لاریجانی می‌خواهد مستقل باشد. اما عجله کرد

امتداد در یادداشتی به قلم داوود حشمتی نوشت: روزی که علی لاریجانی اعلام کرد در انتخابات حاضر می‌شود، بسیاری این روز را جشنی برای احمدی نژاد و پایداری‌ها تلقی کردند. اما لاریجانی با توپی پر آمد و در اولین کلیپ تصویری‌اش، کری خوانی سیاسی را آغاز کرد. همچنان که در مصاحبه با خبرنگاران نشان داد که قصد دارد «تهاجمی عمل کند».

او ظاهرا با سیاست «بهترین دفاع حمله است» قصد دارد تا فشار را از روی خود کم کند. از همین رو با ورودش به انتخابات مخالفتش را با سیاست‌های دولت، سیاست‌ها و نوع نگاه ابراهیم رئیسی و جهانگیری به حل مشکلات کشور اعلام کرد و همچنین با کنایه به سپاه و نامزدهای سپاهی ادامه داد. اما نقطه ضعف او جایی است که ناچار شد برای نمایش استقلال خودش، هم ظریف را با ادبیات پایداری «سازشکار» بخواند و هم جلیلی را «افراطی» که «شعار» می‌دهد اما به واسطه این شعارها کشور نمی‌تواند نفت بفروشد و پولهایش بلوکه میشود.

لاریجانی می‌خواهد مستقل باشد. اما به نظر میرسد کمی عجله کرد. او را با تصویب ۲۰ دقیقه‌ای برجام ادامه دهنده را دولت می‌شناسند اما او این را قبول نداشت و اساسا آن را تخریب چهره خود می‌داند. از همین رو از سر ناچاری هم که شده با سیاست خارجی ظریف را با عبارت «دستپاچگی» و سیاست خارجی جلیلی را «افراطی‌گری» ‌خوانده با هر دو زاویه مشخص ایجاد کرد.

به نظر میرسد حالا او یک تغییر جهت مشخص در سیاست خارجی را در دستور کار دارد که این موضوع از لابه لای گفتمانی که در وزارت کشور مطرح کرد قابل مشاهده است. او «قوی کردن رابطه با شرق» را بر دیگر کشورها ارجح می‌داند. این نگاه ممکن است با توافق ۲۰ ساله ایران و چین و همچنین سفارت شاگرد اصلی‌اش (کاظم جلالی) در روسیه ارتباط مستقیم داشته باشد.

لاریجانی مشخصا سیاست خارجی اش را در قبال غرب و شرق اینگونه بیان می‌کند که در مقابل غرب باید «هوشمندانه» و درباره شرق باید «ارتباطی قوی» داشت. این قوی تر کردن رابطه با شرق را می‌توان اساسی‌ترین نوع نگاه او در سیاست خارجی دانست. در مقابل اما اسحاق جهانگیری در بیانیه ورودش به انتخابات صراحتا گفت که با عدم ورود جواد ظریف در انتخابات ثبت نام کرده است.

مضافا اینکه در جای جای بیانیه خود از احیای برجام و برداشته شدن تحریم‌ها دفاع حرف زد. اشاره مستقیم جهانگیری به ظریف و ارزشی که برای او در بیانیه قائل میشود را اگر در کنار علی لاریجانی که همصدا با پایداری او را «سازشکار» می‌خواند، قرار دهیم، می‌توانیم با دو استدلال مشخص (سازشکار خواندن ظریف و نگاه به شرق)‌ بگوییم که «کارت ظریف، احیای برجام و رفع تحریم‌ها» نمی‌تواند به جیب علی لاریجانی و سبد رای او واریز شود. او رقابت را زودتر از نقطه صفر آغاز کرد و به نظر میرسد در این امر بازی برخلاف تصورش به جای دو هیچ، در روز آغاز خود را با یک گل به خودی یک هیچ عقب انداخت.