انتقاد جیرانی از رسوایی ده نمکی

سوال اصلی این جاست که مصلحت چه کسانی باید لحاظ شود؟ مصلحت و حقوق مردم-مشتری، یا افراد و جناح‌های وابسته به گروه‌های خاص؟ میزگرد امشب برنامه هفت، متعلق به شبکه سوم سیما، با حضور افرادی که درباره مصلحت سینمای ایران سخن می‌گفتند، نکات بسیار مهمی از اقتصاد متصل به سینمای مرکزی نظم قدیم سینمای ایران را افشا می‌کرد.

کافه سینما: سوال اصلی این جاست که مصلحت چه کسانی باید لحاظ شود؟ مصلحت و حقوق مردم-مشتری، یا افراد و جناح‌های وابسته به گروه‌های خاص؟ میزگرد امشب برنامه هفت، متعلق به شبکه سوم سیما، با حضور افرادی که درباره مصلحت سینمای ایران سخن می‌گفتند، نکات بسیار مهمی از اقتصاد متصل به سینمای مرکزی نظم قدیم سینمای ایران را افشا می‌کرد.

بحث درباره هیات انتخاب فیلم ها و داوری، در برنامه هفت میان فریدون جیرانی، مسعود فراستی، بهروز افخمی و رسول صدرعاملی در میزگرد این هفته برنامه هفت، متعلق به شبکه سوم سیما، بسیاری از رخدادها تناقض‌های سینمای دولتی نظم قدیم ایران را معنا می‌کند.

فریدون جیرانی به عنوان عضو هیات انتخاب فیلم ها، درباره نحوه انتخاب فیلم های جشنواره فیم فجر صحبت کرد و در قسمتی از صحبت هایش با اشاره به بردن جوایز متعدد فیلم ابد و یک روز گفت به نظر من سینمای ایران در بعضی موارد به مصلحت اندیشی نیاز دارد و مصلحت اندیشی می تواند از بحران پیشگیری کند. جیرانی در بخشی از صحبت هایش گفت مثلا ما همه می دانستیم فیلم رسوایی فیلم ضعیفی است، اما من خودم جز آن افرادی بودم که اعتقاد داشتم به دلیل مساله ای که مطرح می کند، خوب است که یک فیلم از آن جبهه هم باشد!

در بخش دیگری از همین صحبت ها، افخمی گفت به نظرش تنها کسی که اتوریته داشته تا مصلحت اندیشی را در داوری فیلم های جشنواره اجرا کند فخیم زاده بوده است و خودش «به فخیم» گفته تو تنها کسی بودی که اتوریته داشتی تا درباره فیلم ها بحث کنی و در واقع مصلحت اندیشی کنی، اما به اشتباه این کار را نکرده ای. افخمی گفت فخیم زاده گفته است حالا یک بار که به هیات داوری فشار نیامده، من بیایم به داورها فشار بیاورم. من به هیچ وجه این کار را دوست ندارم.

جالب اینجاست که افخمی این جمله فخیم زاده را به عنوان نکته منفی عنوان کرد و در جایی از صحبت هایش گفت متاسفانه امسال چون در هیات داوری هر کسی فقط نظر خودش را داده است، یک دیکتاتوری عددی حاکم شده، یعنی هر فیلمی با تعداد رای هایش داوری شده است!

به گزارش سرویس سینمای ایران کافه سینما، در همین بحث ها به این نکته اشاره شد که عدم وجود مصلحت اندیشی در هیات داوری امسال، باعث به وجود آمدن مشکلاتی می شود که به نفع سینمای ایران نیست و افراد حاضر، نامزد نشدن فیلم ابراهیم حاتمی کیا را مثال آوردند که کاندیدا نشدنش باعث جدایی حاتمی کیا از سینما می شود و جیرانی گفت این برای سینمای ما خوب نیست.

افخمی در جای دیگری از بحث اشاره کرد که خیلی ساده لوحانه است فکر کنیم در هیات انتخاب هیچ لابی و رابطه ای وجود ندارد. چون ممکن است چهار نفر شب باهم قرار بگذارند و راجع به یک فیلم نظر خاصی بدهند. پس بحث درباره فیلم ها و مصلحت اندیشی لازم است.

سوال اینجاست که این مصلحت اندیشی را چه کسی انتخاب و اجرا می کند و مقیاسش چیست؟ انتخاب فیلم بهتر، باید به کیفیت فیلم بستگی داشته باشد یا رابطه و ضابطه ای که مردم کشورمان حتی در مسایل روزمره از آن ابراز انزجار می کنند؟ چرا فیلمی که می دانند فیلم ضعیفی است باید به دلیل مصلحت اندیشی در بخش مسابقه قرار بگیرد و فیلم خوبی که مصلحت اندیشی آقایان آن را ضروری نمی داند از مسابقه بیرون گذاشته شود؟

خطر این مصلحت اندیشی که نگران ناراحت شدن و قهر کردن یا نکردن یک کارگردان است، و نگران کارگردانی که آن رابطه ها را ندارد، نیست، عدالت را معنا می کند؟