بحث نژادی دیگر در سریال جدید جان ریدلی

روزنامه بانی فیلم: فیلمنامه نویس برنده جایزه اسکار «۱۲ سال بردگی» سریالی جدید در مورد جنبش سیاه پوستان در دهه هفتاد برای شبکه های اسکای آتلانتیک بریتانیا و شوتایم آمریکا ساخته که ایدریس البا و فریدا پینتو در آن بازی می‌کنند و نقش پینتو در آن بحث برانگیز شده است.

به نقل از اسکرین دیلی، جان ریدلی فیلمنامه نویس برنده جایزه اسکار فیلم «۱۲ سال بردگی» در پیش نمایش سریال جدیدش برای شبکه اسکای آتلانتیک یعنی «پارتیزان» که در لندن برگزار شد با سوال‌هایی سخت از سوی چند نفر از شرکت کنندگان مواجه شد که به خاطر این عصبانی بودند که می‌گفتند سریال او، زنان سیاه پوست را از تاریخ حذف کرده است.

این سریال شش قسمتی که از روز سیزدهم آوریل از شبکه بریتانیایی اسکای و از روز شانزدهم آوریل از شبکه آمریکایی شوتایم روی آنتن می‌رود، داستان گروهی از فعالان جنبش قدرت سیاهپوستان دهه ۱۹۷۰ را روایت می‌کند. فریدا پینتو بازیگر هندی نقش جاس میترا، زنی آسیایی در مرکز آن تنش‌ها را بازی می‌کند که حداقل در اپیزود اول، که ششم آوریل پیش نمایش شد، هدایت‌گر بخش قابل توجهی از روایت داستان است. ایدریس البا و بابو سیسی دیگر بازیگران هستند.

اما حضور قابل توجه شخصیت او در سریال باعث شد تعدادی از حضار عصبانی بشوند و در جلسه پرسش و پاسخ بعد از پخش شدن آن، به بازیگران و دستاندرکاران سریال اعتراض کنند. یکی از کسانی که سوال پرسید، مستقیما نگرانی هایش را با ریدلی در میان گذاشت و گفت: «والدین من بخشی از آن جنبش بودند. می‌خواهم درک کنم که چرا شما تصمیم گرفتید یک زن آسیایی را شخصیت اصلی داستان بکنید.»

این بیننده به این نکته اشاره کرد که تنها شخصیت زن سیاه پوست در اپیزود اول، خبرچینی است که علیه جنبش، برای یک افسر پلیس سفیدپوست نژادپرست اطلاع رسانی میکند. او اضافه کرد: «من نقش آسیایی‌ها را در این مسئله درک می‌کنم، اما اینکه یک شخصیت اصلی آسیایی داشته باشید که تمام تصمیم‌های بزرگ را می‌گیرد… آیا این مسئله در اپیزودهای بعدی توضیح داده می‌شود؟ نمی توانیم این را نادیده بگیریم.»

ریدلی سعی کرد به سوال پاسخ بدهد: «از نظر من، تمام چیزهایی که شما می‌گویید دقیقا دلیل مهم بودن این تصمیم است. این حقیقت که قبول کردن یک نفر سخت است، حتی اگر آن‌ها رنگین پوست باشند، اینکه می‌توانند با ما باشند…»

اما کسی که سوال پرسیده بود گفت «از نظر من قبول کردنش سخت نیست، فقط سعی دارم بفهمم.»

ریدلی پاسخ داد: «اگر همه نژادپرستی و سرکوب را درک می‌کردند… دلیلی برای ساختن این سریال نبود. آن وقت «رقصیدن با ستاره‌ها» را می‌ساختیم. اگر چیزهایی هستند که درک کردن شان سخت است، قبول کنید، با منطق فکر کنید، حتی با وجود این حقیقت که تنش‌های آن بازه زمانی را درک می کنید… آن عناصر ساختگی نیستند، واقعی هستند. اگر جنبه هایی از سریال من هستند که درک کردن یا قبول کردن‌شان سخت است، حس می کنم کارم را انجام دادهام. این سوالی کاملا درست است، اما لطفا قبول کنید که جواب من هم به همان اندازه قابل قبول است.»

