پشت خداداد عزیزی به کجا گرم است؟
هتاکیهای خداداد عزیزی و ترویج این ادبیات توسط زردنویسان مجازی موجب شده تا برخی تصور کنند که این پیشکسوت فوتبالی از مصونیت آهنین برخوردار است.
ایرنا: فوتبال برای خداداد عزیزی، اکنون نه به عنوان میدانی برای نمایش «جوانمردی و منش پهلوانی»، بلکه به پهنهای برای عربدهکشی و ترویج رفتارهای ضداخلاقی تغییر ماهیت داده است. این روزها، وقتی صحبت از عزیزی میشود کسی اسطورهای به یاد نخواهد آورد که روزگاری با آن گُلِ سرنوشتساز در ملبورن، رویای ۲۰ ساله یک ملت را به واقعیت بدل کرد، بلکه نام او با ادبیات «چالهمیدانی» و پرخاشگری گره خورده است؛ رفتارهایی که اکنون به خوراکِ اصلیِ فضای مجازی زرد و کلیکمحور تبدیل شده است.
اما چرا ستارهای که باید الگوی اخلاق باشد، مسیر «لاتمآبی» را برگزیده و چرا احکام فدراسیون در برابر این پیشکسوت فوتبال فقط یک تعارف معمولی است؟
برای پاسخ به این بحران، باید از لایه سطحی و تیپ شخصیتی خداداد عبور کرد، ادبیات چالهمیدانی در فوتبال ایران، یک پدیده اتفاقی و قارچگونه نیست؛ بلکه محصول سیستمی است که «جنجال» را «میانبری» برای رسیدن به اهداف میداند و برخی مدیران نیز برای دستاوردسازی و نتیجه گرفتن به استخدام چنین افرادی نیازمند هستند.
استخدام «جارچی» و «دادزن» برای تحت فشار قرار دادن داور، سازمان لیگ و حریفان یکی از راهبردهای نتیجهگیری در فوتبال است و استخدام چنین افرادی چشم بستن بر روی واژه «فرهنگ» و «اخلاقیات» که در اساسنامه باشگاههای بزرگ ما با حروف درشت چاپ شده است اما این واژهها به گواه کارشناسان تنها پوششی برای فعالیت است و در گذر زمان قربانی مصلحتهای نتیجهگرایانه میشود.
اما با وجود شعارهای پرطمطراق فدراسیون و کمیته انضباطی در جهت ترویج فرهنگ هر ساله شاهد رویش افرادی هستیم که نسل جوان و نوجوان کشور را با ادبیات جدیدی از فحاشی آشنا خواهد کرد؛ خدادادهایی که هیچ حکمی نمیتواند بازدارندگی لازم را برای رفتار آنان ایجاد کند. استمرار این رفتارها یک سوال را در برابر مردم قرار داده که امثال خداداد عزیزی چگونه میتوانند با ادبیات سخیف، امنیتِ فضای اخلاقی فوتبال را به بازی بگیرند؟
آیا زور فدراسیون به او نمیرسد، یا اینکه در این ساختار، اخلاق به پای مصلحتاندیشی ذبح شده است؟
انفعال کمیته انضباطی و فدراسیون فوتبال در برابر کنترل امثال عزیزی در این رشته یک پیام را به جامعه مخابره میکند و آن هم «مصونیتِ آهنین» برای چهرههای مشهور است. مخاطبان باور دارند که وقتی فدراسیون در برابر فحاشیهای عیان سکوت میکند، عملاً به ترویج این فرهنگ چراغ سبز نشان داده است.
آیا زمان آن فرا نرسیده تا فدراسیوننشینها از پیله مصلحتسنجی خارج شوند و با احکام سنگین در برابر یکی از مروجان هتاکی قرار بگیرند؟
ارسال نظر