گفتگو با اعضای خانواده نگهبان ساختمان پلاسکو

روزنامه اعتماد با اعضای خانواده حیدرپهلوانی نگهبان ساختمان پلاسکو مصاحبه کرده است.

ليلا همسر حيدر پهلواني است. يكي از نگهبان‌هاي پلاسكو كه روز حادثه در طبقه همكف همراه با دو نگهبان ديگر مشغول مراقبت از گاوصندوق‌هاي بانك تجارت بود. خانه حيدر پهلواني در يكي از كوچه‌هاي خيابان آذربايجان است؛ خانه‌اي كه از آن تنها قسط‌هايش باقي مانده؛ قسط‌هايي كه معلوم نيست چه كسي قرار است آن را پرداخت كند.

خانه در طبقه دوم يك آپارتمان نوساز در كوچه‌اي بن بست است. خانواده حيدر پهلواني روز جمعه مراسم ختم را در حسينيه نزديك خانه‌شان برگزار كردند و هنوز تاج‌هاي گل گلايل سفيدرنگ همراه با عكس‌هاي حيدر پهلواني جلوي ورودي در خانه است. در خانه كه باز مي‌شود ليلا همراه با خواهرها و برادرشوهرهايش در آستانه در ظاهر مي‌شود. مانتو شلوار مشكي رنگ پوشيده. رنگ به رخسار ندارد و صورتش از غصه سفيد شده. ريحانه دختر ٦ساله حيدر و ليلا بلوز كرم رنگ و شلوار مشكي پوشيده و گوشه مانتوي مادرش را چسبيده. جمعيت داخل خانه مشغول جمع كردن سفره ناهار هستند.

مهدي پسر برادر حيدر در اين مدت بارها و بارها براي ديدن مراحل آوار‌برداري مي‌خواسته به پلاسكو برود و مراحل آوار‌برداري را تماشا كند اما به او اجازه ورود نداده‌اند. مي‌گويد: « به ما اجازه نمي‌دادند وارد محوطه حفاري پلاسكو شويم تا حداقل ببينيم عموي‌مان كجاست. شهرداري مي‌گفت بايد از اين طرف تونل بزنيم و هلال احمر مي‌گفت بايد از آن طرف تونل بزنيم. به خاطر همين عمليات سرعت نداشت. روزي كه اين حادثه اتفاق افتاد بعضي از كارگرها در آسانسور گير كرده بودند و آتش‌نشان‌ها در را شكستند و آنها را بيرون آوردند. سركارگرشان از روزي كه اين اتفاق افتاده حتي يك‌بار نيامد اينجا خبر بگيرد، ببيند چه اتفاقي افتاده. او آنها را آنجا نگه داشته. » ليلا يك دختر ٦ ساله به نام ريحانه و يك پسر ١٠ ساله به نام رضا دارد. رضا ١٠ روز است كه مدرسه نرفته. مدام به مادرش مي‌گويد: « بابا دوست داشت كارنامه‌ام را ببيند و حالا براي چي بايد بروم مدرسه؟»

ريحانه دختر سه ساله‌شان هم غمگين و ساكت گوشه پايين اپن آشپزخانه نشسته و با گوشي موبايل توي دستش باز مي‌كند. ليلا مي‌گويد: « هر چه صدايش مي‌زنم انگار نه انگار. اين چند روز خانه شلوغ بود و متوجه نمي‌شد. الان كه خانه خلوت شده متوجه مي‌شود چه اتفاقي افتاده. هي مي‌پرسد بابا كو؟ بابا چرا نمياد؟ »

ليلا دخترش را تماشا مي‌كند و مي‌گويد: « بالاخره يك روزي اين خانه از مهمان خالي مي‌شود و من مي‌مانم و بچه‌هايم. » چشم‌ها‌يش را مي‌بندد و در خيال روزها را به عقب برمي‌گرداند. ساعت را نگاه مي‌كند. سه بعدازظهر است. حيدر هر روز همين وقت‌ها بود كه زنگ در خانه را مي‌زد و بچه‌ها در را برايش باز مي‌كردند. ليلا چشم‌هايش را مي‌بندد و جواني‌هاي حيدر را به ياد مي‌آورد: «ما در مراغه همسايه هم بوديم. حيدر من را ديده بود. مادر نداشت اما با پدرش به خواستگاري‌ام آمد.