وقتی روحانی سخنان خودش را رد می‌کند!

روزنامه جوان طی یادداشتی در شماره امروز خود با عنوان خلاف قانون اساسی نباش! نوشت: دبیر شورای نگهبان قانون اساسی ‏از رئیس جمهور خواست که «آرامش کشور» را به هم نزند و به «وظایف قانونی» خود عمل کند.

آیت‌الله جنتی از سخنان حسن ‏روحانی پیرامون جایگاه مجلس شورای اسلامی و دولت در قانون اساسی و نیز موضع او در قبال عملکرد قانونی شورای نگهبان ‏ابراز «تأسف و تعجب» کرد و آن سخنان را در «شأن رئیس جمهور» ندانست. ‏

چند روزیست که پس از سخنان حاشیه‌ساز رئیس جمهور علیه نهاد‌های قانونی کشور، فضای رسانه‌ای و سیاسی کشور ملتهب ‏است. نمایندگان مجلس درصدد پاسخگویی به سخنان او برآمدند، چه آنکه روحانی نظارت مجلس بر دولت را زیر سؤال برد و ‏تصریح کرد که «گاهی مثلاً برخی نمایندگان می‌گویند باید بر کار وزرا نظارت کنیم. این برداشت ناقص از قانون اساسی است؛ ما ‏اصلاً نظارت بر کار دولت نداریم در قانون اساسی.» ‏

روحانی علاوه بر این، به شورای نگهبان هم حمله کرد و گفت: «یکی از مسائل بسیار مهم قانون اساسی که به شکل یکسان تلقی ‏نمی‌کنیم این است که مجری قانون اساسی و مسئول اجرای قانون اساسی کیست؟ اصل ۱۱۳ قانون اساسی می‌گوید رئیس‌جمهور ‏دومین مقام کشور است... بلافاصله بعد از این است که می‌گوید «و مسئول اجرای قانون اساسی است» ... اینجا نصّ صریح و ‏واضح است و جایی که نیاز به تفسیر ندارد، اینجاست. ولی الان نسبت به این هم اختلاف برداشت است. شورای نگهبان در ‏سال‌های اولیه اینطور نمی‌گفت، ولی سال‌های آخر و در سال ۹۱ و در این سال‌های آخر یک تفسیری کرده است... شورای نگهبان ‏هم همیشه تفسیرش یکی نیست؛ کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فِی شَأْنٍ!. در هر دوره یکجور تفسیر می‌کند. باز حقوقدان‌ها بحث و بررسی هم کنند، ‏ممکن است شورای نگهبان در مقطع دیگری تفسیر دیگری بکند.» ‏

حسن روحانی گرچه از نبود نظارت بر کار دولت در قانون اساسی گفته است، اما عملاً خودش ادعای خودش را رد می‌کند و در ‏همین سخنرانی جنجالی و بی‌سود برای ملت، می‌گوید: «بله؛ سؤال، استیضاح و تحقیق و تفحص اگر نیاز باشد می‌توانند استفاده ‏کنند، اگر این موارد را نظارت تلقی کنیم می‌شود گفت نظارت است، امّا کلمه‌ای به نام نظارت نداریم.» ‏

آیا بحث سر کلمات است؟! کلمه نظارت داشته باشیم یا نداشته باشیم چه فرقی می‌کند وقتی در عمل مجلس این اختیار و بلکه تکلیف ‏قانونی را دارد که نه فقط وزرا، بلکه خود رئیس‌جمهور را به صحن علنی مجلس بکشاند و از آن‌ها سؤال بپرسد یا حتی آنان را ‏استیضاح کند؟ مگر می‌شود نظارتی بر کار قوه مجریه نباشد یا بدون نظارت و رصد دقیق عملکرد دولتمردان، به مجلس این حق ‏را داد که از آنان سؤال بپرسد؟ در واقع طرح سؤال و استیضاح از وزرا و رئیس جمهور مستلزم آن است که بر کار آنان نظارت ‏شود و اگر از عهده وظایف محوله برنیامدند، آنان را برکنار کرد. مجلس حتی این حق را دارد که طرح عدم‌کفایت رئیس‌جمهور را ‏بررسی کند، چنانکه در خرداد سال ۶۰ و در مورد ابوالحسن بنی‌صدر این اتفاق افتاد. حال اگر نظارتی بر عملکرد رئیس‌جمهور ‏نداشت، چگونه می‌توانست او را کنار بگذارد؟