چشمک های بامزه حكومت و مردم

اين قصه‌هاي قديمي خيلي پندآموز است. در اتفاقات و تاريخ ملي ايران خيلي وقت‌ها ما اين گونه عمل كرده‌ايم. وقتي يك جامعه درگير چهارشنبه سوري است؛ وقتي روز سيزده به در، كشور در تعطيلي مطلق به سر مي‌برد، يعني جامعه اين روزها را به رسميت مي‌شناسد. ولي تبليغاتش غر مي‌زند. بايد بي‌رودربايستي و غر، قبول كرد كه از تاريخ هيچ ملتي نمي‌شود روزهاي ملي را پاك كرد. اين عدم به رسميت شناختن مراسم ملي باعث مي‌شود كه مردم مشكلات فراواني پيدا كنند. مراسم چهارشنبه سوري اگر از اول به رسميت شناخته مي‌شد و در ميدان‌هاي شهر به احترام تاريخ ايران مراسم آن رسمي اجرا مي‌شد، اين بخش از تاريخ ايران به انحراف كشيده نمي‌شد. آنچه اين سال‌ها در ايران در حال انجام است، هيچ نسبتي با چهارشنبه سوري تاريخ ملي ايران ندارد.

يك بار در دوران رياست‌جمهوري آقاي خاتمي شب چهارشنبه آخر سال يكي از شخصيت‌هاي عرب كه از دوستان من بود وارد فرودگاه مهرآباد شده بود. آن وقت‌ها پروازهاي خارجي هم در مهرآباد به زمين مي‌نشست. تا سوار تاكسي شده بود صداي انفجارها را شنيده بود. واقعا گمان كرده بود كه در مدت پرواز او در ايران كودتا شده است. شبيه آنچه در فيلم ترمينال ديده بوديم. فكر كرده بود با ما نبايد از موبايلش تماس بگيرد. از تلفن همگاني با كمك راننده تاكسي به من زنگ زد. مگر مي‌شد به او فهماند اين انفجارها يك مراسم ملي است؟ اين سنت انفجارها ايراني نبود. حاكمان ايران نمي‌توانند نسبت به تاريخ و سنت‌هاي ملي بي‌تفاوت باشند.

در ساير مسائل هم اين رو دربايستي‌هاي فرهنگي، رياكاري را رشد مي‌دهد و بي‌هويتي مي‌آفريند. يادم هست كمي نزديك‌تر به سال‌هاي اوليه انقلاب در فيلم‌هاي سينمايي خارجي كه در تلويزيون ايران نشان مي‌دادند، در دوبله عده‌اي مرتبا دربارها آب مي‌نوشيدند. پسر‌ها اعلام مي‌كردند با همراهان‌شان كه فقط همشيره‌ها يا خواهر‌زاده‌هاشان كه محرم هاشان بودند در خيابان‌ها گردش مي‌كنند و صرفابحث‌هاي فلسفي بر زبان مي‌راندند. دليل اصلي اين سياست‌ها، مديريت اخلاقي داشتن بر جامعه بود.