چه زمانی نوشیدن آب مرگبار می‌شود؟

عصر ایران: آب یکی از ضروری ترین نیازهای بدن انسان است و بدون آن، عملکرد طبیعی سلول ها و اندام ها مختل می شود. با این حال، این تصور که هرچه آب بیشتری بنوشیم، سالم تر خواهیم بود همیشه درست نیست. در شرایط خاص، مصرف مقدار زیادی آب در مدت کوتاه می تواند تعادل آب و املاح بدن را بر هم بزند و حتی به یک وضعیت خطرناک پزشکی منجر شود؛ شرایطی که به آن «مسمومیت با آب» یا هیپوناترمی ناشی از مصرف بیش از حد مایعات گفته می شود.

مسمومیت با آب زمانی اتفاق می افتد که میزان آبی که وارد بدن می شود از توانایی بدن برای دفع آن بیشتر باشد. در چنین شرایطی، آب اضافی می تواند غلظت سدیم خون را کاهش دهد. سدیم یکی از مهم ترین الکترولیت های بدن است و در تنظیم میزان آب موجود در داخل و خارج سلول ها، عملکرد اعصاب و فعالیت عضلات نقش دارد. وقتی غلظت سدیم خون به کمتر از 135 میلی مول در لیتر برسد، وضعیت هیپوناترمی ایجاد شده است.

مشکل اصلی زمانی آغاز می شود که کاهش سدیم به سرعت اتفاق بیفتد. با رقیق شدن سدیم خون، آب به سمت داخل سلول ها حرکت می کند و باعث تورم آن ها می شود. این اتفاق در مغز اهمیت بیشتری دارد، زیرا مغز داخل فضای بسته جمجمه قرار گرفته و افزایش حجم سلول های مغزی می تواند فشار داخل جمجمه را بالا ببرد. در موارد شدید، همین فرآیند ممکن است به اختلال عملکرد مغز، تشنج، کما و حتی مرگ منجر شود.

چه زمانی نوشیدن آب خطرناک می شود؟

نکته مهم این است که نمی توان یک عدد مشخص را برای همه افراد به عنوان «مقدار کشنده آب» یا حتی «حد مجاز آب در روز» تعیین کرد. سرعت نوشیدن، وزن بدن، میزان فعالیت، مقدار تعریق، دمای محیط، عملکرد کلیه ها و برخی بیماری ها و داروها همگی در این موضوع نقش دارند.

برای مثال، نوشیدن چند لیتر آب در طول یک روز با نوشیدن همان مقدار آب طی چند ساعت تفاوت زیادی دارد. کلیه های یک فرد سالم توانایی دفع آب اضافی را دارند، اما این توانایی محدود است و اگر مقدار زیادی آب در مدت کوتاه وارد بدن شود، ممکن است کلیه ها نتوانند به اندازه کافی سریع آن را دفع کنند.

به همین دلیل، مسمومیت با آب در زندگی روزمره فرد سالم اتفاقی نسبتا نادر است و صرف اینکه کسی در یک روز آب زیادی نوشیده باشد، به معنی مسمومیت نیست. موارد جدی تر معمولا در شرایطی دیده می شوند که فرد در مدت کوتاهی مقدار زیادی مایع مصرف کرده یا به دلیل بیماری و مصرف برخی داروها توانایی تنظیم آب و سدیم بدن در او مختل شده است.

علائم اولیه مسمومیت با آب می تواند شامل سردرد، تهوع، استفراغ، احساس ضعف، گرفتگی عضلات، خواب آلودگی و تغییر وضعیت ذهنی باشد. اگر کاهش سدیم شدید شود، علائم عصبی مانند گیجی، اختلال هوشیاری و تشنج ممکن است ظاهر شود. در موارد بسیار شدید، تورم مغز می تواند به کما و مرگ منجر شود.

چرا ورزشکاران در معرض خطر قرار می گیرند؟

یکی از موقعیت هایی که موارد هیپوناترمی در آن مورد توجه قرار گرفته، ورزش های استقامتی مانند ماراتن است. ورزشکار در طول فعالیت طولانی مدت مقدار زیادی آب و الکترولیت از طریق تعریق از دست می دهد و طبیعی است که برای جلوگیری از کم آبی بدن به سراغ نوشیدن مایعات برود. مشکل زمانی ایجاد می شود که ترس از کم آبی باعث شود فرد بیش از نیاز بدن و با سرعت زیاد آب بنوشد.

