یک پیشنهاد متفاوت برای اکران کاناپه کیانوش عیاری

حسن لطفی در اعتماد نوشت: حالا دیگر اگر هم بخواهیم، نمی‌توانیم زیان مالی و روحی که به کیانوش عیاری خورده است را جبران کنیم. نسخه غیرمجاز کاناپه پخش شده است و پول و سرمایه و وقت این فیلمساز خوب باد هوا شده است. دردنامه او و تقاضایش برای ندیدن این نسخه غیرمجاز هم اگر افاقه کند ته‌ ته‌اش باعث می‌شود چند نفر با اخلاق فیلم را نبینند و خودشان را از تماشای اثری ماندگار محروم کنند.

بگذریم از آنکه آنقدر بی‌قانونی دیدن برایمان عادی شده که دیگر نه می‌دانی حق مولف چیست و نه یادمان مانده،  فیلم، موسیقی، رمان و... کالای فرهنگی است و بالایش مثل هر کالای دیگری باید پول بدهیم. دیگر توی مخیله‌مان هم نمی‌گنجد امثال کیانوش عیاری، فقط هنر و عمرشان را برای تولید فیلم خرج نمی‌کنند، داشته‌های اندکشان را می‌گذارند تا فیلم خودشان را به بهترین شکل بسازند. از همه موهبت‌های زندگی می‌گذرند تا.... بگذریم. داغ خود و خودتان را تازه نکنم. هنرمندانی مثل کیانوش عیاری، اوکتای براهنی (پیر پسر)، حمید نعمت‌الله (قاتل وحشی)، (غریزه) پرویز شهبازی (رکسانا) و.... فیلم نمی‌سازند تا خودشان، سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده فیلم را ندارتر کنند. نمی‌سازند تا فیلم نذری به کسی بدهند. می‌سازند تا از قانون رد شوند. اصلا مگر می‌شود برای فکر و اندیشه و هنر قانون گذاشت. منظورم عبور از خط قرمزهای معلوم و مشخص هر کشور نیست. منظورم.... بگذریم. بغض گلویم را گرفته است. تا به حال کسی را دیده‌اید که دزد جلوی چشمش مالش را ببرد و نتواند کاری بکند. مالباخته‌ای را دیده‌اید که دزد مالش را جلوی چشمش ببرد و کسی که نمی‌داند مال دزدی است در حال خرید باشد و صاحب کالا داد بزند آقا، خانم نخر آن جنسی که می‌خری مال من است و صدایش مثل وقتی که کابوس می‌بینیم در نیاید و عذاب بکشد! اگر ندیده‌اید تصور کنید. هر چند تصورش هم دردناک است. تصور چنین شخصی توسط کیانوش عیاری نازنین ساده است چون این روزها خودش چنین آدمی است. بخواهیم و نخواهیم هم دیگر نمی‌توانیم برای کاناپه کاری کنیم اما تا پیر پسر، رکسانا، قاتل وحشی، لاک پشت و... به سرنوشت برادران لیلا و کاناپه و... دچار نشده باید کاری کرد. پیشنهاد بدهیم. راه‌حل پیدا کنیم. می‌توانیم در سینماهای معدودی چنین فیلم‌هایی را به نمایش بگذاریم. یادم هست در سال‌های قبل از انقلاب در سینما کاپری آن موقع و انقلاب حالا بعضی وقت‌ها فیلم‌های خاص را نشان می‌دادند. آن کار را تکرار کنیم. به بیننده اعتماد کنیم. خیال نکنیم از آنها با اخلاق‌تر، متشرع‌تر، دانا‌تر و نگران‌تریم. هیچکس نمی‌تواند بگوید نگرانیش برای جامعه بیشتر از دیگران است. بگذاریم مردم خودشان ببینند، بشنوند، نگاه کنند و انتخاب کنند. نگذاریم مدیون دیگران باشیم. دیگرانی که مثل براهنی و عیاری فیلم می‌سازند و بینندگانی که حقشان این است که خودشان انتخاب کنند.