ورزش ایران همچنان دلخوش به تک ستاره ها

ایران ورزشی: باکو ادامه مسیر ریو بود. همان اتفاقات و همان ناکامی‌ها. ستاره‌هایی که یکی یکی بر خاک می‌افتادند تا شکست را با تمام وجود لمس کنیم. اگر در رقابت‌های المپیک ریو یکی مثل کیمیا علیزاده بود که یک تنه جور همه ناکامی‌ها را کشید و در برهوت مدال با یک برنز خوشرنگ سبب شد تا متهمان این شکست بی سابقه پشت آن پنهان شوند، این بار در آذربایجان فریادرسی نبود تا روی همه اشتباهات و مشکلات سرپوش بگذارد و آقایان را نجات دهد. همان‌ها که تا بیخ گلو در باتلاق ناکامی فرو رفته‌اند اما همچنان در عرش سیر می‌کنند و مدعی‌اند که هیچ اتفاقی نیفتاده. همان‌هایی که صغیر و کبیر تکواندو را رانده‌اند و در فدراسیون تنها به چند خودی اجازه تردد داده‌اند تا نیش گزنده انتقادات اغیار، خاطر آقایان را مکدر نکند.

یکی مثل هادی ساعی پرافتخارترین ورزشکار تاریخ ایران در المپیک از گردونه بیرون افتاده چرا که خودی نیست و نباید باشد، چون منتقد رویه حاکم است و در غیاب او دوشغله‌هایی در فدراسیون بیتوته کرده‌اند که یک صدم افتخار ساعی را ندارند.

فاجعه بارتر از بیرون ماندن هادی ساعی، راندن رضا مهماندوست است. مردی که تنها و تنها به جرم طلب کردن حقوق حقه‌اش از تیم ملی کنار گذاشته شد تا بار سفر ببندد و هنرش را خرج غریبه‌هایی کند که در جغرافیای تکواندو باید با ذره‌بین آنها را جست‌وجو کرد اما به مدد هنر مهماندوست در المپیک و رقابت‌های جایزه بزرگ مدال درو می‌کنند و می‌درخشند تا ما تنها تماشاچی این معرکه باشیم. معرکه‌ای که سهم ما در آن دریغ و حسرت است.

رضا مهماندوست روی صندلی آذربایجان میلاد بیگی را هدایت می‌کند، همو که تا قبل از حضور در مسابقات جهانی رییس فدراسیون ایران او را نمی‌شناخت و نمی‌دانست وجود خارجی دارد. همان پسرک ترکه‌ای که با پاهای کشیده‌اش ابتدا سونامی تیم ایران را در ریو نابود کرد و مدال برنز را به سینه زد و این بار در رقابت‌های جایزه بزرگ باکو در برگ‌ریزان تکواندوکاران ایران، مدال طلا را بوسید. همان استعداد نابی که برخی‌ها در فدراسیون اعتقاد داشتند با ارفاق نفر چهارم وزن خودش است!

رضا مهماندوست بهترین مربی تکواندوی جهان می‌شود اما به هنگام دریافت جایزه‌اش بارها و بارها از عشق به وطن گفته و افسوس خورده که چرا نباید این مدال افتخار را در کسوت سرمربی تیم ملی ایران به سینه بزند و فریاد زده که مربیگری تیم ملی تکواندوی ایران را با میلیاردها دلار و جایزه غریبه‌ها عوض نخواهد کرد اما ما به جای اینکه فرش قرمز زیر پای او پهن کنیم و برایش آغوش بگشاییم، به درجه دوهایی میدان می‌دهیم که تنها ثمره مربیگری آنها در تکواندوی ایران طلا کردن مس است؛ یک کیمیاگری وارونه!

شکست در رقابت‌های جام جهانی تکواندو در آذربایجان تنها یک شکست ساده نبود. شکستی بود که نشان داد در برهوت خشکسالی و دروغ تکواندو، تا کجا سقوط کرده‌ایم. وقتی به ترکیه‌ای می‌بازیم که جز چند تک ستاره چیزی در تکواندو ندارد. این برهوت و کژاندیشی و تمامیت خواهی تا کجا ادامه خواهد یافت؟ ‌ای کاش فریادرسی باشد.