عکسی که منتشر شد و دل یک ملت را خون کرد

مینا پرویزی_ برترین‌ها: از ساعاتی پیش عکسی از مدال طلای جهانی کامپیوتر دکتر شریفی زارچی استاد اخراج شده دانشگاه شریف منتشر شده است. این استاد دانشگاه چند روز پیش خبر اخراجش را از دانشگاه داده بود.

چند وقتی است که شاهد اخراج سریالی استادان با سواد و شریفی از دانشگاه‌ها هستیم که بنا به ادعای برخی احتمالا به دلیل انتقاد آنان از نحوه برخورد با دانشجویان در جریان اعتراضات و ناآرامی‌های سال ۱۴۰۱ باشد. دیروز نیز اخباری مبنی بر اخراج دو تن از اساتید با سواد دانشگاه علامه منتشر شد که دانشجویان را در بهت و شوک عمیقی فرو برد، این در حالی است که کشورهای سایر دنیا از تمام امکانات خود برای بهره گیری از استادان باسواد استفاده می‌کنند تا دانشجویان برجسته و جویای نامی را در کشور خود پرورش دهند و روز به روز در مسیر پیشرفت قدم بردارند، اما در این گوشه دنیا که به هر بهانه‌‌‌ای نخبگان را فراری می‌دهند، حالا نیز ظاهرا نوبت به اخراج اساتید رسیده است، تا هر چه زودتر مسیرهای پسرفت را طی کنیم، و اینگونه مشکل فرار مغزها را از ریشه برطرف کنیم!

ما اینجا و در همین نقطه به واپس‌گرایی اصرار داریم، و به سمت خطوطی حرکت می‌کنیم که انتهای آن هیچ است، معجونی از ناکارآمدی و ناامیدی درست کرده‌اند و به خورد مردمی می‌دهند که طعم تلخش آزاردهنده است، عکس زیر گویای تصمیم نابخردانه شماست در حالی که طمع تصاحب نخبگان و اساتید ما در هر کشوری وجود دارد ما دو دستی سرمایه‌های عزیز خود را با کمال میل به آنان تقدیم می‌کنیم، این عکس برای جامعه علمی ما داغ است، داغ سوزناکی که شاید برای تصمیم‌گیرندگان این روزها قبل لمس نیست.

به هر حال امروز دانشگاه را با ایجاد دوقطبی خودی و ناخودی به مخروبه‌ای تبدیل کرده‌اند که ثمری جز تنش و درنهایت نسل کشی علمی ندارد، شاید باید بدانند مدینه فاضله با اخراج اساتید نخبه حاصل نمی‌شود، این امر تیشه به ریشه خود زدن است! برای اندک نخبگانی که مانده‌اند و عاشقانه و متواضعانه معلمی کرده‌اند همراهی لازم است.  

با حضور امیرحسین ثابتی‌ها در دانشگاه شریف و... صریحا و به طور واضح اقدام به خالص‌سازی کرده‌اند و با دخالت‌های مخرب عملا به سوی تهی کردن دانشگاه‌ها قدم برداشته‌‌اند. جذب آشکار هزاران دانشجوی سهمیه‌ای به تنهایی به فضای علمی دانشگاه ضربه زده بود حالا نیز با استخدام استادان نظر کرده به سوی نابودی مطلق قدم برداشته ایم، برای استاد دانشگاه شریف بودن قبل از هر چیزی باید شریف بود رنجی را که سالها این استادان برای گرفتن هیئت علمی کشیده‌اند نباید فراموش کرد، عشق آنان به این مملکت و دانشجویان آن نادیده‌ گرفتنی نیست. برای آنان در هر جایی از دنیا یک آغوش باز و پر مهر مهیاست تا با امکانات بیشتر و زندگی راحت‌تر مسیر علمی را طی کنند، اما با برای ماندن در این سرزمین و حمایت علمی و معنوی از دانشجویان قربانی شده‌اند. پاهای آنان برای رفتن همیشه جوان است، اما مانده اند و روی این زمین مستعد رویش بذری گذاشته اند تا برود زیر خاک و دوباره جوانه‌ای از آن سر بزند.. و چه آرزوی محالی!