۳ خودرو نیسان که هرگز نباید از خط تولید خارج می‌شدند

گجت نیوز: می‌توان با اطمینان گفت که امروز نیسان تنها سایه‌ای از دوران طلایی خود است. این شرکت در سال‌های اخیر با مشکلات جدی مالی روبه‌رو شده که نتیجه آن تعطیلی کارخانه‌ها و توقف تولید چندین مدل بوده است. در دهه ۱۹۹۰، نیسان از نظر سهم بازار دومین خودروساز بزرگ ژاپن پس از تویوتا به شمار می‌رفت، اما امروز در جایگاه سوم قرار گرفته است.

۳ خودرو نیسان که هرگز نباید از تولیدشان متوقف می‌شد

اگر به طیف محصولات 2025 نیسان نگاه کنید، همان مجموعه همیشگی شاسی‌بلندها، خودروهای سواری اقتصادی و پیکاپ‌ها را می‌بینید. و البته نباید نیسان Z را فراموش کرد. بله، این مدل همچنان روی پلتفرم FM قرار دارد که ریشه‌اش به 350Z بازمی‌گردد، اما در هر صورت یک خودروی اسپرت خوشایند است.

به جز آن، چیز شاخص دیگری دیده نمی‌شود. دیگر خبری از GT-R برای جذب علاقه‌مندان نیست. همچنین مدل Xterra نیز که برای طرفداران آفرود جدی جذابیت داشت، کنار گذاشته شده است. این تنها دو مورد از پنج مدلی هستند که ای‌کاش همچنان تولید می‌شدند. با این حال، ما اعتقاد داریم که سه مدل دیگر هم سزاوار بازگشت‌اند. این بار تمرکزمان بر خودروهای خاص بوده، هرچند یک مدل محبوب بازار نیز در میان آنها قرار دارد. پس بیایید نگاهی به 3 خودرو نیسان که هرگز نباید از خط تولید خارج می‌شدند بیندازیم.

نیسان سیلویا (۱۹۶۵ تا ۲۰۰۲)

سیلویا که در بازارهای جهانی با نام‌های 240SX، 200SX و 180SX شناخته می‌شد، از محبوب‌ترین مدل‌های نیسان در میان علاقه‌مندان خودرو بود. این خودرو معادل تویوتا GR86 و سوبارو BRZ در زمان خودش محسوب می‌شد. هندلینگ سیلویا به‌عنوان یک کوپه دیفرانسیل عقب مقرون‌به‌صرفه با شاسی متوازن، آن‌قدر عالی بود که به یکی از بهترین خودروهای دریفت تاریخ تبدیل شد. ذاتاً به‌راحتی سر می‌خورد اما تحت کنترل می‌ماند، زیرا وزن کم و سیستم تعلیق چنداتصالی عقب داشت. قیمت مناسبش هم باعث شد حتی افراد با بودجه محدود بتوانند وارد دنیای اسپرت شوند.

اما این تنها بخشی از جذابیتش بود. در طول هفت نسل، سیلویا از موتورهای برجسته‌ای بهره گرفت، از جمله پیشرانه افسانه‌ای SR20DET. این موتور قابلیت تیونینگ بالایی داشت و توان بیش از 600 اسب‌بخار را پشتیبانی می‌کرد و جایگاه ویژه‌ای در میان پیشرانه‌های برتر نیسان دارد. البته حتی بدون تیونینگ هم SR20DET یک غول واقعی بود. نمونه 2.0 لیتری توربوشارژ چهارسیلندر در نسل آخر S15 Spec-R نزدیک به 250 اسب‌بخار قدرت تولید می‌کرد. با وزن تنها 1240 کیلوگرم، این موتور سیلویا را تنها در 5.5 ثانیه به سرعت 100 کیلومتر بر ساعت می‌رساند.

Spec-R فقط سریع نبود؛ بلکه به فرمان‌پذیری چهارچرخ HICAS، دیفرانسیل لغزش محدود و قطعات آلومینیومی در سیستم تعلیق مجهز بود تا بهترین دینامیک رانندگی را ارائه کند. به بیان دیگر، این یک خودروی اسپرت ساده و ابتدایی نبود، بلکه نمایش توان مهندسی نیسان در قالبی مقرون‌به‌صرفه بود؛ نوعی GT-R برای عموم مردم. درست است که بازار آمریکا هیچ‌گاه مدل‌های افسانه‌ای را دریافت نکرد و 240SX موجود در این کشور تنها به موتور ضعیف 2.4 لیتری KA24 مجهز بود، اما این موضوع مانع از شهرت آن در دنیای دریفت نشد، زیرا تعویض موتور با SR20DET فرایندی آسان بود.

