این ۲۰ کلمه بین زبان هندی و فارسی مشترک است

زبان ایران با زبان یونان و لاتین و هند از یک اصل و بیخ بوده است و به این جهت بسا لغات که در هر دو زبان شبیه به یکدیگر موجود بوده و هنوز هم موجود است و در کتب فقه‌اللغه به تفصیل به آنها اشاره مى‌شود.

عصر ایران: زبان ایران با زبان یونان و لاتین و هند از یک اصل و بیخ بوده است و به این جهت بسا لغات که در هر دو زبان شبیه به یکدیگر موجود بوده و هنوز هم موجود است و در کتب فقه‌اللغه به تفصیل به آنها اشاره مى‌شود.

لغات مشترک بین زبان فارسی و هندی از ریشه‌های مشترک تاریخی و فرهنگی بین ایران و هند نشأت می‌گیرند. دو زبان فارسی و هندی هر دو به یک گروه زبانی معروف به "زبان‌های هندواروپایی" تعلق دارند و بر اساس تحقیقات زبان‌شناسی، این زبان‌ها از یک منبع مشترک یا فامیل زبانی ناشی می‌شوند که به آن "زبان هندواروپایی" می‌گویند.

ریشه زبان فارسی به زبانی معروف پارسی منتسب است که در امپراتوری هخامنشیان (حدود ۵۵۰ تا ۳۳۰ قبل از میلاد) در منطقه ایران قدیم و آسیای میانه صحبت می‌شد. این زبان در طول زمان تکامل یافت و به زبان فارسی باستان تبدیل شد. زبان فارسی باستان به عنوان یکی از زبان‌های دوره هخامنشیان و ساسانیان (سلسله ساسانی) استفاده می‌شد و با تأسیس امپراتوری ایرانی ساسانی (۲۲۲ تا ۶۵۳ میلادی) رشد و توسعه یافت.

فهرست ۲۰ کلمه مشترک بین زبان فارسی و هندی :

سلام (Salaam) - نمایانگر تحیّت و سلام در هر دو زبان است.

کتاب (Kitab) - به معنی "کتاب" در هر دو زبان به کار می‌رود.

مادر (Madar) - به معنی "مادر" در هر دو زبان استفاده می‌شود.

برادر (Bhai) - به معنی "برادر" در هر دو زبان می‌باشد.

خدا (Khuda) - به معنی "خدا" در هر دو زبان استفاده می‌شود.

شب (Shab) - نشان‌دهنده "شب" در هر دو زبان است.

روز (Roz) - به معنی "روز" در هر دو زبان استفاده می‌شود.

عشق (Ishq) - به معنی "عشق" در هر دو زبان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

دوست (Dost) - نمایانگر "دوست" در هر دو زبان است.

نام (Naam) - به معنی "نام" در هر دو زبان به کار می‌رود.

نان (Naan) - نوعی نانِ تفاله ای و نرم که در هر دو فارسی و هندی مورد استفاده قرار می‌گیرد.