«رسوایی ۲»؛ بیانیه سینمایی!

بس کنید دیگر. خودتان از این همه بیانیه‌صادر‌کردن هنوز خسته نشده‌اید. به قول خودتان آدم خوب است عوض شود، نه عوضی. برایم عجیب است که بچه‌مسلمانی مثل شما، در این چند چیزی که ساخته، نگاه پررنگی نسبت به جامعه «اناث» داشته!

زهرا مشتاق در شرق نوشت: بس کنید دیگر. خودتان از این همه بیانیه‌صادر‌کردن هنوز خسته نشده‌اید. به قول خودتان آدم خوب است عوض شود، نه عوضی. برایم عجیب است که بچه‌مسلمانی مثل شما، در این چند چیزی که ساخته، نگاه پررنگی نسبت به جامعه «اناث» داشته! و ازقضا در این دو فیلم اخیر، بانوان دست‌مایه خیلی خوبی برای به‌گناه‌انداختن امثال برادران «شریف» هستند.

حالا چه آن خواهر «رسانه» باشد، چه غیررسانه و راهزن دل و دین. خیلی جالب است که وقتی خواهر رسانه بالاخره به خانه حاج آقا اجازه ورود می‌یابد و بلافاصله گروه آقایان رؤسا نیز که معلوم نیست از کدام در باز وارد خانه می‌شوند؛ حاج آقا بلافاصله رنگ از رخسارشان می‌پرد و خیلی مستقیم اشاره می‌کنند که به قرآن و به خدا این خواهر برای مصاحبه خدمتشان رسیده و حتما نه کارهای دیگر... .

من در سالن سینما بسیار خجالت کشیدم که فیلمی را تماشا می‌کنم که تقریبا تمام مردهایش که سکان‌دار هستند و مسئولیتی به عهده دارند؛ بانوان را به چشم کالایی گناه‌آلود نگاه می‌کنند. من هنوز نمی‌توانم بفهمم شما که زمانی نشریه دوکوهه و شلمچه و چه و چه درمی‌آوردید چه شده حالا این‌قدر عوض شده‌اید؟! چه شده که در به‌اصطلاح فیلم‌هایتان زنان زیباروی سینمای ایران در بهترین شکل ممکن مورد استفاده قرار می‌گیرند تا ان‌شاءالله به فروش فیلم و خدمت به فرهنگ و هنر این مملکت هم خدمتی کرده باشند. جناب ده‌نمکی، جامعه زنان فارغ از هر ملیت و گرایشی، بازیچه دیالوگ‌های فیلم شما نیستند که آنان را تا حد یک... پایین بیاورید. این شأن زنان نیست. شما را نمی‌دانم.

این دیالوگ‌های بیمارگونه، قدرمسلّم از روانی سلامت بیرون نیامده است. ذهن مسموم نویسنده این اثر است که با دیدن یک خانم دست و دلش می‌لرزد و جا‌به‌جا شوخی‌های نامناسب در فیلم می‌گذارد. شما که عکس بزرگانی چون حاج‌آقا دولابی را در فیلمتان می‌گذارید، حداقل از رویه ایشان نیز تأسی کنید و کمتر مانیفست صادر کنید.

ما خودمان، در همین شهری که زندگی می‌کنیم، روزی صد دفعه زلزله را تجربه می‌کنیم و همراه با دیگر سکان‌داران شهری و غیرشهری ککمان هم نمی‌گزد؛ که اگر گزیده بود صحنه‌های مرد آکاردئون‌نواز و دختر فقیر روزنامه‌فروش، این اندازه باسمه‌ای و غیرواقعی درنمی‌آمد؛ چون نمی‌شناسیمشان؛ چون هنوز از پشت آن شیشه دودی‌رنگ به همه چیز نگاه می‌کنیم و اگر هم از اتومبیل پیاده می‌شویم، برای گرفتن یک عکس تبلیغاتی برای صفحه‌های اجتماعی است که به‌خصوص این روزها لایک‌خورش خوب است.

درهر‌حال اگر یکی از همین روزها فرصتی برای دیدن فیلم دیگران هم پیدا کردید، به «ابد و یک روز» هم نگاهی بیندازید. فیلمی که کارگردان جوانش بدون صادرکردن مانیفست و ردیف‌کردن حوری و پری، حرف‌های مهمی برای گفتن دارد. حرف‌هایی که هر کسی را می‌تواند عوض کند؛ حتی شما را.