حکایت صداوسیما: «آفتابه و لگن هفت دست، شام و ناهار هیچ»!

فیلم نیوز: این روزها ۹ سریال از سه شبکه اصلی تلویزیون پخش می‌شود؛ سه مجموعه هفتگی و شش مجموعه شبانه که یک شب در میان روی آنتن می‌روند. با این حال، به‌جز «کارآگاه علوی» که آن هم بیشتر از اعتبار گذشته‌اش بهره می‌برد، کدام‌یک توانسته‌اند از محدوده مخاطبان تلویزیون فراتر بروند و به موضوع گفت‌وگو تبدیل شوند؟ مسئله فقط دیده شدن نیست؛ هیچ‌کدام نتوانسته‌اند کنجکاوی لازم برای دنبال کردن و حرف زدن درباره خودشان را ایجاد کنند.

تلویزیون برای شاخص کردن این تولیدات به تبلیغات رسانه‌ای متوسل شده است، اما جریان‌سازی با تعریف و تمجید رسانه‌ای به دست نمی‌آید. وقتی حتی رسانه‌های اینترنتی همسو با تلویزیون هم انگیزه چندانی برای گفت‌وگو با عوامل این سریال‌ها ندارند، باید در شیوه سرگرمی‌سازی تلویزیون تردید کرد. چرا با وجود افزایش تنوع تولیدات، سریال‌های قدیمی آی‌فیلم همچنان برای مخاطبان جذابیت دارند؟ پاسخ را نمی‌توان فقط در نوستالژی جست‌وجو کرد؛ این آثار هنوز قدرت جذب و حفظ مخاطب دارند.

«نسخه آزمایشی» هم قرار بود کمدی‌های نودشبی را احیا کند؛ اما با کدام موقعیت طنز و کدام لحظه خنده‌ساز؟ تلویزیون در تولید سرگرمی‌ای که مخاطب برای تماشایش اشتیاق داشته باشد، همچنان فرسنگ‌ها عقب است.