سوگند صیادی؛ دختری که فریاد کمکش شنیده نشد
پرونده سوگند نیز بیش از هر چیز یادآور این پرسش است که صدای کودکی که از ترس کمک میخواهد، چقدر باید بلند باشد تا شنیده شود.
برترینها: مرگ سوگند صیادی، دختر نوجوان اهل کرمانشاه، به یکی از تلخترین خبرهای ساعات اخیر تبدیل شده است؛ پروندهای که فقط به مرگ یک نوجوان ختم نمیشود، بلکه پرسشهایی درباره خشونت خانگی، حمایت از کودکان و مسئولیت اطرافیان در برابر فریادهای کمکخواهی یک دانشآموز ایجاد کرده است.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، سوگند ۱۵ ساله که اصالتاً اهل گیلانغرب و ساکن کرمانشاه بود، پیش از مرگ بارها از ترس بازگشت به خانه و احتمال آسیب دیدن، از مسئولان مدرسه درخواست کمک کرده بود. روایتهای منتشرشده حاکی از آن است که پدر او روز حادثه مقابل مدرسه وی را مورد ضربوشتم قرار داده و پس از آن، سوگند از مدیر و معاون مدرسه خواسته بود اجازه ندهند او را به خانه برگردانند.

با این حال، طبق همین روایتها، سوگند همراه پدرش از مدرسه خارج شد و روز بعد خبر مرگ او منتشر شد. درباره جزئیات دقیق این حادثه و علت مرگ، هنوز گزارش رسمی و نهایی مراجع قضایی منتشر نشده و تحقیقات در این پرونده ادامه دارد.
روایتهای منتشرشده از آخرین روزهای سوگند
آنچه این حادثه را برای بسیاری از کاربران تلختر کرده، روایتهایی است که از آخرین ساعات زندگی سوگند منتشر شده است. برخی همکلاسیهای او گفتهاند که سوگند پیش از رفتن به خانه جملهای نگرانکننده گفته بود: «دیگه شماها من رو نمیبینید.»
همچنین در فضای مجازی روایتهای مختلفی درباره دلیل درگیریهای خانوادگی سوگند منتشر شده است. برخی کاربران مدعی شدهاند موضوع به اختلافات شخصی و مسائل عاطفی سوگند مربوط بوده، اما این موارد تاکنون بهصورت رسمی تأیید نشده و نمیتوان درباره انگیزه دقیق این حادثه با قطعیت اظهار نظر کرد.
در همین میان، انتشار یک گفتوگوی منتسب به دوستان سوگند نیز در شبکههای اجتماعی واکنشهای زیادی به همراه داشته است؛ گفتوگویی که در آن ادعاهایی درباره علت درگیریها مطرح شده، اما صحت و جزئیات آن بهطور رسمی تأیید نشده است.
انتشار خبر مرگ سوگند موجی از واکنشها را در شبکههای اجتماعی به دنبال داشت.
کاربری به نام «سام» نوشت: صدای سوگند باشیم. دیروز داخل یکی از مدارس پدر یکی از دانش آموزان (سوگند صیادی) رو به بدترین شیوه ممکن کتک میزنه مدیر و معاون هیچ دخالتی نمیکنن با وجود اینکه سوگند بارها تاکید میکنه که اگه بره خونه توسط پدرش کشته میشه. دیشب خبر فوت سوگند میرسه.
کاربری به نام «دایا» درباره روایتهای مطرحشده نوشت:
نه میگن انگاری نامادریش دفتر خاطراتش رو پیدا میکنه زنگ میزنه مدرسه.
در همین حال، برخی کاربران نسبت به انتشار شایعات درباره زندگی شخصی سوگند هشدار دادند. «پونی» نوشت: به اندازهی کافی داستان کشته شدنش غم انگیز هست تورو خدا شایعههای بی اساس در موردش منتشر نکنید.
برخی کاربران پرسیدند وقتی یک دانشآموز از ترس جانش صحبت میکند، چه سازوکاری برای حمایت از او وجود دارد و مسئولان مدرسه چه وظیفهای در قبال چنین هشدارهایی دارند.

کاربری به نام «آرام» نوشت: ببین کل سیستم مدرسه ایران همینقدر چرته. اصل رازداری وجود نداره ارجاع به روانشناس مشاور یا حتی مراجع بالاتر و مددکار برای پیگیری روند کودک و محیطش تو خونه وجود نداره. درجا میرن میزارن کف دست خانواده گند میزنن تو کل همه چیز.
«آتوسا» نیز نوشت: هیچ وقت نفهمیدم این همه عقده مدیرو ومعاونای بعضی از مدارس دخترونه از کجا میاد؟
«لیلی» هم در واکنش به این موضوع نوشت:
انقدر مدیرا و معاونای سن بالای مدارس وقیحن که هیچ اهمیتی براشون نداره همچین اتفاقی افتاده و بازم بیوفته چرا؟ چون عقدهایان و حتی تا جایی که من تو مدرسه میبینم مرگو حق همچین دخترایی میدونن.
موضوع آگهی ترحیم سوگند و موج واکنشها
انتشار تصویر آگهی ترحیم سوگند نیز واکنشهای زیادی به همراه داشت. برخی کاربران به جزئیات درجشده در این آگهی اشاره کردند.
کاربری به نام «عاطی» نوشت: اسم مادر تو آگهی ترحیم نیست ولی اسم عموی مرده هم نوشته شده. خون باید گریه کرد برای این همه سال زنستیزیای که تو این مملکت ریشه کرده.
کاربری به نام «هیرو» نوشت: این اتفاقی که برای سوگند صیادی افتاده روانیم میکنه. همه کسایی که خبر رو رسوندن و معاون و مدیری که پیگیری نکردن هم مسئول مرگ این دختر بیچارهن.
«صحرا» نیز نوشت: نمیدونم چقدر باید عقدهای باشید که وقتی با یه نفر حال نمیکنید یا باهاش مشکل دارید این بلا رو سرش بیارید.
و «هلیا» نوشت:
چقدر میتونی سیاه دل باشی از لجت حاضر باشی این دختر دیگه نفس نکشه، با چه موجوداتی ما زندگی میکنیم.
سوگند صیادی حالا برای بسیاری فقط نام یک پرونده خبری نیست؛ نام نوجوانی است که روایت زندگی کوتاهش، دوباره پرسشهای سنگینی را پیش روی جامعه گذاشته است: کودکی که احساس خطر میکند، چه زمانی باید شنیده شود؟ چه کسی مسئول حمایت از اوست؟ و چگونه میتوان پیش از رسیدن یک بحران به نقطه بدون بازگشت، جلوی آن را گرفت؟
در ماههای اخیر، خبرهای تلخ از خشونت علیه دختران در محیط خانواده بارها افکار عمومی را تحت تأثیر قرار داده است. وجه مشترک بسیاری از این پروندهها، هشدارهایی است که گاهی پیش از وقوع فاجعه وجود داشتهاند؛ اما یا جدی گرفته نشدهاند یا سازوکار مؤثری برای مداخله بهموقع وجود نداشته است.
پرونده سوگند نیز بیش از هر چیز یادآور این پرسش است که صدای کودکی که از ترس کمک میخواهد، چقدر باید بلند باشد تا شنیده شود.
ارسال نظر