دارویی که از عوارض جدی کرونا جلوگیری می‌کند

خبرگزاری فارس: به نقل از شینهوا، محققان دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس در یک مطالعه مقدماتی دریافتند، به نظر می‌رسد داروی فلووکسامین از برخی از جدی‌ترین عوارض بیماری کووید ۱۹ جلوگیری کرده و بستری شدن در بیمارستان و نیاز به اکسیژن اضافی را کمتر می‌کند.

در یک چرخش ابتکاری برای تحقیق در طول بیماری همه گیر، این مطالعه بر روی ۱۵۲ بیمار آلوده به SAR-CoV-۲، ویروس عامل کووید ۱۹ انجام شد. هنگامی که نتیجه آزمایش آنها مثبت شد و در مطالعه ثبت نام کردند، کارکنان تحقیقاتی دارو یا دارونما غیرفعال را به همراه دماسنج و دستگاه‌های اندازه گیری فشار خون خودکار و حسگرهای اکسیژن به آنها تحویل دادند.

به مدت دو هفته، افراد در هنگام تعامل روزانه با اعضای تیم تحقیقاتی از طریق تلفن یا رایانه، این دارو را مصرف کردند. این امر به بیماران امکان می‌دهد تا علائم، سطح اکسیژن و سایر علائم حیاتی خود را گزارش دهند. اگر بیماران دچار تنگی نفس شوند یا به دلیل ذات الریه در بیمارستان بستری شوند، یا میزان اشباع اکسیژن در آنها به زیر ۹۲ درصد برسد، شرایط آنها رو به وخامت رفته است.

پژوهش‌ها نشان داد، پس از ۱۵ روز، هیچ یک از ۸۰ بیمار که دارو دریافت کرده‌اند، دچار وخامت جدی بالینی نشده‌اند. در همین حال ۶ نفر یا به عبارتی۸.۳ درصد از بیمارانی که دارونما دریافت کرده بودند به شدت بیمار شدند و چهار مورد نیاز به بستری شدن داشتند.

فلووکسامین یک داروی ضد افسردگی از گروه مهارکننده‌های بازجذب سروتونین است که بیشتر برای درمان اختلال وسواسی اجباری استفاده می‌شود.

آنجلا ام ریرسن، نویسنده ارشد این تحقیق گفت: «روش‌های مختلفی وجود دارد که این دارو برای کمک به بیماران کووید ۱۹ کار می‌کند، اما ما فکر می‌کنیم که به احتمال زیاد با گیرنده سیگما -۱ برای کاهش تولید مولکول‌های التهابی در تعامل است؛ تحقیقات گذشته نشان داده است که فلووکسامین می تواند التهاب را در مدل‌های حیوانی سپسیس کاهش دهد و ممکن است در بیماران مبتلا به کرونا نیز چنین روندی پیش رود».

سپسیس نوعی التهاب است که سراسر بدن را فرا می‌گیرد و به دلیل عفونت پیش می‌آید.

محققان با استفاده از فناوری موبایل و اینترنت برای انجام آزمایشات بالینی در سراسر ایالات متحده طی چند هفته آینده مطالعه وسیع‌تری از این دارو را آغاز خواهند کرد.

این پژوهش روز پنجشنبه به صورت آنلاین در مجله انجمن پزشکی آمریکا منتشر شد.