صنعت خطرناک کشتی شکنی در بنگلادش

برترین ها: شرایط کاری صنعت کشتی شکنی در بنگلادش می تواند بی رحمانه باشد. این صنعت در سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بعد از اینکه یک کشتی در ساحل سیتاکوندا شکسته و ضایعات آن فروخته شد، آغاز شد، اکنون بنگلادش یکی از پیشرویان این صنعت در جهان است. عکاس «ژان مولر هانسن» بعد از پنج سال زندگی در داکا، بنگلادش به شهر بندری چیتاگونگ رفت تا صنعت کشتی شکنی را مستند کند. او گفت: «در طول این سال ها، من در مورد این شغل در بنگلادش زیاد شنیده بودم اما هیچوقت خودم ندیده بودم.»

«من مجذوب عکس هایی شدم که در آن کارگران کوچک این غول های عظیم را از هم می پاشند و مانند چیزی از یک دنیای دیگر به نظر می رسید. مانند مورچه های کوچکی که که دور یک لاشه بزرگ جمع شده اند.»

از آنجا که صاحبان این صنعت و مقامات بنگلادشی می خواهند مانع جلب توجه نامطلوب شوند، همه بازدیدها از پیش تعیین شده و به شدت کنترل شده هستند. همچنین این محدوده ساحلی با نرده های بلند و نظارت نگهبانان محافظت می شود. هر سال حدود 200 کشتی فولادی در قسمتی از این ساحل 15 کیلومتری از هم جدا می شود. درحالیکه کارگران معمولا 2-4 دلار در روز دستمزد می گیرند، از این کشتی ها میلیون ها دلار کسب می شود. مدیران و مسئولان مایل نیستند هیچکس از این شرایط عکاسی کند.

این عکاس دانمارکی می گوید: «ایمنی و سلامت شغلی و قوانین و مقررات زیست محیطی در سال های اخیر به تصویب رسیده است اما حاکمیت بد، اجرای ضعیف قوانین و مقررات و فساد گسترده آن را به یک کسب و کار پرسود تبدیل کرده است.» کشتی ها توسط یک کاپیتان متخصص به این محوطه وارد می شوند و مایعات سوختی و روغن موتور آن ها تخلیه و فروخته می شود. سپس کشتی از هم باز می شود و همه چیز از دستمال توالت تا ماشین آلات آن بازیافت یا فروخته می شود.

جان با مدیران عصبانی ملاقات کرد که می خواستند هرگونه شواهدی از شرایط سخت این کار را پنهان کنند. بین 300 تا 500 کارگر بیش از چهار ماه صرف از بین بردن یک کشتی می کنند و بیش از 50 هزار کارگر در این ساحل مشغول به کار هستند. جان گفت: «کارگران اغلب در معرض آزبست هایی که برای عایق کاری کشتی ها استفاده شده و از رنگ های حاوی سرب، کادمیوم و آرسنیک هستند. اتفاق نادری نیست که کارگران براثر مسمومیت گازی یا انفجار و آتش سوزی جان خود را از دست دهند. کشتی های قدیمی بدون تمیز شدن یا برطرف کردن گازهای سمی و مواد خطرناک وارد می شوند. گاهی این گازها باعث انفجار و کشته شدن کارگران می شوند. هم چنین بسیاری کارگران در اثر له شدن زیر قطعات فولادی می میرند. گاهی نیز بر اثر افتادن از ارتفاع بلند کشتی ها که بدون محافظ روی آن ها کار می کنند می میرند. کارگران معمولا بی سواد هستند و هیچ انتخابی جز تحمل شرایط خطرناک و 12 تا 14 ساعت کار در روز ندارند. حقوق ابتدایی بشر در اینجا نادیده گرفته می شود. هیچ شکی در این باره نیست. شرایط کاری و زندگی کارگران بسیار مشکل است. جان می گوید: «من نمی گویم که این صنعت به طور کلی باید کنار گذاشته شود. اما لازم است تغییرات اساسی در آن داده شود.»