خطر اتاق های تخریب برای دولت

فریدون مجلسی در ۹ صبح نوشت: مخالفان حتي قبل از اعلام نتيجه نهايي انتخابات رياست‌جمهوري سال ۹۲ براي شكست حسن روحاني لحظه‌اي آرام و قرار نداشتند. پس از پيروزي روحاني نيز كوشيدند كه رياست‌جمهوري وي تك دوره‌اي باشد. به همين علت اتاق فكر تشكيل دادند و در آن براي زمين زدن دولت برنامه‌ريزي كردند.گرچه تشكيل اتاق فكر و برنامه‌ريزي براي تقويت يا تخريب يك دولت نيز امر تازه‌اي نيست و نمونه آن در كشورهاي ديگر به ويژه كشورهاي جهان سوم وجود دارد اما زماني به مرحله بروز مي‌رسد كه آن دولت عملكرد موفقي داشته باشد.

در حقيقت اتاق فكر و تصميمات محافل سياسي و خصوصي با رسانه‌هاي وسيع شان تقويت مي‌شود. برخي از اين رسانه‌ها شاخص بوده و كاملاً معلوم است وقتي موضوعي در چند رسانه اصولگرا به طور همزمان منعكس مي‌شود، اين خوراك رسانه‌اي از يك اتاق فرماني خارج شده است. در این میان، مهم آن است كه دولت براي پاسخگويي به افكار عمومي تدابيري انديشيده و نيز اذهان عمومي را در اختيار داشته باشد.

چراكه مخالفان تلاش نمودند تا موضوع برجام را يك مساله بي‌فايده جلوه دهند و مثلا بگويند برجام بي‌فايده است. در برخي موارد روابط محمد جوادظريف با غرب را بهانه گرفته و در برخي از اوقات هم مسائل خاورميانه و سياست‌هاي وزارت خارجه را بهانه قرار مي‌دهند با اين انگيزه كه دولت را تضعيف كنند. به طور مثال زماني كه وزير امور خارجه براي يك گفت‌وگوي ديپلماسي در جهت بهبود روابط به منطقه مي‌رود در داخل برخي‌ها با سخنراني‌هايشان به تخريب اقدامات سازنده وزير مي‌پردازند و اين نشان مي‌دهد كه دولت در زمينه رسانه بسيار ضعيف عمل مي‌كند، چراكه جريان مقابل رسانه ملي و سايت‌هاي فراواني در اختيار دارد و اطلاعات بسيار وسيعي از طريق محافل كسب مي‌كند. در مقابل دولت بایدبسيار فعال باشد، تنها با سخنراني سخنگو در رسانه‌ها و محافل سياسي نمي‌توان اتاق‌هاي تخريب دولت را خنثي كرد.

اكنون مخالفان بازي‌اي تحت عنوان حقوق‌هاي نجومي راه انداخته‌اند، البته كسي با حقوق مقامات دولتي با ارقام بالا موافق نيست اما برخورد جنجالي در سايت‌ها و روزنامه‌ها نسبت به اين مساله نشان مي‌دهد كه اين نوع از برخوردها صرفا سياسي است. در مقابل يك‌بار در تلويزيون با نوبخت سخنگوي دولت، مصاحبه‌اي صورت گرفت در حالي كه يك مصاحبه تلويزيوني به تنهايي براي چنين برخوردهاي جنجالي كافي نيست. البته باید روشن شود كه اين نوع حقوق‌ها، كارانه‌ها و حق سفر در دوره احمدي‌نژاد پايه‌گذاري شده است و از دولت های نهم و دهم به دولت يازدهم منتقل شده است اما دولت نسبت به اين مساله بي‌توجهي و كم كاري از خود نشان داد؛ مخالفان هم از اين مساله به نفع خود براي تخريب دولت روحاني بهره بردند. به همين علت بايد تاكيد نمود كه بزرگ‌ترين مشكل دولت رسانه است.

روحاني باید در جهت خنثي ساختن تخريب‌هاي طرف مقابل تنها رسانه‌هاي موافق با دولت را تقويت نموده و همچنين در چنين شرايطي رسانه‌هاي همسو با دولت باید از اختلاس‌ها و حيف و ميل‌هاي دوران قبل سخن بگويند اما شوربختانه در مقابل آن ارقام هزار ميلياردي امروز رسانه‌هاي همسو با دولت سكوت اختيار كردند. بر اين اساس نبايد روحاني تصور كند كه چون همه روساي جمهور در دور دوم آراي بيشتري اخذ نمودند، رئيس دولت يازدهم نيز آراي بالايي كسب خواهد كرد. به هر روي فضا‌سازي رسانه‌اي تاثير خود را به جا خواهد گذاشت، مگر اينكه ايشان در اين يكسال باقيمانده تا انتخابات رياست‌جمهوري دوازدهم بتواند تخريب‌هاي صورت گرفته از سوي جريان مخالف را بازسازي کند. دولت نبايد گمان ببرد كه چون برجام را در كارنامه دارد، مردم به روحاني راي خواهند داد. به ويژه كه روحاني اكنون مشاور رسانه‌اي هم ندارد و جريان مقابل در اين مدت اتاق‌هاي تخريب خود را دو چندان خواهد كرد و اين مساله براي آينده روحاني بسيار خطرناك است.