«هری پاتر و کودک ...» دوئل نور و تاریکی

روزنامه بانی فیلم: مایکل بیلینگتون، منتقد گاردین می نویسد: جدیدترین گسترش دنیای «هری پاتر» کمی در هم و بر هم است، اما با نهایت هیجان برای تئاتر ساخته شده و به سفر در زمان و جستجوهای دیرین کمی احساس گناه فرا فرویدی بخشیده شده است.


به نقل از گاردین، «رازها را فاش نکنید» دستوری بود که وقتی داشتیم از تئاتر بیرون می رفتیم، روی یک کاغذ نوشته و به ما داده شد. این شعاری است که باعث می شود زندگی برای ما منتقدان سخت بشود، اما من می توانم با خوشحالی به این نکته اشاره کنم که به عنوان کارگردان این دو جفت نمایش دو و نیمه ساعته، جان تیفانی یک نمایش صحنه ای هیجان انگیز ترتیب داده است.

این همچنین نمایشی است که نسبت به کسی که عضوی از فرهنگ جهانی «هری پاتر» نباشد، بسیار بیشتر برای کسانی که هوادار سفت و سخت پاتر باشند جالب به نظر می رسد. چیزی که اینجا داریم یک اثر جدید از جک تورن با اقتباس از داستانی اوریجینال نوشته خودش، تیفانی و جی کی رولینگ است: تجربه ای که من با معصومیت خام به آن نگاه کردم. من یکی از هفت کتاب هری پاتر را خواندم و دو فیلم از هشت فیلم آن را بدون معتاد شدن تماشا کردم. بعضی مواقع، این احساس به من دست می داد که بدون تماشا کردن نمایشنامه های قبلی، وارد داستان «هنری هشتم، قسمت دوم» شده ام.

من به شدت به تجربیات نوه ۱۱ ساله ام تکیه زدم که توانست نکات ریز یک تورنمنت سه جادوگره را برایم تعریف کند. او کل روز را محو نمایش شده بود و یک نکته اساسی به من گفت: «اگر کتاب ها را خوانده باشی، چیز خیلی بیشتری از این نمایش به دست می آوری.»

اما چه نکاتی را می توان بدون نگران کردن آشکار کرد؟ این مسئله برای کسی مخفی نیست که داستان نمایشنامه از جایی که کتاب هفتم به پایان رسید شروع می شود. هری (که حالا ۳۷ سال دارد) و جینی با همراهی ران و هرماینی در حالی به تماشا می نشینند که فرزندان شان وارد ایستگاه کینگز کراس و ترمی جدید در مدرسه جادوگری هاگوارتز می شوند. این یکی از چند کار فوق العاده شعبده باز این نمایش یعنی جیمی هریسون است که کاری می کند کودکانی که لباس های معمولی پوشیده اند، ناگهان یونیفرم مدرسه به تن کنند.

این هم مشخص است که داستان پیچشی غیرعادی خواهد داشت. آلبوس، پسر هری، کودکی است که کسی خیلی از او خوشش نمی آید و زیر سایه پدر مشهورش زندگی می کند. تنها دوست حقیقی او اسکورپیوس مالفوی، پسر یکی از بزرگترین دشمنان پدرش یعنی دریکو است. اما آیا همانطور که هری حدس می زند، آلبوس یک ساده دل معصوم است؟ و آیا این شایعه حقیقت دارد که اسکورپیوس بلوند که شبیه نسخه ای لاغرتر و جوان تر از بوریس جانسون است، فرزند جادوگر تیره، لرد ولدمورت است؟

