از کرونا نمی‌میرند، از سفر نرفتن می‌میرند!

عصرایران: چقدر نوشتیم و گفتند که در روزهای تعطیلات سفر نروید. کرونا هست، خطر هست، انگار نه انگار. آنهایی که در این روزها سفر رفتند اگر کرونا گرفتید، دیگر گلایه نکنید که چرا ما کرونا گرفتیم و کسی حواسش به ما نیست.

دیگر چه می‌شود گفت. برخی دوست دارند کرونا بگیرند، یقه‌شان کنیم که نه، تو نباید کرونا بگیری! مثل اینکه برخی آدم‌ها در این کشور از کرونا گرفتن نمی‌میرند از سفر نکردن، می‌میرند.

آنهایی که در این روزها سفر رفتند یا در ایام محرم پروتکل‌های بهداشتی را رعایت نکردند و گمان بردند که کرونا مال همسایه‌است و به سراغ آنها نمی‌رود، بدانند اگر فردی از جامعه خدای ناکرده از آنها کرونا بگیرد و به خاطر این بیماری دار فانی را وداع بگوید، مسئول هستند.

کرونا، سرطان نیست که بگویی خودم می‌گیرم و خانواده‌ام درگیر می‌شود و تمام. تو وقتی کرونا می‌گیری از خانواده‌ات تا اعضای آپارتمانی که درآن خانه داری تا اهالی محل و شهر ممکن است دچار مشکلات ریز و درشت شوند.

واقعا اینقدر سخت است حداقل برای یک سال دندان روی جگر بگذاری و تعطیلات سفر نروی؟ به پیر به پیغمبر، کرونا با هیچکس شوخی ندارد. با تو بمیری و من بمیری هم بی‌خیال نمی‌شود. به گونه‌ای حالمان را می‌گیرد که بیا و ببین.

به نظر می‌رسد نصیحت کردن فایده ندارد و ستاد ملی کرونا باید وارد داستان سفر رفتن شود. واقعا گوش برخی از مردم بدهکار توصیه‌ها نیست و کار خود را می‌کنند.

آنگونه که از شواهد پیداست برای برخی نه جان مردم نه جان خانوده‌خودشان هیچ اهمیتی ندارد. همین که بروند کنار دریا، جوجه‌ای بخورند و نوشابه‌ای بنوشند، کافی است. گویا از دنیا فقط همین را می‌خواهند!

نمی‌شود آنهایی که در خانه مانده‌اند و نکات بهداشتی را رعایت کرده‌اند، قربانی عده‌ای شوند که برای خوش گذرانی یا دیدن اقوام راهی سفر شده‌اند یا در عزاداری‌ها بدون ماسک بوده‌اند.

تصور کنید یکی از این سفر رفته‌ها به کرونا دچار شود و بعد به محل کار خود برود و ندانسته همه آنهایی که در تمام این روزها و ماه‌ها رعایت کرده‌اند، درگیر این بیماری کند.

کرونا یک بیماری جمعی است که جامعه یعنی تک تک ما باید حواس‌مان به او باشد. هیچ‌کس نمی‌تواند به تنهایی به جنگ این ویروس که هر روز رنگ عوض می‌کند برود. باید در کنار هم ولی به دور از هم، کرونا را شکست دهیم.

باید سبک زندگی کرونایی را بپذیریم و به قواعد آن تن در دهیم و گرنه باید آغوش‌مان را برای این بیماری باز کنیم و هر روز شاهد مرگ عزیزان‌مان باشیم.

مصطفی داننده