غرویان: شعار روحانی، خواست رأی دهندگان بود

به اعتقاد من شعارهایی که روحانی در زمان انتخابات سال ۹۲ چه در بُعد سیاسی و چه فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی مطرح کرد، شعارهای مناسبی بود که مطابق با مطالبات مردم طرح شده بودند. دولت روحانی در طول بیش از ۳ سال ریاست بر قوه اجرایی کشور، نهایت تلاش خود را به خرج داد تا اهداف و شعارهایی که در ابتدا آن ها را تدوین و مطرح کرده بود، محقق کند، اما موانعی بر سر راه دولت وجود داشت که بخشی از آن‌ها توسط جریان‌ های افراطی داخلی و بخش دیگر از سوی بیگانگان بود که اجازه ندادند دولت به آرمان ‌ها و ایدهآل‌ های خود جامه عمل بپوشاند.

افکار و آرمان ‌هایی که روحانی برای اداره کشور مطرح کرد، واقع ‌بینانه، به روز و کاربردی و در عین حال همان نگاه و دیدگاه آیت ‌الله هاشمی ‌رفسنجانی بود که سعی کردند در همین جهت حرکت و با مردم شفاف برخورد کنند. اگر بنا باشد نمره ‌ای به مجموع عملکرد دولت یازدهم بدهم، نمره مثبت در نظر می گیرم، چراکه مخلصانه تلاش کردند به شعارهایی که وعده داده بودند تحقق ببخشند، اما باز هم یادآوری می کنم موانعی که بر سر راه دولت توسط مخالفان داخلی و خارجی ایجاد شد، سبب شدند دولت نتواند آنگونه که مطابق میلش بوده است عمل کند.

یکی از معضلاتی که جوامع به آن دچارند، دیدگاه اشتباه بخشی از مردم نسبت به اقدامات سطحی دولت‌هاست. به گونه‌ ای که طبقه متوسط رو به پایین، احساس می کنند زمانی که پول بیشتری بر سر سفره‌ شان می‌آید، اقدام سازنده‌ای صورت گرفته، در حالی که تجربه نشان داده چنین اقداماتی برای عوام فریبی صورت می‌گیرند. در دولت روحانی یکی از اقدامات سازنده، توجه به برنامه هایی بود که در دراز مدت و با کیفیت بالاتر تدوین شدند. واریز ماهانه مقدار ناچیزی پول به حساب مردم، به نحوی که مردم خودشان هم متوجه نشوند در حال فقیرتر شدن هستند، فریب مردم است.

سیاست ‌هایی که در دولت یازدهم دنبال می شود، از جمله اقتصاد دانش‌بنیان، گسترش علم، مکانیزه‌کردن کشاورزی، بومی‌کردن صنعت و… در راستای تقویت اقتصاد ملی تدوین شده‌اند که از پایداری بالایی در دراز مدت برخوردار خواهند بود.

این در حالی است که اقدامات سطحی و ظاهری از جمله واریز پول به شکل ماهانه به حساب مردم در قالب یارانه، جز آسیب چیز دیگری برای آینده کشور و منافع ملی نخواهد داشت. آیت الله جوادی آملی زمانی فرمودند: «دولت نباید مانند کمیته امداد با مردم رفتار کند». سیاست روحانی بر این مبناست که اقتصاد کشور را پایدار، ریشه‌دار و علمی ساماندهی کند که به باور من در این امر گام های موفقی برداشته است.

ضرب المثل معروفی است که می گوید «سالی که نکوست، از بهارش پیداست». زمانی که به وضعیت اصول‌گرایان نگاه می‌اندازم و اخبار مربوط به آنان را مطالعه می کنم، شاهدم که تفرقه، کثرت گرایی و فاصله گرفتن از وحدت و اجماع روز به روز در میان آنان بیشتر می شود. روز گذشته «سید مصطفی میرسلیم»، نامزد حزب موتلفه اسلامی، در اظهار نظری گفتند که ارتباطی با «جمنا» (جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی) ندارند و تصمیمی که از سوی این جبهه اتخاذ شده، بدون مشورت با حزب موتلفه بوده است.

از سوی دیگر جبهه پایداری نسبت به اجتماع ۳ هزار نفری «جمنا» واکنش نشان داده و اعلام کرده که نماینده‌ای در آن نداشته است. این مسائل نشان می‌دهد که اصول‌گرایان در میان خودشان دچار تشتت عمیقی شده‌اند. ریشه این تشتت به مبنای تفکر اکثر اصول‌گرایان بازمی‌گردد که تفکری بر مبنای انحصار طلبی در حق است و هیچ نوع مبنایی برای مشورت ‌پذیری در نظر نمی گیرند. این در حالی است که در جناح اعتدال که من همواره از آن دفاع کرده و می کنم، مبنا این است که حق در مشورت و فهم جمعی است. دلیل شکست اصول گرایان اتکاء به فهم و درک شخصی بوده و بهایی برای فکر جمعی قائل نیستند. هم اکنون آثار این شکست به چشم می خورد، چراکه اصول ‌گرایان نمی‌توانند به اجماع مورد نظر برسند، مگر آنکه از نظر تئوریک، فکری و فلسفی بپذیرند که حقیقت در مشورت جمعی است.

من اصلاح طلبان را به دو گروه تقسیم می کنم. نخست اصلاح طلبان افراطی و کمتر برخوردار از عقلانیت و دوم اصلاح طلبان عاقل و اندیشمند که مشورت جمعی را بر مصالح فردی و حزبی ترجیح می دهند. گروه دوم به اعتقاد من از روحانی عبور نخواهند کرد، چرا که واقعیت نشان می‌دهد پیروزی تفکر اصلاح طلبی در اجماع بر روی روحانی است. من چندی پیش دکتر ظریف را به عنوان کاندیدا در انتخابات آینده معرفی کردم، اما دکتر ظریف در نامه ای به من نوشتند که در انتخابات حضور پیدا نخواهند کرد و بهتر است که این مسئله مطرح نشود و همه باید از روحانی حمایت کنند.

چند نکته در اینجا وجود دارد، نخست اینکه ما نمی توانیم پیش بینی کنیم و بگوییم روحانی قطعا پیروز انتخابات آینده ریاست جمهوری می شود یا خیر و یا چه میزان رأی خواهد آورد. نه من و نه دیگران نمی توانیم این مسئله را پیش بینی کنیم. نکته دیگر این است که من از آقای میرسلیم تعجب می کنم که در مصاحبه خود اظهار داشتند، اصول گرایان باید کاری کنند تا روحانی را شکست دهند.

به اعتقاد من این تعبیر خوبی برای آقای میرسلیم نیست. شکست دادن روحانی چه معنایی دارد؟ باید از این دوستان پرسید که آیا شما برای خدا کار می کنید یا شکست روحانی؟ این تعابیر به باور من از جانب شخصیت ها و اصول‌گرایانی مانند آقای میرسلیم زیبنده نیست. شکست یک شخص نباید هدف باشد. در بازی سیاست باید آداب مخصوص به آن را رعایت کرد.

به اعتقاد من روحانی یک شخص نیست، بلکه یک اندیشه و فکر است که پشت سر ایشان جمعیت زیادی از مردم، نخبگان، متفکرین و مسئولان با اندیشه اصلاح طلبانه و اصول گرایی اصلاح طلبانه حضور دارند. گفتمان شکست روحانی براساس اخلاق و منش اسلامی نیست و باید در مسیری منطقی و حکیمانه در بازی سیاست، براساس دموکراسی قوانین را رعایت کنیم و آداب بازی را برهم نزنیم.