فراگیری زبان در چند گام ساده! (قسمت دوم)

در قسمت اول جناب آقای علی کردستی (عضو رسمي اتحاديه آموزش زبان اروپا) با مقاله ای دیگر از مجموعه مقالات پرطرفدارشان، برای ما از اثرات مخرب عدم توجه به مهارت شنیدن در ۱۲ ماه نخستین فراگیری زبان گفتند. با تکیه بر پشتوانه تمرینات پیوسته شنیداری، نوبت به جوشش چشمه های کلام می رسد. چشمه هایی که اعتبار خود را از دریای شنیده ها می گیرند. در این مقاله به چگونگی بهبود سخن گفتن و تاثیر گزاری بیشتر، از طریق عامل های روانی، شنیداری و نوشتاری پرداخته می شود.


عامل شنیداری:

تلفظ لغات در جمله و خارج از جمله، زمین تا آسمان متفاوت است. واژه هایی ساده مثل " می توانم"، "اصلاً"، "نان" "نمی شود"، "زمستان" و " بگویم" را در نظر بگیرید، سپس آنها را در یک جمله عادی خود بکار ببرید؛ "میتونم بگم اصن برای خرید نون تو زمستون نمیشه بیرون رفت." متوجه می شوید که بطور طبیعی در هر زبانی، عادت داریم تلفظ واژه ها را "درون جمله" عوض کنیم. محققان دلیل آن را تمایل انسان به بیشتر و سریعتر صحبت کردن می دانند. شما وقتی هنگام صحبت کردن به جای "می توانم" از "می تونم"، به جای "بگویم" از "بگم" و ... استفاده می کنید، در درجه اول می توانید سرعت خود را در بیان این جمله تا ۲ برابر افزایش دهید. لذا نتیجه گیری می شود که تمرینات مفصل و اصولی، همراه با الگوبرداری از تمرینات شنیداری غیر کتابی، به طرز چشمگیری بر سرعت و روانی کلام می افزاید.

عامل نوشتاری:

در آزمون تافل قدیمی، توانائی سخن گفتن فرد را از روی روانی و پیوستگی متن، مقدار و ساختار نوشته ارزیابی می کردند. همانطور که می دانید صحبت کردن و نوشتن، هردو وابسته جمله سازی هستند. فردی که در ۳۰ دقیقه ۴۰ جمله می نویسد، نسبت به فردی که در ۳۰ دقیقه، ۲۰ جمله می نویسد، دارای روانی کلام بیشتری است. تنها تفاوت در این است که شما در هنگام نوشتن، وقت بیشتری برای برنامه ریزی، توجه به ساختارها و انتخاب واژگان دارید که این خود می تواند بهترین تمرین برای بهبود سخنوری قلمداد شود. بعد از عامل شنیداری، عامل نوشتاری، مهمترین عامل در رشد مهارت سخنوری است، زیرا علاوه بر اینکه می توانید با تمرین بیشتر نوشتن، روانی و رعایت ساختارها را در خود بهبود دهید، بلکه می توانید مشکل نداشتن همصحبت را حل کرده و مثلاً هر روز در دفتر خاطرات خود، به زبان انگلیسی بنویسید و بنویسید و بنویسید.


عامل روانی:

دیل کارنگی، نویسنده بزرگ قرن گذشته، در کتاب The Art of Public Speaking، چنین می نویسد: " میلیونها دلار صرف درمان بیماری های لاعلاج و بهبود جاده ها می کنیم تا جلوی مثلاً تصادفات و یا سرطان ها را بگیریم، حال آنکه بزرگترین قاتل نوع بشر، استرس و نگرانی است. ما در مقابل این قاتل، تسلیم و بی دفاع هستیم." روانشناسان، عوامل اصلی استرس را تعارضات انگیزشی (دو دلی در انتخاب و یا وسواس در تصمیم گیری)، آسیبهای اجتماعی (جنگ، سیل، زلزله، تصادف، بحرانهای اقتصادی و ...)، عبور از سن ۵۰ سالگی می دانند. استرس همراه با نتایج مخرب آن همچون وسواس و کمالگرائی بیمارگونه، می تواند به راحتی موجبات سکوت و پرهیز از صحبت کردن را فراهم آورد. تمریناتی با هدف خالی کردن ذهن (مدیتیشن) می توانند تأثیرات ویژه ای بر این مشکل بگزارند.

در پایان یادآوری می شود که؛ چشمه صحبت کردن، با پشتگرمی به دریای تمرینات شنیداری (غیر کتابی)، بوسیله تمرینات نوشتاری جاری شده و با کاهش عوامل روانی به اوج خود می رسد. نویسنده علاقه مند است زبان آموزان با مراجعه به بخش پرسش و پاسخ سایت www.kordasti.com ، سؤالات و مشکلات خود را با وی مطرح نمایند.