طراحی منحصر‌به‌فردِ این ویلا با سقف شیب‌دار مورد توجه قرار گرفت

خط‌معمار: طراحی ویلا فوق در یک مجتمع مسکونی محصور در اسکوبار، در یکی از آخرین قطعات زمین موجود در محیطی با مقررات سختگیرانه و عمیقاً سنتی واقع شده است. از جمله محدودیت‌ های نمای آجری ویلا، این است که آیین‌ نامه شهرداری الزام می‌ کرد که همه سقف‌ ها شیب‌ دار باشند، الزامی که در ابتدا به یک تصویر قراردادی و تکراری اشاره داشت.

با این حال، این محدودیت به فرصتی برای بررسی چگونگی خلق معماری از سنت اما با نگاهی به معاصر بودن، تفسیر مجدد قوانین و طراحی شیوه‌ ای متفاوت از زندگی تبدیل شد. این طرح در سه حجم آجری تحقق می‌یابد که هر کدام به عنوان یک بلوک تک‌ماده‌ای در نظر گرفته شده‌اند که در آن پوسته، سقف و دیوارها در یک منطق واحد ادغام می‌شوند. این سه بدنه با گروه‌ بندی برنامه سازماندهی شده‌ اند و با قرارگیری دقیق در زمین، ارتباط با سایت را برقرار می‌کنند.

نمای آجری ویلا

تصویر اولیه تقریباً کهن‌الگو است: سه ویلا با سقف‌ های شیب‌ دار، ساده و ابتدایی، گویی توسط یک کودک نقاشی شده باشند. این سادگی مطلوب، مانیفستی از وضوح و ترکیب را تشکیل می‌ دهد. با این وجود، کاوش معاصر در نحوه‌ی پیوند این حجم‌ها نمایان می‌شود. برای شکستن اینرسیِ موجود، یکی از بلوک‌ ها در موقعیتی عرضی عبور می‌کند و بر روی دو بلوک دیگر قرار می‌ گیرد. این حرکت نه هوس‌ بازانه است و نه بی‌ دلیل: هدف آن ایجاد فضایی وسیع‌ تر، باز و بدون محدودیت بین فضای داخلی و خارجی است.

با بالا بردن یک حجم، یک فضای عمومی در طبقه همکف آزاد می‌ شود که مستقیماً با چشم‌ انداز ارتباط برقرار می‌ کند. جنگل در پشت بنا، که توسط معماری قاب گرفته شده و همزمان از دید همسایگان محافظت می‌ شود، به شخصیت اصلی تبدیل می‌شود. نتیجه، محیطی است که به نظر شناور می‌رسد، جایی که سنگینی آجر جاذبه خود را از دست می‌دهد و به ساختاری سبک و نفوذپذیر تبدیل می‌ شود.

بنابراین، این پروژه در دو مقیاس سادگی شناخته می‌ شود. در مقیاس کلان، تصویر سه حجم خالص که با مقررات مطابقت دارند و با سنت در تعامل هستند، اما به شیوه‌ای منحصر به فرد تفسیر می‌شوند. در مقیاس خرد، تصمیم برای حل کل پوسته با یک ماده واحد، انسجام را افزایش می‌دهد و ایده بی‌زمانی را تقویت می‌کند.

آجر، با بافت، رنگ و دوام خود، به نخی تبدیل می‌شود که در سراسر اثر امتداد دارد، قادر است نسل‌ ها را با حداقل نگهداری در بر بگیرد و خود را در منطقی از پایداری مصالح حک کند.

پایداری این پروژه همچنین از یک استراتژی زیست‌محیطی مورد توجه قرار گرفته است. تهویه متقابل طبیعی، عملکرد غیرفعال خوب خانه را تضمین می‌کند و گردش هوا را بدون نیاز به تکیه بر سیستم‌های مکانیکی تسهیل می‌کند.

نور طبیعی با دقت مدیریت می‌شود و به لطف تعبیه سایه‌بان‌ها، فیلترها و لبه‌های بامی که تابش خورشید را تنظیم می‌کنند، از خیرگی و افزایش بیش از حد گرما جلوگیری می‌شود. به این ترتیب، آسایش حرارتی و نوری کارآمد ارتقا می‌یابد و در عین حال مصرف انرژی کاهش می‌ یابد.

بی‌ زمانی آجر، این منطقِ کارایی غیرفعال را تکمیل می‌کند و پایداری خانه را هم از نظر مفهوم مصالح و هم از نظر کاربرد روزمره‌ اش تضمین می‌کند. این پوشش مستحکم و کم‌نیاز به نگهداری، نه تنها جنبه‌ ی ساخت‌ و ساز را حل می‌کند، بلکه هویت و تعلق خاطر را در چشم‌انداز محله نیز ایجاد می‌کند.

خانه‌ ی سی‌ ام، تمرینی در بازتفسیر است. این خانه از یک کد سفت و سخت و یک زبان سنتی شروع می‌کند تا به معماری‌ ای منجر شود که بدون کنار گذاشتن چیزهای آشنا، تغییری به سوی معاصر بودن را معرفی می‌کند. این تغییر محدود به تصویر نیست، بلکه در تجربه‌ی زندگی نیز بیان می‌شود: فضاهای وسیع و سیال متصل به فضای بیرون، طبیعت را قاب می‌گیرند و زندگی را در ارتباط با جنگل ارجح می‌دانند.