چیز بیشتری غیر از این نمی گویم که این دو نمایش به شدت به دانش شما از کتاب چهارم مجموعه یعنی «جام آتش» بستگی دارند، کتابی که در آن سدریک دیگوری طی تورنمنت سه جادوگر کشته می شود و هری فرار می کند. اما چیزی که واقعا رویم تاثیر گذاشت این بود که چطور تورن، مثل رولینگ، مجموعه ای از رشته های جادویی را به هم می بافد. موتیف در جستجوی چیزی بودن در نمایش هم وجود دارد که قدمتی اندازه افسانه آرتور دارد. ایده سفر در زمان هم مطرح می شود که از اچ جی ولز گرفته تا «دکتر هو»، همیشه بخشی از داستان های علمی تخیلی بوده است. روی همه این ها، دنیایی هم هست که در آن خیر و شر در نبردی ابدی گیر کرده اند. زیر تمام این ها هم ترکیبی از جادوی سفید و الهیات مسیحی قرار دارد که باعث می شود هری بگوید «یک کودک مرد تا دنیا نجات پیدا کند.»

اگر تورن یک جزء دیگر به مخلوطی از همین حالا پیچیده اضافه کرده باشد، آن جزء احساس گناه پسا فرویدی است: بیشتر داستان حول محور خشم هری نسبت به اعمالش در گذشته و این می گذرد که آلبوس باید بر پدرش غلبه کند. اما درست به محض اینکه داستان دارد کمی سنگین می شود، تورن کمی شوخ طبعی اضافه می کند و به ما یادآوری می کند که یک خنده به خوبی یک افسانه است.

اگر راستش را بگویم، به همان اندازه ای که از داستان پیچیده این نمایش لذت بردم، از صحنه سازی آن هم خوشم آمد. تیفانی و طراحش کریستین جونز از ساده ترین چیزها جادو خلق کرده اند. صحنه نمایش پر از طاق های گوتیگ ویکتوریایی است که بیشتر از کینگز کراس آدم را یاد سن پانکراس می اندازند و چند پله متحرک هم استفاده خارق العاده ای در نمایش دارند. خروجی هیجان انگیز از بالای قطاری در حال حرکت با استفاده از یک ردیف بار و بند به نمایش گذاشته می شود و جدا شدن آلبوس و اسکورپیوس با استفاده از چند پله که به سرعت فرد آستر حرکت می کنند نشان داده می شود. جادوی هریسون، لباس های کاترینا لیندزی و نورپردازی نیل آستین درخلق کردن دیوانه سازها - موجودات تیره ای که روح انسان ها را می کشند و مثل ارواح روی هوا معلق هستند -به موفقیتی چشمگیر دست پیدا می کند.

هرگونه احتمال خطری مبنی بر اینکه این افکت ها ممکن است روی بازیگری تاثیر منفی داشته باشد توسط نقش آفرینی قدرتمند بازیگر کنار زده می شود. آنتونی بویل در نقش اسکورپیوس که به طور فوق العاده ای دمدمی است و سم کلمت در نقش آلبوس اودیپ مانند، بخش بیشتر داستان را روی دوش شان حمل می کنند و حتی نشان از چیزی قدرتمندتر از دوستی می دهند. جیمی پارکر در نقش هری بالغ به خوبی شوریده حال بودن شخصیتی را نشان می دهد که به خاطر تمام مرگ هایی که باعث و بانی شان بوده وضع خرابی داد و نوما دومزنی در نقش هرماینی رییس وار که حالا وزیر جادو شده و پل تورنلی در نقش ران روراست، زوجی را نشان می دهند که با عشق به هم متصل هستند. دوست داشتم می توانستم صحنه های بیشتری با حضور دخترشان رُز ببینم، اما بهتر است شما مواظب استر اسمیت در نقش پیشگوی دلفی دیگوری باشید. هر چند وقت یک بار که با آشکار شدن اطلاعات جدید درباره داستان هواداران نفس شان را در سینه حبس می کردند، من احساس تازه واردی را داشتم که در اجتماعی از کارکشته ها نشسته است. اما در نهایت تیفانی و تیمش چنان نمایش حیرت انگیزی را سر هم کرده اند که من بالاخره متوجه شدم دیوانه وار هری پاتر را دوست داشتن چه معنایی دارد.