احمدی نژاد عوام فریبی و دیگر هیچ!

مهدی روحی/ روزنامه نگار در قانون نوشت: تمام تلاش‌هایش القای حس خوشایند در اقشار پایین جامعه است و از این رو توجه‌ای به توصیه‌های افراد مجرب،نخبه و کارآمد ندارد .اطراف او از انسان‌های منفعل و مغفول پر است!

او همیشه در پشتیبانی از مردم سخن می گوید و ادعا می کند با مردم است و خود را وقف مردم کرده است .همیشه برای خود دشمن می تراشد و از هرگونه اظهارات نادرست و دادن نسبت های ناصحیح و ناروا به مخالفان ابایی ندارد. او تنها شعار می دهد و از مقدسات تا جایی که راه دارد استفاده ابزاری می کند و روی سخنش با افرادی است که خود را در نظم موجود اجتماعی ، اقتصادی و سیاسی متضرر می بینند. او راست و چپ نمی‌شناسد وچاپلوسی و تملق‌گویی از توده ها را سرلوحه کار خود قرار می دهد!

در طول گذشت دوران دولت یازدهم تنها محمود احمدی نژاد بود که با هنر سخنوری خاص خود و رفتارهای عوام‌فریبانه به تمامی ویژگی های شمرده شده یک فرد پوپولیست، جامع عمل پوشاند تا همچنان به تنهایی و انحصاری یکه‌تاز رفتارهای خارق العاده و شگفتی‌ساز در سپهر سیاست ایران باشد. تافته جدا بافته ای! که فقط خود و همفکرانش را بر حق دانسته تا اشتهای ماندن در قدرت را همواره به رخ دیگران بکشاند.

احمدی نژاد، مشایی و بقایی همچون سه قسم خورده جدایی‌ناپذیر، این روزها دست به حرکتی انتحاری زدند و با رمزی وحدت آفرین وارد شدند تا کسی این بار نتواند خم به ابروی‌شان آورد و مردم نیز شیفته حس میهن‌پرستی و روحیه خدمت‌گزاری آن‌ها شوند.

به زعم اسفندیار رحیم مشایی در روز درختکاری، احمدی نژاد برای گسترش عدالت با شجاعت تمام وارد عرصه انتخابات شد. او در آن روز گفته بود« بسیاری از افراد خوب بودند که عاشق بودند و عدالت را دوست داشتند چون طبیعت‌شان اقتضا می کرد ولی شجاعت لازم را نداشتند، شجاعت، شجاعت و...!» او درآن زمان همچنان که بر شانه‌های نحیف احمدی نژاد و بقایی می‌کوبید به خوبی پیش بینی کرده بود که تنها احمدی نژاد و هم پیمانانش شجاعت خلف‌وعده و بی ثباتی در کلام و بی اعتنایی به نفی و نهی رهبری را دارند و حتی به گفته بقایی در تکمیل کلام مشایی، حاضرند برای ملت در این راه فدا شوند!

پس می آیند، ولی این بار با اسم رمز «مردم ما را می خواهند» ثبت نام می‌کنند! تا کسی نتواند آن‌ها را از ورودشان به آوردگاه انتخابات پیش رو، شماتت و سرزنش کند و با نقاب مردم داری و مردم سالاری، خط بطلانی بر آنچه در گذشته گفته‌اند و اکنون نقض کرده اند، کشیده شود .

اما آنچه که اکنون بسیار حايز اهمیت است آمدن یا نیامدن احمدی نژاد و همفکرانش در عرصه انتخابات نیست، شاید از نگاه دموکراتیک نباید این حق را از آنان سلب کرد و چه بسا که حضور و عدم حضور آن‌ها می تواند برخی معادلات سیاسی را در انتخابات ۹۶ تغییر دهد ولی آنچه که امروز مهم جلوه می نماید عدم اعتماد مردم به این جریان فکری است .کسی که چنین صریح و آشکار دست نوشته خود به رهبری را نقض کرده و بارها وبارها تناقض و تضاد در کلامش آشکار است، تا چه حد می تواند در جایگاه یک رییس‌جمهور برای آینده مردم قابل اعتماد و اعتنا باشد ؟!

او که امروز یاران دیرینش نیز از او روی برگردانده و به عملکرد و کلامش اعتماد و اعتقاد ندارند چه انتظاری است که مردم زخم دیده از هشت سال سوء مدیریت و تنش و بحران، دل به وعده‌های حباب‌گونه و بی‌پایه و اساس وی دهند . احمدی نژاد در گذشته امتحانش را پس داده و کار آزموده را دوباره آزمودن خطاست .در خوشبینانه ترین حالت می توان پنداشت که احمدی‌نژاد با اعلام کاندیداتوری‌اش ،خود را فدای بقایی در ظاهر و فدای رشد جریان فکری و حس قدرت طلبی اش در باطن کرده است، نه فدای ملت ایران که داعیه آن را دارد . او در هیچ برهه ای از زمان قابل اعتماد نیست و نخواهد بود چه رسد به اکنون که دست به خودکشی سیاسی خود زده است.