فراخوان بهرام رادان برای بچه های «شین آباد»

تماشا: قطعا، اگر نیازی باشد دوباره یادآوری کنیم «بهرام رادان» این روزها در تورنتوی کانادا زندگی می کند. البته او از همانجا هم تمام اخبار و اتفاقات ایران را رصد می کند و در جریان کامل امور هست، بالاخره چند سالی می شود که اینترنت اختراع شده!

خلاصه در حال و احوالپرسی و این حرف ها بودیم که دیدم ایمیلی برایم فرستاده با این مضمون که «بیا برای بچه های فقیر یک کار خوب بکنیم تا عید امسال هم حال خودمان خوب باشد هم حال آن بچه ها. لطفا آدم های شناخته شده دیگر را هم در جریان این کار بگذار تا آنها هم در این مسیر همراهمان شوند.»

ما هم که سرمان درد می کنند برای این کارها به شدت استقبال و اعلام آمادگی خودمان را به جناب آقای ستاره اعلام کردیم. موضوع را با «علی ضیاء» مطرح کردیم و گفتیم بیا این اتفاق را رسانه ای کنیم و علی هم که مثل همیشه در کار خیر پیشقدم است، استقبال کرد.

فردای همان روز بهرام رادان دوباره ایمیل جدیدی زد که در آن نوشته بود: «بیا این پروژه را برای بچه های روستای شین آباد که دچار آتش سوزی در مدرسه شده اند، انجام دهیم. یک تیم پزشکی در آفریقا هر سال تعداد زیادی از بچه های دچار بیماری های مادرزاد یا سوختگی و ... را به طور رایگان درمان می کنند و این کار بزرگی است که انجام می دهند.»

با علی ضیاء مشورت کردیم و او گفت: «۶ سال پیش برای بچه هایی در مرودشت فارس مشابه همین اتفاق افتاد و آن بچه ها ۶ سال است صورت و بدنشان دچار سوختگی شده و هیچ کس هم به دادشان نمی رسد! اصلا انگار همه آنها را فراموش کرده اند و بچه های روستای مرودشت ۶ سالی می شود با صورت های سوخته و دست و پاهای فرم عوض کرده سر کلاس درسشان می روند و چون نتوان پرداخت هزینه های جراحی پلاستیک را نداشته و ندارند راهی جز قبول سرنوشت پیش رویشان وجود ندارد.»

خلاصه تصمیم بر این شد پروژه را توسط بهرام رادان استارت بزنیم و اگر خدا بخواهد کاری کنیم بچه های روستای مرودشت امسال شب عید وقتی دارند خودشان را نونوار می کنند و جلوی آینه موهایشان را شانه می کشند، بعد از ۶ سال به جای چهره های سوخته و از بین رفته شان، بشوند همان پنجه آفتابی که قبل از آن آتش سوزی بودند.

اولین قدم و نزدیکترین اتفاق برای شروع این کار برنامه رادیویی «اینجا شب نیست» با اجرای «علی ضیاء» بود که از بهرام رادان خواهش کردیم روی آنتن بیاید و با صدای گرمش از همه هنرمندان، ورزشکاران، چهره های شناخته شده و مردم دعوت کند در این راه همقدم ما شوند تا با کمک هایشان امسال وقتی «یا مقلب القلوب و الابصار» را می خوانیم، کمی وجدان هایمان راحت تر باشد که حداقل یک جا به درد خورده ایم!

بهرام رادان سه شنبه شب در برنامه «اینجا شب نیست» رادیو جوان برای اولین بار روی آنتن زنده یک برنامه رادیویی آمد. در ابتدای برنامه «علی ضیاء» از بهرام رادان پرسید «آقا از آب و هوای تورنتوی کانادا چه خبر؟!» که بهرام رادان گفت: «هوای اینجا خیلی گرمتر از تهران است چون خبر دارم این روزها هوای تهران خیلی سرد است و برف می آید. باز ما اینجا هر روز هوای آفتابی و بهاری داریم و فکر می کنم با این وضعیت خرس های قطبی به زودی بیایند سمت کیش و قشم و آن طرف ها! (خنده)»

