اجماع روی روحانی در هاله‌ای از ابهام

جريان كارگزاران و طيف غربگراي داخلي يا همان جريان مدعي اصلاح‌طلبي در آوردگاه پيش رو با معضلات و موانع يكساني روبه‌رو هستند و از آنجا كه در دور دوم انتخابات سال ۸۴ منافع مشتركي را پيش روي خود احساس كرده‌اند تلاش كرده‌اند با همپوشاني انتخاباتي يك نامزد مشترك را روانه انتخابات كنند. پيشينه و كارنامه كارگزاران و مدعیان اصلاح‌طلبي همانند مواضع انتخاباتي امروز آنها شباهت بسياري به هم دارد، در زمان روي كار بودن دولت كارگزاران در دهه ۷۰ لازمه پيشرفت كشور له شدن قشر مستضعف زير چرخ‌هاي توسعه عنوان مي‌شد و تضاد طبقاتي محصول مستقيم رويكردهاي اقتصادي اين طيف سياسي بود. شعارهاي تبليغاتي محمد خاتمي نيز به سمت توسعه سياسي و آزادي بيان هدايت شد و مشكلات اقتصادي و معيشتي مردم همچنان مورد غفلت قرار گرفت تا آنجا كه افزايش اختيارات رياست جمهوري جاي فائق آمدن بر مشكلات مردمي را گرفته بود.

اعتماد نيز همانند آرمان تيتريك خود را به همين مسئله اختصاص داده و تلاش كرده با برجسته كردن «نشست شوراي سياستگذاري اصلاح‌طلبان» اين اميدواري را در بدنه اين طيف ايجاد كند كه رهبران تجديدنظرطلب در انتخابات پيش رو با درايت و برنامه‌ريزي عمل خواهند كرد.

اين عضو رسمي حزب كارگزاران در ادامه تلويحاً اشاره مي‌كند حسن روحاني انگيزه گذشته براي حضور در انتخابات را نيز ندارد: «به‌نظر مي‌رسد اراده‌اي كه آقاي‌هاشمي را در انتخابات رياست‌جمهوري سال۹۲ از انتخابات باز داشت، به دنبال حذف آقاي روحاني از صحنه مديريت سياسي كشور و يك‌دوره‌اي كردن دولت ايشان است. در شرايط كنوني اين اراده به دنبال اين است كه به هر شكل ممكن آقاي روحاني را از حضور در انتخابات باز دارد. اين اراده به دنبال حذف آقاي روحاني از مراودات متعارف سياسي نيست بلكه به مراوداتي فراتر از مراودات متعارف فضاي سياسي كشور دل بسته است.»