مجتمع عجیب در قزاقستان شبیه یک شهر آخرالزمانی

عصر ایران: مجتمع مسکونی «آئول»، اثر معماران ب. ورونین، ل. آندریوا، ی. راتوشنی، و. لپشوف و و. وی، در سال ۱۹۸۶ در آلماتی قزاقستان ساخته شد.

این پروژه یکی از شاخص ترین نمونه های معماری اواخر دوران شوروی در آسیای مرکزی به حساب می آید و به خاطر فرم غیرمتعارف و زبان حجمی خاص خود شناخته می شود. طراحی مجموعه از سکونتگاه های سنتی و ساختار های قبیله ای الهام گرفته و نام «آئول» نیز به معنی روستا یا سکونتگاه سنتی در فرهنگ قزاق است.

فرم پلکانی و توده گذاری فشرده ساختمان باعث شده حجم پروژه حالتی شبیه یک سازه تدافعی یا زیستگاه صخره ای پیدا کند. در نمای ساختمان استفاده گسترده از بتن اکسپوز و هندسه مدولار دیده می شود که آن را به جریان بروتالیسم شوروی نزدیک می کند. در عین حال پروژه تلاش دارد با اقلیم و شرایط زندگی جمعی در آلماتی نیز هماهنگ باشد.

مجتمع از چندین بلوک متصل تشکیل شده و تراس های عمیق، فضا های نیمه باز و مسیر های ارتباطی داخلی در آن نقش مهمی دارند. این ویژگی ها باعث شده پروژه فقط یک ساختمان مسکونی نباشد و بیشتر شبیه یک ساختار شهری فشرده عمل کند.

امروزه «آئول» در میان علاقه مندان معماری شوروی، بروتالیسم و معماری مدرنیستی آسیای مرکزی جایگاه ویژه ای دارد و تصاویر آن بارها در پژوهش ها و آرشیو های مرتبط با معماری متاخر شوروی منتشر شده است.