همینجا بود که بهرام رادان از طرحی که در ذهن داشت، حرف زد: «واقعیت این است که چند وقت پیش برنامه ای تلویزیونی دیدم که در آن ۵ هزار پزشک متخصص از سراسر جهان گرد هم جمع شده بودند و مجمعی تشکیل داده و به سمت آفریقا سفر کرده بودند تا بچه هایی که حالا به هر دلیلی از جمله فقر، بیماری مادرزاد، کمبود امکانات بهداشتی در مناطق محروم آفریقا و ... دچار بیماری یا عارضه ای روی صورتشان شده اند که این عارضه می تواند آینده آن بچه را تحت تاثیر قرار دهد و باعث شود آن بچه نتواند مانند بقیه آدم ها در اجتماع حضور پیدا کند، به صورت رایگان این بیماران را تحت جراحی قرار دادند. در همان برنامه مصاحبه یکی از آن جراحان را می دیدم که می گفت، این جراحی برای من ۴۵ دقیقه بیشتر زمان نمی برد ولی می تواند یک عمر را به یک نفر هدیه کند و آن بچه به اجتماع برگردد.»

بهرام رادان در ادامه حرف هایش به آتش سوزی های اخیری که در مدارس پیرانشهر و مرودشت فارس اتفاق افتاده اشاره کرد و گفت: «فکر می کنم دو حادثه آتش سوزی که در سال های اخیر برای بچه های پیرانشهر و مرودشت اتفاق افتاده حدود ۳۰-۲۰ بچه را دچار سوختگی شدید کرده باشد، بنابراین بعد از دیدن آن برنامه به ذهنم رسید بیاییم از انجمن جراحان پلاستیک ایران تقاضا کنیم جراحی و درمان این بچه ها را قبول کنند و هزینه های درمان و بیمارستان و تجهیزات پزشکی این بچه ها را نیز از طریق بچه هایی که در کار هنر، ورزش و ... هستند بخواهیم دور هم جمع شوند و از مردمی که خیر هستند کمک بگیرند تا تمام هزین های جراحی این بچه ها تامین شود. از آن طرف اگر تنها بخشی از جراحان پلاستیک کشورمان دور هم جمع شوند و مجمعی برای درمان این بچه ها تشکیل دهند، مطمئنا مشکلشان برطرف خواهد شد. منظورم این است که ما تا کی می خواهیم منتظر بنشینیم تا این وزیر و آن وزیر کاری برایمان انجام دهند؟ کاری نمی کنند! خب نکنند! ایرادی ندارد. بیاییم خودمان دست به دست بدهیم و به این بچه ها کمک کنیم تا حداقل در آینده مملکتمان سهمی داشته باشیم.»

بهرام رادان از چگونگی پیش بردن این طرح «اینجا شب نیست» گفت: «الان به این فکر هستم که چند نفر از بچه ها را دور هم جمع کنم؛ برای چندتا از دوستانم پیغام هایی هم فرستاده ام، اسمشان را نمی آورم که شاید هر کدامشان فردا روزی نخواستند قبول کنند، معذوریتی نداشته باشند. اول تصمیم داریم جمعی از هنرمندان و ورزشکاران را تشکیل دهیم و یکسری کمک های مردمی را جمع کنیم و بعد از آن نیز سراغ پزشکانی برویم که حاضرند داوطلبانه جراحی این کودکان را انجام دهند؛ این کار یک آستین بالا زدن و همتی را می طلبد که انشاءالله فردا روزی از اینکه این بچه ها دوباره می توانند به اجتماع برگردند، لذت ببریم.»

علی ضیاء در ادامه این گفت و گو از بهرام رادان تاریخ بازگشتش به ایران را پرسید و او نیز خبر از بازگشت زودهنگامش داد: «به زودی به ایران برمی گردم و اگر خدا بخواهد و چوبی لای چرخمان نگذارند، شب عید یک عیدی خوب به این بچه ها بدهیم. انشاءالله عیدی همین امسال عکسی از این بچه ها که به امید خدا تا آن روز درمان شده اند منتشر شود که بی شک زیباترین عکس و عیدی دنیا برای ما خواهد بود.»