در چنین شرایطی، ممکن است مقدار آب موجود در بدن افزایش پیدا کند، در حالی که غلظت سدیم خون کاهش می یابد. به همین دلیل، متخصصان دیگر توصیه نمی کنند که ورزشکاران صرفا بر اساس یک عدد ثابت و بدون توجه به شرایط بدن، مقدار زیادی آب مصرف کنند.

البته این موضوع فقط به ورزشکاران محدود نمی شود. افرادی که به بیماری های کلیوی، قلبی یا کبدی مبتلا هستند نیز ممکن است در تنظیم آب و سدیم بدن مشکل بیشتری داشته باشند. برخی داروها نیز می توانند تعادل آب و سدیم را تغییر دهند. در این افراد، میزان مناسب مصرف مایعات باید متناسب با شرایط پزشکی آن ها تعیین شود.

آیا 8 لیوان آب در روز واقعا ضروری است؟

توصیه معروف «8 لیوان آب در روز» را نمی توان یک قانون پزشکی قطعی دانست. نیاز بدن به مایعات در افراد مختلف متفاوت است و حتی برای یک فرد نیز ممکن است از روزی به روز دیگر تغییر کند. آب موجود در غذاها و سایر نوشیدنی ها نیز بخشی از نیاز روزانه بدن را تامین می کند.

برای نمونه، National Academies میزان کل دریافت آب روزانه را حدود 3.7 لیتر برای مردان و 2.7 لیتر برای زنان در شرایط معمول به عنوان مقدار کافی گزارش کرده است، اما این اعداد شامل آب موجود در مواد غذایی و سایر نوشیدنی ها نیز می شوند و به این معنی نیستند که همه افراد باید دقیقا همین مقدار آب خالص بنوشند.

در بیشتر افراد سالم، تشنگی یکی از راهنماهای طبیعی بدن برای دریافت مایعات است. رنگ ادرار نیز می تواند اطلاعاتی کلی درباره وضعیت آب بدن بدهد، هرچند نباید آن را به تنهایی معیار تشخیص کم آبی یا پرآبی قرار داد.

آیا نوشیدن 3 یا 4 لیتر آب خطرناک است؟

پاسخ به این سوال به شرایط بستگی دارد. نوشیدن 3 یا 4 لیتر آب در طول یک روز لزوما به معنی مسمومیت با آب نیست و برای برخی افراد، به ویژه در شرایط گرما و فعالیت بدنی، دریافت مایعات می تواند بیشتر از حالت معمول باشد.

اما اگر همین مقدار در مدت بسیار کوتاهی نوشیده شود، شرایط کاملا متفاوت است. به همین دلیل نمی توان یک عدد ثابت را به عنوان مرز قطعی خطر برای همه انسان ها تعیین کرد.

در واقع، آنچه اهمیت دارد فقط «چقدر آب نوشیده شده» نیست؛ بلکه باید پرسید «این مقدار آب در چه مدتی و توسط چه فردی نوشیده شده است؟»

چه زمانی باید نگران شد؟

اگر فردی پس از نوشیدن مقدار زیادی آب در مدت کوتاه دچار سردرد شدید، تهوع و استفراغ، گیجی، خواب آلودگی غیرعادی، تغییر رفتار، اختلال هوشیاری یا تشنج شود، نباید این علائم را ساده تلقی کرد. کاهش شدید و سریع سدیم خون می تواند یک وضعیت اورژانسی باشد و تشخیص آن با آزمایش خون انجام می شود.

در چنین شرایطی، نوشیدن آب بیشتر برای «جبران کم آبی» می تواند وضعیت را بدتر کند. همچنین نباید فرد به صورت خودسرانه برای جبران کاهش سدیم مقدار زیادی نمک مصرف کند. درمان هیپوناترمی به علت و شدت آن بستگی دارد و در موارد شدید نیازمند درمان پزشکی و پایش دقیق سطح سدیم است.

در نهایت، پیام این ماجرا این نیست که باید از نوشیدن آب ترسید. بدن انسان برای ادامه حیات به آب نیاز دارد و کم آبی نیز می تواند خطرناک باشد. نکته اصلی این است که نوشیدن آب بیشتر همیشه به معنای سلامت بیشتر نیست. برای بیشتر افراد سالم، دریافت مایعات در طول روز و بر اساس نیاز بدن، همراه با پرهیز از نوشیدن اجباری حجم بسیار زیادی آب در مدت کوتاه، رویکرد منطقی تری است.

آب زمانی می تواند خطرناک شود که تعادل آن با توانایی بدن برای دفع آب و تنظیم الکترولیت ها به هم بخورد؛ اتفاقی نادر، اما واقعی که در شرایط خاص حتی می تواند جان انسان را تهدید کند.