نیسان ماکسیما (۱۹۸۰ تا ۲۰۲۲)

ماکسیما هرگز اعتباری مشابه سیلویا نزد علاقه‌مندان نداشت و این کاملاً طبیعی بود. این خودرو یک سدان بزرگ و عمومی بود که برای نیازهای خریداران آمریکایی طراحی شد، نه برای هیجان و عملکرد. با این حال، در رده سدان‌ها بسیار توانمند ظاهر شد. همیشه به پیشرانه‌های شش سیلندر مجهز بود و قدرت کافی برای حرکت بدنه بزرگ خود داشت. به عنوان نمونه، آخرین نسخه 2023 ماکسیما به طور استاندارد از موتور 3.5 لیتری V6 با 300 اسب‌بخار قدرت بهره می‌برد که شتاب 0 تا 100 کیلومتر بر ساعت را تنها در 5.7 ثانیه ثبت می‌کرد که برای یک سدان خانوادگی عددی قابل‌توجه بود.

البته نمی‌توان از مسأله گیربکس CVT چشم پوشید. از سال 2007، ماکسیما به جعبه‌دنده متغیر پیوسته مجهز شد و این تصمیم همواره نقطه ضعف آن بود. CVT با هندلینگ تیز ماکسیما سازگاری نداشت و مشکلات پایداری متعددی نیز به همراه آورد. با این حال نباید فراموش کرد که ماکسیما یک سدان دیفرانسیل جلو و خانوادگی بود، بنابراین عملکرد دینامیکی خوب آن مزیتی ارزشمند محسوب می‌شد.

به همین دلیل، توقف تولید ماکسیما در سال ۲۰۲۳ پس از ۴۲ سال، اتفاقی تأسف‌بار بود. با حذف آلتیمای معروف و ورسا در سال آینده، سبد محصولات نیسان تقریباً محدود به کراس‌اوورها و شاسی‌بلندها خواهد شد. تنها سدان باقی‌مانده سنترا است که قرار است برای مدل ۲۰۲۶ به طور کامل بازطراحی شود.

نیسان کیوب (۱۹۹۸ تا ۲۰۱۹)

کیوب نمونه‌ای کامل از وضعیت کنونی نیسان است. آیا می‌توانید تصور کنید که این خودروساز ژاپنی امروز مدلی به اندازه کیوب متفاوت و خاص معرفی کند؟ قطعاً خیر. کیوب یک اقدام جسورانه بود؛ چیزی که نیسان اکنون به شدت به آن نیاز دارد. این خودرو در واقع چالشی علیه کلیشه‌ها بود و جرأت متفاوت بودن داشت.

ویژگی شاخص کیوب، عدم تقارن در طراحی بود. در سمت چپ یک ستون C بزرگ وجود داشت، در حالی که سمت راست به شیشه یکپارچه عقب مجهز بود. این رویکرد خاص که ریشه در فرهنگ ژاپنی داشت، به کیوب حس جوانی و سرگرمی می‌بخشید، حتی حالتی کارتونی. مهم‌تر از آن، طراح آن، تداماسا هایاکاوا، موفق شد یک خودرو با شکل مکعبی ساده را به فرمی ارگانیک تبدیل کند و خطوط خمیده الهام‌گرفته از درهای یخچال‌های دهه 1950 را در آن به کار گیرد.

اما بدنه مکعبی تنها برای زیبایی نبود؛ هدف اصلی، بیشینه‌سازی فضای داخلی بود. مدلی که در بازار آمریکا عرضه شد، در واقع نسل سوم بود. دو نسل قبلی در ژاپن به فروش رسیده بودند. نسل نخست طراحی متعارف‌تری داشت، نسل دوم به سبک نامتقارن روی آورد، اما همه آن‌ها با تمرکز بر کابین جادار ساخته شدند. حتی نسخه هفت‌نفره‌ای با نام Cubic هم عرضه شد. نکته مهم‌تر آنکه فضای داخلی نیز همان حس خاص و متفاوت بدنه را منتقل می‌کرد، با رنگ‌های شاد و خطوط گرد.

کیوب به پیشرانه چهارسیلندر ۱.۸ لیتری مجهز بود و هرگز خودروی لذت‌بخشی برای رانندگی محسوب نمی‌شد. با این حال به دلیل قیمت پایین، ابعاد کوچک و فضای مناسب برای بزرگسالان، محبوبیت خاصی پیدا کرد. بنابراین در دوره‌ای که بازار پر از شاسی‌بلندهای بزرگ است، توقف تولید کیوب ناامیدکننده به نظر می‌رسید.