علیرضا عصار و چارتار، مشت اول را محکم کوبیدند

ایرنا: در روزگاری که رسانه ها و برنامه های پرشمارشان، سیطره ای غیرقابل انکار در زندگی انسان دارند و حضورشان، بخشی جدایی ناپذیر از زندگی آدم ها شده است، برنامه هایی که در حوزه موسیقایی ساخته و پخش می شود، دارای اهمیت ویژه هستند. با اینکه ما در حوزه موسیقی، قدمتی دیرینه و اثرگذار در دنیا هستیم، اما آنطور که باید در حوزه برنامه سازی موسیقی محور، فعالیت اثرگذار نداشته ایم. این در حالی است که در دنیا، برنامه های موفق و عمومی شان، در حوزه موسیقی بوده است و از این طریق توانسته اند علاوه بر ایجاد فضایی ملایم در جامعه، فرهنگ شان را نیز به خارج از مرزها، منتقل کنند.

 شاید بشود گفت که بسیاری از علاقه مندان هنر، سال ها منتظر چنین برنامه ای بودند. این برنامه با اجرای علیرضا عصار؛ خواننده و هنرمند فرهیخته موسیقی کشور، شکل و شمایلی حرفه ای، به جا و قابل توجه دارد، به طوری که علاوه بر داشتن عنصر سرگرم کنندگی، دریچه های تازه ای را نیز پیش روی مخاطب، باز می کند.

«کنسرتینو» در واقع، ترکیبی از دو واژه کنسرت و نو است، یعنی یک جورهایی نگاهی نو به اجرای موسیقی انداخته است که می تواند عدالت فرهنگی را برای جامعه، به سوغات بیاورد. با توجه به گرانی بلیت کنسرت ها در این روزها، طبیعی است که برخی از خانواده ها امکان حضور در این برنامه ها را نداشته باشند، اما کنسرتینو، در قسمت نخست خود نشان داده است که نگاهی جدی به کنسرت و اجرای درست و دقیق و احترام به مخاطب دارد. این برنامه، دو گروه موسیقی را در قسمت نخست دعوت کرده است تا بهترین های خود را مخاطبان اجرا کنند. گروه آرمان گرشاسبی که یکی از خواننده خوب کشور به حساب می آید و گروه اوهام که یک گروه آوانگارد در حوزه موسیقی است.

علیرضا عصار، در این برنامه، نشان داد که آنچه در آثارش تحت عنوان عمق تفکر و اندیشه، وجود دارد، برگرفته از شخصیت اوست. آرام و متین، بدون ادا و ادعا، مقابل دوربین قرار می گیرد و سوال هایی می پرسد که پاسخ های به دردبخور از آن حاصل می شود. او حتی در اجرای مشترکی که با نوجوان ۱۶ ساله در انتهای برنامه داشت، تاکید خود را بر حمایت از موسیقی ارزشمند و والای ایرانی، نشان داد. این اجرای دو نفره، دلنشین و دوست داشتنی بود. عصار با این کار، می خواست نشان دهد که برنامه جدید او، بر حمایت از نسل جوان و هدایت آنان به سمت موسیقی درست و فرهنگ محور، اصرار دارد. علاوه بر این، همخوانی یک خواننده کارکشته که صاحب صدای مغزدار و نافذ است، با یک دختر نوجوان، زیبایی هایی هنری زیادی با خود داشت که در ذهن مخاطب ماندگار خواهد شد. ضمن آنکه، عصار تلاش کرده است که حدود و ثغور شرعیات و حساسیت اجتماع را نسبت به صدای زن، حفظ کند و براساس فتوای بزرگان شیعه، استفتائات مقام معظم رهبری، شأن و شرایط اجتماع را مدنظر قرار دهد و در مسیر تعادل و میانه روی، حرکت کند.

طراحی صحنه «کنسرتینو» نیز کار ارزشمندی است. سیامک احصایی به دور از زیاده کاری و شلوغ کاری، فضایی دلنشین و فرهیخته را برای مخاطبان، ایجاد کرده است. گر چه، شاید لازم باشد که به شکل تدوین آن نیز نقدی وارد کنیم؛ چرا که کمتر به نشان دادن جزئیات و اینسرت های فراوانی که می توانست، کار را جذاب تر و ارزش های طراحی صحنه را بیشتر نمایان سازد، پرداخته است.

با توجه به آنچه که در قسمت نخست «کنسرتینو» دیدیم، می توانیم امیدوار باشیم که در قسمت های دیگر، شاهد غافلگیری های زیادی باشیم. این برنامه به کارگردانی میلاد رحیمی، تهیه‌کنندگی مشترک محسن خباز و محمدرضا حسین‌زاده، می تواند تا سال های سال، میهمان شبکه خانگی باشد و مردم موسیقی دوست ایران را خوشحال کند. بد نیست اگر تیم نویسندگان، بتوانند با علیرضا عصار، هماهنگی بیشتر داشته باشند تا بتوانند با بیان جذاب او، لحظه های ماندگارتری را به ثبت برسانند.