سلام آقای سینما! آقای ایوبی!

خبرگزاری ایسنا - علیرضا بهرامی: هیچکس را در این چند روزه نمی‌بینی که بر نحوه‌ی برگزاری جشنواره‌ی جهانی فیلم فجر، نقد و اعتراض جدی داشته باشد.

پس از سال‌ها زیر سایه‌ی بخش ملی ماندن و یک سال مشق ناموفق در جدایی، امسال جشنواره‌ی جهانی فیلم فجر، آبرومندانه و نزدیک به استانداردهای مطلوب یک رویداد بین‌المللی برگزار شد.

اساسا وقتی چنین رویدادی را به کاربلدهای در عین حال دنیادیده‌ای چون رضا میرکریمی، سیف‌الله صمدیان، رضا کیانیان، امیر اسفندیاری، حمیدرضا بیدقی و که و که بسپاری، طبعا نتیجه‌ی کار، به شرط پشتیبانی خوب، مطلوب و موفقیت‌آمیز می‌شود؛ هم‌آن‌چه که امسال، چه از منظر ماهوی و چه از نظر شکلی، رنگ تحقق به خود گرفت.

دولت یازدهم در حوزه‌ی فرهنگ، تاکنون چندان موفق نبوده است. علاوه بر سنگلاخ‌های موجود، کمبود اعتبارهای مالی و نیز تمرکز رقیبان سیاسی بر نقد و فشار بر حوزه‌های فرهنگی مرتبط با دولت، موجب شد که خیلی از شعارهای نمادین و مشهود، تحقق نیابند. درنتیجه، نوعی نارضایتی توام با ناامیدی در اهل فرهنگ و هنر نمود یافت. در حوزه‌ای چون سینما هم خیلی بیش از آن‌که امور زیرساختی چون دیجیتاله کردن سیستم سینماها ممکن است دیده شود، ویترین کیفیت و نمایش فیلم‌ها نمود می‌یابد. سازمان سینمایی این دولت هم از منظر نمایش فیلم‌های مورددارشده یا توقیفی، نسبت به قبل، کارنامه‌ی درخشان‌تری ندارد.

پس می‌ماند کیفیت برگزاری جشنواره‌های ملی و جهانی فجر؛ که این دوره، برخلاف بخش ملی، بخش جهانی، به مطلوبیت ویژه‌ای رسید؛ از منظرهای مختلف که از حوصله خارج است. در قیاس با کاخ جشنواره‌ی ملی که رفته رفته، فضایی ناهنجار و آزاردهنده، بویژه برای منتقدان و روزنامه‌نگاران "واقعی" شده است، جشنواره‌ی جهانی فیلم فجر، مثل رانندگی کردن در شهر تهران در ایام نوروز بود؛ در مقایسه با شلوغی‌های شب عید در اطراف همان‌جایی که کاخ جشنواره (چارسو) قرار داشت.

با این اوصاف می‌توان گفت، همان‌طور که خود حجت‌الله ایوبی - رییس سازمان سینمایی - در جریان این جشنواره، در مصاحبه‌ای با ایسنا تصریح کرد، «تازه اول موفقیت سینمای ایران است»؛ دوره‌ی مدیریت آقای ایوبی، مشخصا از منظر عینی، تازه از اردیبهشت‌ماه امسال آغاز شد. با توجه به این‌که دست‌کم، دوره‌ی بعد نیز در دوره‌ی عمر همین دولت برگزار خواهد شد، امید است که این روند، تداوم یابد و به سیری تکوینی تبدیل شود.

چند نکته البته باقی ‌است که در کنار تداوم‌ها، برای بهبود این رویداد انشا‌ءالله جهانی، باید به اصلاح آن‌ها اقدام کرد. شاید یکی از نقطه ضعف‌های جشنواره‌ی امسال، فقدان یک استراتژی فکرشده و محکم در قبال پاتک‌های منتقدان و مخالفان، بویژه در واکنش‌ها و فضاسازی‌های خبری بود. همچنین شنیده شده در جریان این جشنواره، برخی کارت‌های فعالان خبری و رسانه‌ای، به هر دلیل، باطل شده است. در صورت صحت، امید که بساط این موضوع، کلا و برای همیشه، برچیده شود.