ملی کشتی فرنگی در سال‌های گذشته که برخی از همین مربیان فعلی تیم ملی هم آن موقع هدایت تیم را برعهده داشتند نتایج بسیار بدتر از این را هم گرفته اما در این دوره می‌گوییم بدترین نتیجه تاریخ چرا که هیچ گاه سابقه نداشته که هشت کشتی‌گیر در ترکیب تیم ملی داشته باشیم که همه آنها مدال‌دار آسیا و جهان باشند و این چنین به کار خود پایان بدهند. البته شکست همیشه جزو جدا نشدنی ورزش بوده و در واقع گریزناپذیر است اما ماجرا زمانی درد آور می‌شود که می‌دانیم می‌توانستیم بسیار بهتر از این باشیم اما نخواستیم.

مسابقات جهانی سال ۲۰۱۱ را به یاد می‌آوریم که با ۵ کشتی‌گیر در ترکیه ۲ طلا و یک برنز گرفتیم و روی سکو هم رفتیم و سوم دنیا شدیم برای اولین بار در تاریخ. حالا آن تیم را با شرایط امروز مقایسه کنیم. نه امکانات در حد امروز بود و نه کشتی‌گیر به اندازه امروز داشتیم. المپیک ۲۰۱۲ را به یاد بیاوریم. تیمی که برای اولین بار در تاریخ توانست سه طلای المپیک را کسب کند. کجاست آن تیم؟ این‌ها روزهای خوب کشتی فرنگی بوده. روزهایی را هم داشته که خوب نبوده. مثل مسابقات جهانی ۲۰۱۰ در مسکو که با دو مدال طلا هشتم دنیا شدیم! دو طلا گرفتیم آن هم برای اولین بار در تاریخ اما هشتم دنیا شدیم. آن هم در شرایطی که بهترین کشتی‌گیر آن موقع تیم ایران یعنی طالب نعمت پور به قرعه رژیم صهیونیستی برخورد کرد و کشتی فرنگی ایران در روز بدش نتیجه تاریخی گرفت!

وقتی شکست‌های عجیب وغریب قادریان، بیابانگرد، زیدوند یا حتی عبدولی را در این مسابقات دیدیم، دلمان تنگ شد برای فینال وزن ۶۶ کیلوگرم مسابقات جهانی سال ۲۰۱۱ که سعید عبدولی مقابل منوچهر تسخادایا از گرجستان کشتی گرفت. کجا فرنگی کاران ایران مفت باز بودند؟ تیمی که در بدترین شرایط برسکوی نخست جهان در سال ۲۰۱۴ تکیه زد. تیمی که وقتی از بازی‌های المپیک ۲۰۰۸ پکن برگشت هیچ کس تصور موفقیت آن را تا سال‌های بعد نداشت اما این تیم یک سال بعد در هرنینگ دانمارک دوم جهان شد. آن هم در شرایطی که جوانی مثل اخلاقی توانست آلکسی میشین که قهرمان المپیک شده بود را شکست بدهد. دلمان تنگ شده برای آن تیم که بی دغدغه و بی حاشیه کار می‌کرد و باعث افتخار ایرانی‌ها بود.

امروز وقتی این اتفاقات از ذهن ما می‌گذرد ناخودآگاه به یاد این ضرب المثل می‌افتیم که هنر نزد ایرانیان است و بس! به هم ریختن آن تیم هنر می‌خواست که آن هنر هم فقط در نزد ما ایرانیان بود. در کجای دنیا می‌شد آن تیم افتخار آفرین را به این روز انداخت؟ یک قهرمانش در انتخابی آن ماجراها را به وجود می‌آورد. یک قهرمان دیگرش هم در مسابقات قهرمانی جهان به کشتی‌گیر حریف ضربه وارد می‌کند. چه اتفاقی افتاده که این تیم این همه به هم ریخته و عصبانی کار می‌کند؟ کسی برای این سوال‌ها جواب دارد؟ آیا کسی می‌داند چرا تیمی که تا همین چند سال پیش باعث سربلندی بود، حالا باعث شرمندگی شده است؟