نمره قبولی سلول های مصنوعی در آزمایش تورینگ

وب سایت کلیک: سلول های مصنوعی ساخته شده در آزمایشگاه در حال برقراری ارتباط با باکتری ها هستند. این بدان معناست که این سلول های مصنوعی می توانند همسایگان خود را شناسایی کنند و در آینده برای خنثی کردن باکتری های مضر مورد استفاده قرار می گیرند.

دانشمندان سلول های مصنوعی ساختند که انگار در حال زندگی هستند. سلول های مصنوعی که ظاهرا در حال زندگی هستند می توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. در آزمون کلاسیک تورینگ ربات های ما فکر می کنند که یکی از ما هستند و دانشمندان می توانند سلول های مصنوعی ایجاد کنند که به صورت واقعی عمل می کنند.

مدتی است که دانشمندان علاقمند به تقسیم بین سیستم های شیمیایی زنده و غیر زنده هستند، ولی هیچ وقت روشن نشده است که این تقسیم بندی از کجاست.

کاملا روشن است که سلول های زنده می توانند از نظر شیمیایی با باکتری ها ارتباط برقرار کنند.

بیش از ۶۰ سال پیش توسط آلن تورینگ دانشمند کامپیوتر بریتانیایی آزمون تورینگ برای ارزیابی هوش ماشین ها با پرسیدن یک سوال طراحی شد. ماشین های هوشمند می توانند به گونه ای فکر کنند که در مکالمات یک انسان فکر می کند در حال مکالمه با یک هم نوع خود است.

ربات های امروز خیلی پیشرفته هستند، حتی سکئت استراتژیک آن ها مانند انسان می ماند و اکنون دانشمندان خود را در مقابل یک نوع متفاوت از هوش مصنوعی -به عنوان سلول های غیر زنده ساخته شده در آزمایشگاه- می بینند.

برای ساختن سلول های مصنوعی تیم پژوهشی ساختارهای کوچک سلول مانندی که با دستورالعمل های DNA بسته بندی شده اند را ساخته اند که می توانند از RNA استفاده کنند که به نوبه خود پروتئین های خاص در پاسخ به محرک های خارجی تولید می کنند.

این پروتئین ها در حضور یک مولکول باکتریایی خاص به نام آسیل هوموسرین (AHL) تولید می شوند. زمانی که سلول های مصنوعی در نزدیکی باکتری های زنده از سه گونه مختلف اشرشیاکلی، ویبریو فیسچری و سودوموناس آئروژینوزا قرار می گیرند، در پاسخ به AHL شروع به تولید پروتئین می کنند. در واقع این بدان معناست که آن ها به باکتری های همسایه خود گوش می دهند. ولی این برای گوش دادن به مکالمه دیگری کافی نیست و اگر می خواهید کسی را متقاعد کنید که شما هم مانند ان ها زنده هستید باید یک مکالمه دو طرفه برقرار کنید.

هنگامی که محققان توانستند ثابت کنند که سلول های مصنوعی ساخته شده توسط آن ها می توانند باکتری های زنده اطراف خود را تشخیص دهند، به آن ها توانایی برقراری ارتباط با باکتری ها را دادند و این کار با تولید AHL بود که می توانست توسط باکتری تفسیر شود.

چقدر این تقلید فرایند برقراری ارتباط با یکدیگر در طبیعت -مانند صحبت کردن باکتری به باکتری ها، یا باکتری با جلبک ها- ساده است، و این بدان معناست که از لحاظ نظری می توان سلول هایی ساخت که به عنوان واسطه ای با موجودات زنده که در اتصال با مشکل مواجه هستند نقش داشته باشند.

سلول های مصنوعی می توانند مولکول ها را به صورت طبیعی از باکتری ها پنهان هستند حس کنند و سیگنال های شیمیایی به باکتری ها ارسال کنند.

چنین سلول های مصنوعی می توانند تقلیدی بسیار عالی از زندگی سلولی طبیعی داشته باشند و به عنوان واسطه مسیر ارتباطی بین موجودات زنده ای که به صورت طبیعی با یکدیگر صحبت نمی کنند مهندسی شوند. سلول های مصنوعی هنوز راه زیادی در پیش رو دارند به خصوص که به خود متکی هستند.

واقعیت این است که باکتری های زنده در نهایت نمی توانند خیلی متفاوت صحبت کنند و این بدان معناست که می توانیم چیزهایی را بسازیم و از ان ها به صورت گسترده استفاده کنیم و شبکه هایی بسیار پیچیده از موجودات که هرگز خود به خود ارتباط برقرار نمی کنند را ایجاد کنیم.

در برخی موارد سلول های مصنوعی می توانند با باکتری های بیماری زا همکاری کند و این بدان معناست که روزی می توان از آن ها برای خنثی کردن بیوفیلم ها استفاده کرد. بیوفیلم ها کلونی هایی از باکتری های مضر هستند که مسئول بیش از ۸۰ درصد همه عفونت های میکرئبی در بدن انسان می باشند.