دوره عمو قنادها تمام نشده است

روزنامه هفت صبح - احمد رنجبر:

۱- حس دوگانه ای است؛ این که میان علاقه شخصی و بحث حرفه ای بخواهی طوری پیوند بزنی که نه سیخ بسوزد نه کباب! گاهی یک نفر را دوست داری اما عملکرد حرفه ای اش (پس از دوره ای) مورد نقد است. یا اصلا هیچ صنمی با فلان مجری، کارگردان یا بازیگر نداری، خودت را آماده می کنی تا خیلی گزنده و عریان با او وارد بحث شوی اما طوری پاسخ می دهد و از دری وارد می شود که در پایان نمی دانی چطور آن را برای چاپ تنظیم کنی.

۲- مطلبی منتشر کرده بودیم درباره این که دوره عموها و خاله ها در تلویزیون تمام شده و برنامه سازان باید برای بچه ها فکری تازه داشته باشند. این که مجری سی، چهل نفر را در یک استودیو دور خود جمع کند و همان کارهای تکراری را انجام بدهد دیگر جواب نمی دهد.


درباه مجید قناد این طور نوشتم که دهه شصت، هفتاد و هشتاد روی آنتن بوده و چند نسل با او خاطره دارند... فردای انتشار مطلب، تماس گرفت، تشکر کرد اما گویی از چیزی ناراحت بود. توضیح اضافه ای نداد و با روی خوش پذیرفت به روزنامه بیاید تا درباره تجربیاتش و برنامه سازی کودک در تلویزیون حرف بزنیم. دیروز راس ساعت رسید، یک ساعت حرف زدیم اما ضبط خاموش بود! این بند از گزارش «ظاهرا» تکدر خاطرش را باعث شده بود: «او آخرین بار مجری برنامه فیتیله ای ها بود که به یکباره کنار گذاشته شد.» همین جا اضافه کنم که آخرین اجرای قناد برنامه «جمعه به جمعه» بود و بعد از آن از آنتن دور ماند. صر کنید؛ دلیل دیدار با قناد اصلاح خبر نبود.

۳- گپ و گفت مان با مجید قناد از ماجرای کنار رفتن از گروه فیتیله ای ها شروع شد و به سال های دور رسید. درباره الزامات تغییر در برنامه سازی کودک نظرات جالبی داشت. خاطراتی شیرینی از روزهایی که حتی دست زدن تابو بوده و باید تشویق ها یک انگشتی انجام می شد! حیف که مجید قناد دوست ندارد این حرف ها مکتوب شود؛ شاید مجال دیگری آن ها را رسانه ای کند. درباره جدایی با گروه فیتیله روایتی کاملا عکس آن چه اعضای این گروه در این سال ها داشته اند، بیان کرد. با این حال تاکید داشت به حرمت سال ها همکاری و نیز در فضای گل آلود این روزها همه چیز مکتوم بماند.

۴- در آن مطلب نوشته بودم مجید قناد با نسل جدید فاصله سنی پیدا کرده و باید از تجربیاتش به عنوان برنامه ساز و تهیه کننده استفاده شود. خودش اما با شعف بسیار می گوید طرح و ایده فراوان دارد و هنوز می تواند جلوی دوربین محبوبیتش را خرج کند و برنامه ای هماهنگ با نیاز نسل تازه تر بسازد.

۵- این که آیا ایده هایش واقعا مثل دوران طلایی گروه فیتیله ای گل می کند باید در عمل ثابت شود. این دیگر در حیطه اختیار مدیران تلویزیون است که تصمیم می گیرند چطور نیروهای شان را به کار گیرند. چیزی که در این گپ و گفت مشهود بود، دغدغه مجید قناد درباره رسالتی است که برای خود در برابر برنامه سازی کودک قائل شده. خاطرات بیشمارش از اتفاقاتی که در آنتن زنده به خوبی مدیریت شده اند یک چیز را نشان می دهد: سازمان صدا و سیما باید آداب استفاده از نیروهای باتجربه اش را بلد باشد. راستی چرا فیتیله ای ها وقتی زنده روی آنتن بودند، حاشیه ساز نشدند اما برنامه ضبط شده شان جنجال آفرید؟