ماموریت جدید «پیرس برازنان»

روزنامه بانی فیلم: مامور سابق ۰۰۷ در تلاش است تا برای سالن تئاتر اووال هاوس، همان گروه درام اهل لندنی که الهام بخش مسیر حرفه‌ای‏‌اش بود، سرمایه جمع‌آوری کند.

به نقل از گاردین، پیرس برازنان با ایفای نقش شخصیت های تزلزل ناپذیری مثل ۰۰۷ و رمینگتون استیل، کارآگاه خصوصی شیک سریال هم نام محبوب دهه هشتادی به شهرت رسید. اما در نوجوانی، او یک تبعیدی تنهای ایرلندی در جنوب لندن بود و انتظارات محدود داشت.

وقتی او با کلوب تئاتر اووال هاوس آشنا شد، همان سازمان هنری که او هنوز از آن حمایت می کند و بعدها باعث شکل‌گیری مسیر حرفه‌ای کاری دیوید هِر فیلمنامه نویس، تیم راث و میرا سیال بازیگر و نیتین ساونی موزیسین شد، آن زندگی دوران آغازین کار در لندن به کلی تغییرکرد. برازنان ۶۳ ساله نخستین بار در دهه ۱۹۶۰ وارد ورکشاپ درام اووال هاوس شد و حالا در پاسخ به درخواستی برای دو میلیون پوند سرمایه بیشتر، او فیلمی کوتاه در حمایت از این سازمان ساخته است.

این مرکز کوچک واقع در منطقه کنینگتون قرار است به زودی به خانه جدیدش در بریکستون نقل مکان کند و توانسته وامی ۱۳۰ هزار پوندی از انجمن هنر دریافت کند که می تواند تا ۳ میلیون پوند هم افزایش پیدا کند و علاوه بر این، توانسته بیش از ۶ میلیون پوند جمع آوری کند. این ستاره هالیوودی می‌گوید تنها به خاطر اینکه این مرکز به آینده خودش شکل داده از آن حمایت نمی‌کند، بلکه همچنین به خاطر این حامی آن است که می‌خواهد از این اطمینان حاصل کند که تمام کودکان می‌توانند از فرصت‌های خوب در زمینه هنرهای اجرایی برخوردار باشند و این امکان برای آن‌ها چیزی لوکس و دست نیافتنی نباشد. او می‌گوید: «من مسلما به تئاتر در قالب نخبه گرایی بورژوایی نگاه نمی‌کنم. تئاتر راهی برای گرد هم آوردن یک جامعه محلی و الهام بخشیدن به مردم است. در حال حاضر حتی با وجود تمام این تکنولوژی‌ها که قرار است ما را به هم متصل‌تر کند، زندگی ها بسیار شکسته هستند و انزوای زیادی وجود دارد.»

او در ادامه گفت: «من مردی جوان در لندن بودم که دنبال پیدا کردن مسیرش بود. اووال هاوس جایی بود که کاملا زندگی من را تغییر داد و افق‌های آینده من را گسترده‌تر کرد و به من اجازه داد خود را پیدا کنم. من به آن به عنوان امکانی لوکس نگاه نمی کنم، چون بخشی حیاتی از زندگی همه است. برای جامعه هم حیاتی است. این مکان‌های خلاق، ایده های جدیدی را وارد علم و ریاضی هم می‌کنند.» برازنان به یاد می‌آورد اولین باری که به اووال هاوس رفت، شغلی به عنوان هنرمند کارآموز داشت. او می‌گوید: «یک روز صبح زمستانی داشتم کتم را در استودیوی پوتنی آویزان می‌کردم که یکی از دوستان گفت جایی هست که باید آن را ببینم. همیشه عاشق فیلم بودم برای همین به آن ورکشاپ رفتم و به حدود ۴۰ نفر دیگر در اتاقی کوچک و سیاه محلق شدم. هیچ ایده‌ای نداشتم که ورکشاپ چیست، اما از همه چیزش خوشم می‌آمد، حالا چه غلت زدن روی زمین بود چه چیزی دیگر. برای آدمی که آن موقع بودم، چیزی بود که ذهن را گسترش می داد.»

برازنان که در کو میث واقع در شمال دوبلین بزرگ شد، از ایرلند آمده بود تا در پوتنی درس بخواند و مادرش را دنبال کرده بود که از اوایل همان سال، به عنوان پرستار در بریتانیا مشغول به کار شده بود. «از همان روز به بعد من تقریبا هر روز بعد از کار به اووال هاوس می رفتم. جای بزرگی برای خلاقیت بود و شاعر و نویسنده هم داشت. جذب آن شدم و همه چیزش برایم هیجان انگیز بود.»

برازنان که وارد دنیای تئاتر تجربی دهه هفتاد شده بود، با تئاترهای اووال هاوس به اروپا سفر کرد و بعد آنجا را ترک گفت تا در مرکز درام لندن به تمرین رسمی بازیگری بپردازد. دبورا بست ویک، مدیر اووال هاوس که ۲۰ سال است آنجا کار می‌کند و می گوید طبیعت کار کردن در این مکان به این معناست که تعداد کمی از نمایشنامه ها تکرار می‌شوند، می‌افزاید: «ما همیشه داریم از نمایش جدید بعدی حمایت می کنیم و آن را روی صحنه می بریم، برای همین بعضی مواقع به شوخی می‌گویم که کار ما کمی مثل غرق شدن بوده چون تمام زندگی تئاتری از جلوی چشمانم عبور کرده است. خودم کنار صحنه صندلی دارم. برای همین توانستم مدت زیادی اینجا بمانم. البته چیزی نیست که ضرورتا در موارد دیگر سفارشش را بکنم.» بست ویک می گوید نقل مکان به بریکستون باعث می‌شود این مرکز در دسترس مردم بیشتری باشد. «در حال حاضر حضور خیلی کمی در خیابان ها داریم و در بریکستون می‌توانیم در مرکز توجه باشیم. ما ارتباط نزدیکی با بسیاری از گروه‌های محلی داریم و همیشه به حرف مردم اعتماد کردیم که پیرس هم همینطور پیش ما آمد. چند گروه مخصوص هم به عنوان مخاطب مورد نظر داریم، مثل مهاجران و پناهندگان.»

سیال که بازیگر، نویسنده و کمدین است، در دهه ۱۹۹۰ برای نخستین بار با شوهرش سانجیو باسکار در این مرکز نقش‌آفرینی کرد. آن‌ها در «تایم آوت» بازی کردند و توجه بی‌بی‌سی به آن ها جلب شد. بست ویک می گوید: «در حال حاضر ما آمبرین رازیا را داریم که با تئاتر زنده بلک در حال برگزاری تور و نمایش «خاطرات دختری اهل هانسلو» است. بعد از دانشگاه، آمبرین نخستین نمایشنامه‌اش را در ۲۲ سالگی نوشت و ما توانستیم پول کمی به عنوان حمایت از یک هنرمند به او بدهیم.»

اووال هاوس جدید در بریکستون دو سالن نمایش، چند استودیوی تمرین و یک کافه برای اجتماع محلی دارد. قرار است کار ساخت آن تا سال ۲۰۱۸ به اتمام برسد. برازنان می گوید: «نقل مکان به بریکستون عالی خواهد بود. از انرژی و نیروی آن منطقه استفاده خواهد کرد و بعد می‌تواند کاری کند که مردان و زنان جوان بسیاری مشتاق حضور در تئاتر شوند.»