آقای نوراللهی! خوش به سعادتت که در این تیم ملی نیستی

کانال تلگرامی تک به تک: سعید الهویی، دوست و مشاور اعظم امیر قلعه‌نویی، در برنامه فوتبال برتر لابلای توجیهاتی که برای خط خوردن قائدی و صیادمنش می‌تراشید، پرونده حضور نوراللهی در تیم ملی را هم برای همیشه بست: «احمد از نظر شخصیتی و فوتبالی خیلی خوب است، اما...» اما چی؟ خب اگر یک نفر از نظر شخصیتی و فنی خوب است، پس به چه عامل دیگری برای دعوت به تیم ملی کشورش نیاز دارد؟ حتما باید مجیزتان را بگوید و «امیرخان، امیرخان» به ناف‌تان ببندد؟ حتما باید اهل چاکرم نوکرم باشد و پاچه‌های‌تان را بخاراند؟ می‌دانید مشکل از کجاست؟ چون خودتان از راه چاپلوسی و تملق به قدرت رسیدید و حاضرید تن به هر خفتی بدهید که در آن پست بمانید، هیچ تصویری از یک آدم آزاده در ذهن ندارید. در مغز کوچک‌تان نمی‌گنجد یک نفر قید دو جام ملت‌ها و یک جام‌جهانی را بزند، اما حاضر نشود بیخودی خودش را کوچک کند.

این اسمش «استغنا» است؛ چنان ذات حقیر و فقیری دارید که اصلا نمی‌فهمید راجع‌به چی حرف می‌زنیم!

راستش هیچ‌کس نباید بابت غیبت نوراللهی در این تیم ناراحت باشد. اتفاقا هزار بار خوش به سعادت او که کارنامه فوتبالش به حضور در تیم ملی این سال‌ها آلوده نشد؛ تیم بازندگان از خودراضی، تیم سرسپردگان بی‌پرنسیپ، تیم تعظیم‌کنندگان جلوی مقامات ریز و درشت. از نظر شخصیتی هم نوراللهی ربط چندانی به این مجموعه نداشت. او نه اهل حواله دادن کشاله بود و نه اهل دیت گذاشتن در اتوبوس. یک دهه از آغاز درخشش‌اش گذشته، اما نود درصد اهالی فوتبال هنوز صدایش را نشنیده‌اند. یک بار بیست دقیقه مهمان برنامه نود بود؛ شانزده دقیقه فردوسی‌پور حرف زد و چهار دقیقه او که همان هم صرف سپاسگزاری از مربیانش شد. عمدتا هم آدم حسابی، جذب آدم حسابی می‌شود؛ اینطوری بود که به مهره فیکس و معتمد اسکوچیچ تبدیل شد، یا جوری مورد اعتماد برانکو قرار گرفت که روز اعزامش به خدمت، جلوی سیاه‌جامگان بازوبند کاپیتانی پرسپولیس را به او سپرد و موقع تعویض‌اش اشک ریخت. امثال نوراللهی را به قلعه‌نویی چکار؟

دستیار امیر، بدون این که خجالت بکشد تایید می‌کند یکی از دلایل خط خوردن قائدی این بوده که در یک برنامه اینترنتی، از استراماچونی و مجیدی به عنوان بهترین مربیانش یاد کرده. خب اگر پارانویا در آقایان تا این حد شدید است، لابد ریشه حذف نوراللهی را هم باید در گل دقیقه صدوبیست او به سپاهان جستجو کرد؛ ضد حال بزرگی که به تداوم سال‌های دور از جام «امیرخان» انجامید!