از لندن تا دهلی، آلودگی هوا کشنده است

هفته نامه تماشاگران امروز - ترجمه رومینا تیموری: پس از سپری کردن یک هفته در کلکته همراه با غروب های دل انگیز که افقی زردرنگ بر شهر می انداخت، روز جمعه به دهلی و از آنجا به بریتانیا پرواز کردم. پروازمان در دهلی تاخیر داشت و به ما اعلام کردند این تاخیر به خاطر مه است؛ اما مهی در کار نبود بلکه دودی تعفن برانگیز همراه با لایه ای خفه کننده به رنگ نیکوتین، پایتخت پر جنب و جوش هند را در بر گرفته بود.

دهلی، شهری با 25 میلیون نفر جمعیت و 9 میلیون خودرو، معمولا میزان بالای ذرات معلق بیشتر از 300 میکروگرم در هر متر مکعب را تجربه می کند. بد نیست بدانید حد قانونی اتحادیه اروپا برای این شاخص 25 است. اختلاف این ارقام حتی برای توریست ها هم قابل درک است، چرا که پس از گذراندن تنها چند روز در کلکته و چند دقیقه در دهلی، شروع به سرفه های خشک کردم که مشهور به «سرفه دهلی» است.

به محض اینکه پای تان را از ساختمان بیرون می گذارید چشمان تان اشک آلود می شود و ریه های تان درد می گیرد.

به گزارش سازمان بهداشت جهانی 15 شهر از 20 شهر آلوده دنیا در هند و چین قرار دارند اما غبارها و آلودگی های زمستانی در بارسلون، میلان و ناپل و این ماه در برخی از خیابان های لندن هم دیده می شد.

مطالعات اخیر در طبیعت نشان می دهد که اکثر افراد (4.1 میلیون نفر در سال در چین و 650 هزار نفر در هند) به خاطر آلودگی هوا جان خود را از دست می دهند؛ یعنی تعداد قربانیان آلودگی هوا بالاتر از مالاریا و ایدز است.

پاکیزگی هوا باید اولویت جهانی باشد اما در حال حاضر اینگونه نیست. به رغم مسئله تغییرات اقلیمی، هوای سمی را افراد عادی هم می توانند تشخیص دهند. هوا غنی و فقیر نمی شناسد و برای همه کشنده است؛ موضوعی که سیاستمداران باید برای حل آن چاره ای بیندیشند.

با این همه بریتانیا از گرفتن تصمیمات اساسی برای از دور خارج کردن خودروهای دیزلی طفره می رود و این در حالی است که هند به دنبال راه چاره است چرا که جمعیتش با سرعت 4.7 درصد، بیشتر از هر اقتصاد کلان دیگری در حال گسترش است. به عنوان مثال در شهر کلکته، دولت با بنرهای تبلیغاتی مردم را دعوت کرده تا از ماشین های بزرگتر استفاده کنند. احتمالا منظورشان ماشین های ون است. ما باید خیلی از آنها باهوش تر باشیم.

شاید مشکل آلودگی هوا به این حاطر حل نشده که هیچ کس در مورد آن ابراز نگرانی نمی کند. ترسناک تر از دود دهلی، کلکته و لندن، بی محلی شهروندان است؛ کسانی که آلودگی هوا بخشی از زندگی روزمره شان شده است. فکر می کنم با این تفاسیر قابل درک است که چرا آنها برای اعتراض به خیابان ها نمی آیند.