با این حال، این بحث را به پایان نرساند و یک نفر دیگر پرسید: «من مطمئن نیستم شما سوال را پاسخ دادید چرا هیچ زنی در طلایه این درگیری‌ها نیست؟ این ضرورتا اتفاقی که در دهه هفتاد در بریتانیا افتاد را نشان نمی‌دهد.»

در حالیکه تعدادی از حضار مخالف بودند و حرف ها بالا گرفته بود و یک نفر با صدای بلند آن را «پاک کردن زنان سیاه پوست» می‌خواند، ریدلی به دفاع از پروژه خود پرداخت و در حالیکه داشت جلوی ریختن اشک‌هایش را می گرفت، گفت: «نمی خواهم این را بیش از حد شخصی کنم، اما بخشی از دلیل اینکه من یک زوج نژاد مخلوط را در مرکز این سریال قرار دادم این است که خودم هم در چنین رابطه‌ای هستم. چیزهایی که الان اینجا گفته میشوند و نگاهی که اغلب به ما می شود، بسیار شبیه به اتفاق هایی است که در دنیا می افتد. همسر من یک مبارز است، همسرم یک فعال اجتماعی است، و با این حال به خاطر اینکه نژادهای ما تفاوت دارند هنوز هم باید با چنین چیزهایی مقابله کنیم.»

او ادامه داد: «این یکی از پرافتخارترین لحظات زندگی من است. این بازیگران، این دست اندرکاران، کسانی که در این سریال حضور داشتند، بهترین بازیگرانی هستند که می‌توانید پیدا کنید که بتوانند این امر را بازتاب دهند. ببخشید که نمی‌توانم به مکالمه ای درباره این ادامه بدهم که شخصیت اول سریال باید سیاه‌پوست باشد یا آسیایی؛ شخصیت اصلی این سریال باید یک زن قدرتمند رنگین پوست باشد.»

نیک کنلاک، کسی که به عنوان یک عکاس در جنبش قدرت سیاه پوستان حضور داشت، در زمان نمایش سریال آنجا بود. او اضافه کرد: «من احتمالا تنها کسی اینجا هستم که در جنبش پلنگ‌های سیاه بود، و کاری که جان (ریدلی) انجام داد، کاملا دقیق بود. ما هم یک زن آسیایی داشتیم و او به شدت فعال بود، به هیچ وجه اشکالی در مورد چیزی که من امروز اینجا دیدم وجود ندارد.»

همینطور که بحث داغ تر می‌شد، ریدلی هم با مخاطبان بیشتر صحبت می کرد. بعد از آن رخداد، یکی از اعضای تیم اسکای آتلانتیک با اسکرین دیلی صحبت کرد و گفت این نخستین باری نبود که چنین بحثی در مورد شخصیت اول سریال به وجود آمده است.

در مراسم پیش نمایش، سوبی شاه از سرویس جهانی بی‌بی‌سی این سوال را از پینتو هم پرسید. پینتو توضیح داد که بعد از خواندن نخستین نسخه از فیلمنامه سریال، او برای بحث کردن در مورد شخصیت‌ها با ریدلی صحبت کرد: «چیزی که من بعد از حرف زدن با جان (ریدلی) فهمیدم، این بود که سیاه فقط رنگ پوست نیست. سیاهی سیاسی بود، سرکوب کنندگان و سرکوب شوندگان، آن ها مستعمره‌های سابق بودند و هند هم یکی از آن ها بود.»

او اضافه کرد: «وقتی در مورد تنوع نژادی صحبت می‌کنیم، آن هم نه تنها اینجا بلکه در آمریکا، به نظر من غیر فراگیر است که در مورد افراد دیگر از بخش‌های دیگر دنیا صحبت نکنیم که در آن جنبش حضور داشتند، از جمله جمعیت آسیایی.»